Чтение онлайн

Прафесар Флітвік зачыніў твар рукамі. Выгляд Снэйпа ясна казаў: першаму, хто звернецца да мяне за Любоўным Зеллем, заштурхаю ў глотку яд!

– Герміёна, умольваю цябе, скажы, што цябе не было сярод гэтых сарака шасці!
– выклікнуў Рон, калі хлопцы вышлі з Вялікай залы і адправіліся на першы ўрок. Але Герміёне ў гэты момант тэрмінова спатрэбілася нешта знайсці ў заплечніку, і яна не адказала.

Увесь дзень, да крайняга незадавальнення настаўнікаў, гномы ўрываліся на заняткі і раздавалі валенцінкі. У другой палове дня, калі Грыфіндорцы накіроўваліся на ўрок па замовах, адзін з гномаў учапіўся ў Гары.

– Гэй, ты! 'Ары Потэр!
– крыкнуў ён, распіхаючы локцямі тых, хто мяшаў яму падабрацца да адрасата. У гэтага гнома быў асабліва люты выгляд.

Змакрэўшы з галавы да ног і пабарвовеўшы ад жаху перад перспектывай атрымаць валенцінку на вачах у цэлага натоўпу першаклашак, сярод якіх па выпадковасці апынулася і Джыні Уізлі, Гары паспрабаваў уцячы. Гном, аднак, кінуўся напярэймы скрозь натоўп, скарачаючы сабе шлях пасродкам штурхялёў нагамі па забароненых месцах, і дасягнуў Гары раней, чым той паспеў зрабіць два кроку.

– Я павінен даставіць музычную паштоўку 'Ары Потэру асабіста ў рукі, - заявіў гном, пагрозліва трасучы арфай.

– Толькі не тут, - прашыпеў Гары і паспрабаваў уцячы.

– Каштуй рахмана!
– раўнуў гном і, ухапіўшыся за шлейку заплечніка, пацягнуў Гары назад.

– Пусці!
– зацкавана адгыркнуўся Гары і паспрабаваў вырвацца.

З жахлівым трэскам заплечнік разарваўся напалову. Кніжкі, палачка, пергамент, пяро трапілі на пол. Апошняй выпала чарніліца і шчодра абрасіла чарніламі ўсё вакол.

Гары сутаргава зашарыў па палу, імкнучыся падабраць усё адразу, раней, чым гном пачне спяваць. У калідоры ўтварыўся затор.

– Што тут такое?
– раздаўся пагардлівы голас. Гары заліхарадзіла: трэба было сабраць рэчы як мага хутчэй, каб Малфой не пачуў яго валенцінку.

– Што за бязладзіца?
– вымавіў яшчэ адзін знаёмы голас. Прыбыў заклапочаны Персі Уізлі.

Цалкам страціўшы галаву, Гары распачаў апошнюю спробу ўцячы, але гном абхапіў яго за ногі і спрытна заваліў на пол.

– Так, - дзелавіта буркнуў ён, усаджваючыся на Гарыных лодыжках.
– Атрымаеце валенцінку:

Вочы зялёныя як жабкавы торт,

А чубок чорны як пірацкі батфорт.

Хай ён будзе маім, ён непераможны,

Герой, з кім не зладзіў Злы Лорд.

Гары аддаў бы ўсё золата "Грынгатса" за магчымасць неадкладна праваліцца на месцы. Заклікаўшы на дапамогу ўсю сваю мужнасць, ён смяяўся разам з астатнімі, адначасова паднімаючыся на ногі, знямелыя пад цяжарам гнома. Персі Уізлі у гэты час прыкладаў усе высілкі, каб разагнаць натоўп, у якім, дарэчы, шматлікія рыдалі ад рогату.

– Расходзіцеся, расходзіцеся, звон празваніў пяць хвілін таму, расходзіцеся па класах, - казаў ён, расшугівая самых малодшых як куранятаў, - Цябе гэта таксама дакранаецца, Малфой...

Гары, выпадкова кінуўшы погляд на Малфоя, зазначыў, як той спыніўся і падабраў нешта. З хітрым выглядам ён паказаў знойдзенае Крэбу і Гойлу, і тут Гары ўсвядоміў, што гэта быў штодзённік Рэдла.

– Аддай, - ціха сказаў Гары.

– Цікава, што тут піша наш Потэр?
– працягнуў Малфой. Ён, відавочна, не звярнуў увагі на то, які год паказаны на вокладцы, і падумаў, што трымае ў руках асабісты дзённік самога Гары. Назіраўшыя за гэтай сцэнай прыцішэлі. Джыні з жахам пераводзіла погляд з нататніка на Гары.

– Дай сюды, Малфой, - строга сказаў Персі.

– Калі пагляджу, што там усярэдзіне, - адказаў Малфой і памахаў нататнікам перад носам у Гары.

Персі сказаў:

– Як школьны стараста...

Але тут Гары страціў цярпенне. Ён выхапіў чароўную палачку, крыкнуў: "Экспелліармус!" і, сапраўды гэтак жа, як у той раз, калі Снэйп раззброіў Локхарда, штодзённік выляцеў з рук Малфоя. Рон, шырока хмылячыся, злавіў яго.

– Гары!
– гучна ўпікнуў Персі.
– У калідорах чараваць нельга. Мне прыйдзецца дакласці аб гэтым!

Гэта было ўсё роўна - Гары атрымалася палічыцца з Малфоем, і за гэта ён быў гатовы аддаць хоць пяць Грыфіндорскіх балаў. Малфой кіпеў ад лютасці. Зазначыўшы Джыні, якая прахадзіла паблізу ён зласліва выгукнуў:

– Не думаю, што Потэру спадабалася твая паштоўка!

Джыні зачыніла твар рукамі і панеслася ў клас. Рон пырснуў і таксама выхапіў палачку, але Гары паспеў адцягнуць яго ў бок. Не хапала толькі, каб на замовах яго зноў дзёрла смоўжнямі.

Толькі падчас уроку Гары зазначыў вельмі дзіўную рэч. Усё яго рэчы былі залітыя малінавымі чарніламі. Аднак, штодзённік Рэдла заставаўся такім чыстым, нібы ніякая чарніліца ніколі на яго не падала. Гары жадаў сказаць аб гэтым Рону, але таго зноў адолелі праблемы з палачкай; яна расквітала ўсё новымі і новымі пурпурнымі бурбалкамі, і Рон быў не ў сілах засяродзіцца на чымсці іншым.

У гэты дзень Гары адправіўся спаць раней усіх. Віной таму, часткова, былі Фрэд з Джорджам, увесь вечар распеваўшыя "вочы зялёныя як жабкавы торт", чаго Гары не мог спакойна перанесці; а з іншага боку, ён жадаў яшчэ раз уважліва вывучыць штодзённік, нягледзячы на тое, што Рон упарта лічыў гэта пустым марнаваннем часу.

 Гары сядзеў на ложкі і гартаў пустыя старонкі, ні на адной з якіх не было і следа малінавых чарнілаў. Тады ён дастаў з тумбачкі новую бутэлечку, як след абмакнуў пяро і выпусціў вялікую кляксу на першую старонку.

Нейкую секунду клякса ярка ззяла на паперы, а затым знікла - старонка нібы ўвабрала яе ў сябе. У захапленні Гары зноў акунуў пяро і напісаў: "Мяне клічуць Гары Потэр".

Гэтыя словы таксама паззялі імгненне і зніклі без следа. І тут, нарэшце, здарылася штосьці.

На паверхню старонкі сталі прасочвацца словы, напісаныя чарніламі Гары. Але саміх гэтых слоў ён не пісаў.

"Прывітанне, Гары Потэр. Мяне клічуць Том Рэдл. Як ты знайшоў мой дзённік?"

Гэтыя словы таксама паблеклі і зніклі, аднак не раней, чым Гары пачаў пісаць адказ.

"Хтосьці жадаў спусціць яго ва ўнітаз".

Ён з нецярпеннем чакаў адказу.

"Як удала, што я рабіў запісы ў больш даўгавечнай форме, чым чарнілы. Але я заўсёды ведаў, што знойдуцца тыя, каму не захочацца, каб змест гэтага дзённіка ўбачыў святло."

"Што ты маеш на ўвазе?"– надрапаў Гары, наставіўшы ад хвалявання клякс.