Чтение онлайн

Яны спусціліся па каменнай лесвіцы, вышлі з сцяны недалёка ад гаргульі і апынуліся ў калідоры, дзе ўжо амаль сцямнела. Гары бачыў, што Рэдл напружана аб чымсьці думае. Ён кусаў вусны і хмурыў лоб.

Затым, нечакана прыйдучы да нейкага рашэнню, ён хутка закрочыў прочкі. Гары нячутна слізгаў за ім. Па дарозе ім ніхто не трапляўся, пакуль яны не вышлі ў вестыбюль. Там, з мармуровай лесвіцы, Рэдла паклікаў высокі вядзьмак з доўгімі, разлетаюшчыміся залаціста-каштанавымі валасамі і доўгай барадой.

– Чаму ты ходзіш тут у такі час, Том?

Гары ў здзіўленні ўтаропіўся на ведзьмака. Гэта быў ніхто іншы, як Дамблдор, толькі на пяцьдзесят гадоў маладзей.

– Мне трэба было бачыць дырэктара, сэр, - адказаў Рэдл.

– Што ж, тады хутчэй ідзі спаць, - сказаў Дамблдор, пранізаўшы Рэдла рэнтгенаўскім поглядам, гэтак добра знаёмым Гары.
– У нашы дні лепш не блукаць аднаму па цёмных калідорах. Датуль пакуль...

Ён цяжка ўздыхнуў, пажадаў Рэдлу дабранач і выдаліўся. Рэдл праназіраў, як той хаваецца з выгляду, а затым імкліва накіраваўся да ўваходу ў падзямелле, па пятах праследуемы згараюшчым ад цікаўнасці Гары.

Аднак, да глыбокага расчаравання Гары, Рэдл павёў яго не ва ўтоены пераход і не ў сакрэтны тунэль, а ў то самае падзямелле, дзе праходзілі заняткі па зеллеварэнню. Паходні не гарэлі, і, калі Рэдл злёгку прыадчыніў дзверы, Гары мог бачыць толькі яго аднаго, стаяўшага нерухома і пільна назіралага за калідорам.

Так яны стаялі цэлую гадзіну, прынамсі, Гары так здалося. Усё, што ён мог бачыць, была нерухомая як статуя фігура Рэдла, які ні на хвіліну не спыняў назірання. Як раз у тую хвіліну, калі Гары канчаткова перастаў чаго-небудзь чакаць і захацеў вярнуцца ў сучаснасць, ён пачуў за дзвярамі нейкі рух.

Хтосьці краўся па калідоры. Хто бы гэта ні быў, ён прайшоў паблізу падзямелляў, дзе хаваліся Рэдл і Гары. Рэдл, ціха як цень, выслізнуў у шчыліну і на пальчыках накіраваўся ўслед, Гары, таксама на пальчыках, забыўшы аб тым, што яго ніхто не можа пачуць, ішоў па пятах.

Хвілін пяць яны пераследвалі невядомага. Потым Рэдл раптам спыніўся і, схіліўшы галаву, прыслухаўся да новых, толькі што раздаўшыхся, гуках. Гары пачуў, як з рыпеннем адчыняюцца дзверы. Хтосьці прамовіў хрыплым шэптам:

– Давайце-ка, дзеткі... давайце-ка сюды... сюды... у скрыначку...

Было нешта да болі знаёмае ў гэтым голасе...

Рэдл раптам выскачыў з-за кута. Гары выйшаў услед за ім. Ён убачыў чорны сілуэт неверагодных памераў хлопца, які сагнуўся перад адчыненымі дзвярамі з вялізнай скрыняй у руках.

– Добры вечар, Рубеус, - адрывіста вымавіў Рэдл.

Хлопец, прыскокнуўшы, зачыніў дзверы.

– Чаго табе тут трэба, Том?

Рэдл падышоў бліжэй.

– Гульня скончана, - сказаў ён.
– Я збіраюся здаць цябе, Рубеус. Яны ўжо жадаюць зачыніць "Хогвартс" - калі не спыняцца напады.

– Чаго гэта ты ка...

– Я не думаю, што ты жадаў кагосьці забіваць. Але з пачвар ніколі не атрымоўваюцца рахманыя ручныя звераняткі. Мабыць, ты выпусціў кагосьці з іх паразмяцца і...

– Яны зусім нікога не забівалі!
– выгукнуў гігант, загароджваючы сваім целам дзверы. З-за яго спіны, за зачыненымі дзвярамі, раздаваліся дзіўнае клацанне і шоргаты.

– Кінь, Рубеус, - сказаў Рэдл, падыходзячы яшчэ бліжэй.
– Заўтра прыедуць бацькі забітай дзяўчынкі. Самае меншае, што можа зрабіць школа, гэта падбаць, каб монстар, які забіў яе, быў знішчаны...

– Гэта не ён!
– у паніцы загарлапаніў хлопец, і яго голас рэхам адклікаўся ў доўгім калідоры.
– Не ён! Ён бы ні...

– Адыдзі, - загадаў Рэдл, дастаючы палачку.

Ад яго замовы ў калідоры раптам успыхнула найзырчэйшае святло. Дзверы за вялізным хлопцам сама сабою адчынілася з такой сілай, што гігант адляцеў да процілеглай сцяны. З-за дзверэй вырвалася штосьці такое, пры выглядзе чаго Гары адчайна, пранізліва заекатаў - гэтага, зразумела, ніхто не пачуў.

Неабсяжных памераў, нізка віслае цела і блытаніна чорных ног; зіхаценне мноства вачэй і пару вострых як брытва клюшняў - Рэдл зноў падняў палачку, але было занадта позна. Жудаснае стварэнне перакуліла яго, пакацілася прочкі па калідоры і схавалася з выгляду. Рэдл з цяжкасцю падняўся і стаў азірацца ў пошуках пачвары; ён узмахнуў палачкай, але тут вялізны хлопец скокнуў на яго, выхапіў палачку ў яго з рук і шпурнуў Рэдла на пол з лямантам: "НЕЕЕЕЕЕ!".

Раптам усё закруцілася, цемра стала непранікальнай; Гары адчуў, што падае і, з шумам, прызямліўся на ўласны ложак ў спальні "Грыфіндора", рукі-ногі ў розныя бакі. Дзённік Рэдла ляжаў у яго на жываце.

Ён не паспеў нават перавесці дыханне, як адчынілася дзверы і ўвайшоў Рон.

– Вось ты дзе, - сказаў Рон.

Гары сеў. Ён змакрэў і моцна дрыжаў.

– Што здарылася?
– занепакоіўся Рон.

– Гэта быў Хагрыд, Рон. Хагрыд адкрыў Таемны Пакой пяцьдзесят гадоў таму.

Гары, Рон і Герміёна даўно ведалі, што за Хагрыдом водзіцца адзін грашок - хваравітая любасць да вялізных і небяспечных істот. Чаго каштаваў дракон, якога Хагрыд летась спрабаваў выгадаваць у сваёй бярвеністай хатцы, або гіганцкі трохгаловы сабака, які атрымаў любаснае імя "Флуфі". Можна было не сумнявацца ў тым, што і ў юныя гады Хагрыд валодаў тымі жа якасцямі і, пазнаўшы аб існаванні ў замку монстра, пайшоў бы на ўсё, абы ўбачыць яго хоць крайком вока. Хагрыд, хутчэй за ўсё, пашкадаваў бы пачвару, якая сядзела пад замком і вырашыў бы даць яму магчымасць расцерці шматлікія ногі; перад разумовым позіркам у Гары паўстаў такі малюначак: трынаццацігадовы Хагрыд спрабуе надзець на монстра нашыйнік з ланцужком. Сапраўды таксама Гары быў упэўнены, што ні ў трынаццаць гадоў, ні зараз, Хагрыд не быў здольны кагось забіць.

Гары амаль што шкадаваў, што знайшоў спосаб зносін з дзённікам Рэдла. Рон з Герміёнай зноў і зноў прымушалі яго распавядаць аб убачаным; яго ўжо нудзіла ад гэтых пераказванняў і ад бясконцых абмеркаванняў, якія за імі йшлі.

– Рэдл напэўна схапіў не таго, каго трэба, - сказала Герміёна.
– І наогул, можа быць, на людзей нападаў зусім іншы монстар...

– У нас тут што, монстрапарк?
– сумна спытаў Рон.

– Але мы заўсёды ведалі, што Хагрыда выключылі, - няшчасным голасам вымавіў Гары.
– А напады, мабыць, спыніліся пасля таго, як яго выкінулі з школы. У адваротным выпадку, Рэдлу не далі бы прыза.

Рон паспрабаваў змяніць пласцінку.

– А Рэдл і напраўду падобны на Персі... Ну, хто яго прымушаў данасіць на Хагрыда?

– Але ж пачвара кагосьці забіла, Рон, - нагадала Герміёна.

– А Рэдлу трэба было вяртацца ў маглаўскі дзіцячы дом, - дадаў Гары.
– Я не магу вінаваціць яго за тое, што ён жадаў застацца ў школе...

– А ты ж сустрэўся з Хагрыдам на Цямрэчным завулку, памятаеш, Гары?

– Ён купляў сродак ад пажадлівых смоўжняў!
– выпаліў Гары.