Чтение онлайн

– Вось-вось, - сказаў Рон.
– А зараз уся школа будзе казаць, што ты яго пра-пра-пра-пра-праўнук...

– Але ж гэта не так, - сказаў Гары, адчуваючы невытлумачальную паніку.

– Гэта будзе цяжка даказаць, - сказала Герміёна.
– Ён жыл гадоў гэтак тысячу таму; па некаторых прыкметах, ты цалкам можаш ім быць.

Уначы Гары ляжаў без сну. Праз шчылінку паміж занавесамі полага ён назіраў за сняжынкамі, ціха кружыўшымі за акном вежы і думаў, думаў...

Ці можа ён на самай справе быць нашчадкам Салазара Слізэрына? Урэшце рэшт, ён анічога не ведае аб сям'і свайго бацькі. Дурслі ніколі не дазвалялі задаваць пытанні аб чароўных сваяках.

Паціху, Гары паспрабаваў сказаць што-небудзь на серпентарго. Нічога не выйшла. Падобна, трэба было апынуцца сам-насам са змяёй, каб пачаць размаўляць з ёй.

Але я жа ў "Грыфіндоре", думаў Гары. Шапка-размеркавальніца ніколі бы не змясціла мяне сюды, калі бы ў мне цякла кроў Слізэрына...

Паміж іншым, сказаў агідны ціхі голас у яго ў галаве, шапка-размеркавальніца збіралася адправіць цябе ў "Слізэрын", не памятаеш, ці што?

Гары заварочаўся. Заўтра на гербалогіі ён убачыць Джасціна і растлумачыць яму, што адклікаў ад яго змею, а зусім не нацкоўваў, як падумалі ўсе гэтыя дурні (злосна дадаў пра сябе Гары),.

Раніцой, аднак, пайшоўшы уначы сняжок ператварыўся ў шугавею такой сілы, што апошні ўрок гербалогіі у гэтым семестры адмянілі: прафесар Спроўт павінна была апрануць мандраганятак у шкарпэткі і шалікі. Гэта з'яўлялася даволі складанай аперацыяй, якую яна не вырашалася перадаручыць камусь іншаму, асабліва зараз, калі ад паспяховага развіцця гэтых раслін залежыла жыццё місіс Норыс і Коліна Крыві.

Гары хваляваўся, што не ўбачыўся з Джасцінам. Ён мучыўся, седзячы ў каміна ў агульнай Грыфіндорскай гасцінай, у той час як Рон з Герміёной праводзілі нечакана з’явіўшыйся вольны час за гульнёй у чароўныя шахматы.

– У імя неба, Гары, - сказала Герміёна трохі раздражнёна, гледзячы, як слон Рона сцягнуў з каня яе афіцэра і пацягнуў яго з дошкі.
– Ідзі і знайдзі Джасціна, калі для цябе гэта так важка.

Вырашыўшыся, Гары падняўся з крэсла і вылез праз адтуліну за партрэтам, разважаючы, дзе зараз можа знаходзіцца Джасцін.

З-за шчыльных шэрых снежных віхур за вокнамі ў замку было нашмат цямней, чым звычайна ў дзённы час. Пацепваючыся, Гары ішоў паблізу класных пакояў, у якіх праходзілі заняткі, і лавіў данасіўшыеся адтуль урыўкі фраз. Прафесар МакГонагал адчайна лаялася на кагосьці, хто, судзячы па ўсім, ператварыў свайго суседа на барсука. Падушыўшы ў сабе парыў пазірнуць, хто гэта зрабіў, Гары прайшоў паблізу. Ён падумаў, што Джасцін мог у вольны час заняцца выкананнем назапашаных хатніх заданняў, і вырашыў перш за ўсё пашукаць у бібліятэцы.

Хафлпафцы, якія павінны былі бы зараз займацца гербалогіей, на самой справе сядзелі ў задняй частцы бібліятэкі, але яны нічога не чыталі і не пісалі. У прасветах паміж доўгімі шэрагамі высокіх кніжных стэлажоў Гары былі бачныя пахіленыя адно да аднаго галавы: хлопцы бурна нешта абмяркоўвалі. Гары не бачыў, ці ёсць сярод іх Джасцін. Ён накіраваўся было да іх, але тут абрывак гутаркі даляцеў да яго вушэй, і Гары спыніўся ў Падзеле Нябачнасці, каб трохі паслухаць.

– У любым выпадку, - казаў нейкі здаравяка, - я загадаў Джасціну схавацца ў спальні. Я маю на ўвазе, калі Потэр вылучыў яго чарговай ахвярай, то яму лепш усяго пакуль не высоўвацца. Вядома, Джасцін даўно чакаў чаго-небудзь падобнага з тых самых пор, як прамовіўся Потэру, што ён магланароджаны. Джасцін нават сказаў, што быў запісаны ў Ітан. А гэта такая рэч, пра якую не варта распаўсюджвацца, калі дзесьці побач гойсае Нашчадак Слізэрына, ці не праўда?

– Значыць, ты сапраўды ўпэўнены, што гэта Потэр, так, Эрні?
– заклапочана спытала светлавалосая дзяўчынка з касічкамі.

– Ханна, - найсур'ёзным тонам прамовіў шчыльны хлапчук, - ён змеевусны. Усім вядома, што гэта прыкмета чорнага чараўніка. Ты чула калі-небудзь аб прыстойных людзях, якія бы размаўлялі са змеямі? Не? Паміж іншым, Слізэрына звалі серпентаязым.

Паміж размаўляючымі прабегла смутнае мармытанне, а потым гучны голас Эрні працягнуў:

– Памятаеце, што было напісана на сцяне? Ворагі Нашчадака, беражыцеся. У Потэра паўсталі нейкія праблемы з Філчам. Тут жа - раз!
– на яго кошку здзейснен напад. Потым, гэты першаклашка, Крыві, увесь час даставаў Потэра, сфатаграфаваў яго ляжалым у брудзе пасля квідытчнага матчу. Што нам вядома далей? На Крыві таксама напалі.

– Але ён заўсёды падаваўся такім любасным, - няўпэўнена запярэчыла Ханна, - і потым, гэта ж з-за яго, ну, вы разумееце... знік Самі-Ведаеце-Хто. Потэр не можа быць такім ужо дрэнным, дакладна?

Эрні таямніча панізіў голас, галовы хафлпафцаў ссунуліся яшчэ цясней, а Гары зрабіў пару крокаў наперад, каб пачуць, што скажа Эрні.

– Нікому невядома, якім чынам ён перажыў атаку Самі-Ведаеце-Каго. Я жадаю сказаць, ён тады быў немаўлём. Па ідэі, ён павінен быў разляцецца на кавалачкі. Я так скажу - толькі вельмі моцны чорны чараўнік мог перажыць дзеянне такіх страшных праклёнаў.
– Эрні панізіў голас практычна да шэпту і працягнуў: - Можа быць, менавіта таму Самі-Ведаеце-Хто жадаў забіць яго. Не жадаў канкурэнцыі, другога Чорнага Лорда, разумееце? Жадаў бы я ведаць, якія яшчэ таемныя ўменні хавае Потэр?

Гары быў не ў сілах слухаць далей. Ён гучна кашлянуў і выйшаў з-за паліц. Калі бы ён не быў так раз’юшчаны, то знайшоў бы гледзішча якое яму адчынілася пацешным: хафлпафцы параскрылі рты, быццам Скамянелі ад аднаго яго выгляду, ад твару Эрні павольна адлівала фарба.

– Прывітанне, - сказаў Гары.
– Я шукаю Джасціна Фінч-Флетчы.

Горшая боязь хафлпафцаў пацвярджаліся са ўсёй відавочнасцю.

– Навошта ён табе?
– спытаў Эрні.

– Я жадаю растлумачыць яму, што насамрэч здарылася са змяёй у Клубе Дуэлянтаў, - сказаў Гары.

Эрні закусіў збялелую губу, а потым зрабіў глыбокі ўдых і вымавіў:

– Мы ўсе там былі. Мы бачылі, што здарылася.

– Тады вы павінны былі зазначыць, што, пасля таго як я паразмаўляў са змяёй, яна адступіла?
– спытаў Гары.

– Усё, што я бачыў, - заўпарціўся Эрні, хоць і быў не ў сілах суняць дрыготку, - гэта тое, што ты размаўляў на серпентарго і нацкоўваў змяю на Джасціна.

– Не нацкоўваў я змею!
– выпаліў Гары, і яго голас завібрыраваў ад гневу.
– Яна яго нават не кранула!

– Ледзь было не кранула!
– не здаваўся Эрні.
– І, калі жадаеш ведаць, - паспешна дадаў ён, - то магу табе паведаміць, што мая сям'я налічвае больш дзевяці пакаленняў ведзьмакоў і ведзьмаў, і што мая кроў такая жа чыстая, як у ўсіх, і...

– Пляваць мне на тваю кроў!
– люта крыкнуў Гары. – Чаму гэта я павінен нападаць на магланароджаных?

– Кажуць, ты ненавідзіш маглаў, з якімі жывеш, - хутка адказаў Эрні.

– Жыць з Дурслі і не ненавідзець іх проста немагчыма, - горка сказаў Гары.
– Паглядзеў бы я на цябе на маім месцы.