Чтение онлайн

Герміёна пырхнула.

– Але ж, кажучы шчыра... “Фатум ёй паведаміў”... а хто будзе рыхтаваць іспыты? Ці ж не яна? Дзівацкае прадказанне!- не турбуючыся, каб сцішыць голас заўважыла Герміёна.

Цяжка было зразумець, ці пачула прафесарка словы Герміёны і як на гэта адрэагавала, бо яе твар знаходзіўся ў прыцемках. Але працягвала яна сваю гаворку так, быцам анічога не здарылася.

– Крышталавізія, з’яўляецца асабліва вытанчаным мастацтвам,- замроена сказала Трэлані,- і я не чакаю, што хтось з вас штось Забачыць зазірнуўшы ўпершыню ў бясконцую глыбіню Шара.Мы распачнем з вамі з расслаблення вашага розуму і знешніх вачэй...- Рон пачаў бескантрольна гігікаць і быў вымушаны заціснуць рот кулаком, каб сцішыць шум...- такім чынам, каб ачысціць прастору для Ўнутранняга Вока і звышсвядомасці. І калі вам моцна пашанцуе вы што-небудзь Забачыце напрыканцы занятку.

Усе кінуліся выконваць заданне. Гары адчуваў сябе сапраўды па-дурацку. Ён бездапаможна глядзеў у шар і як не імкнуўся спустошыць свой розум, гэта было вельмі цяжка, бо праз яго галаву пралятаў шэраг думак, такіх як “Лухцень поўная!” і падобных. Яшчэ меньш яму дапамагала прыдушанае гігіканне Рона і ціхія шкадаванкі Герміёны.

– Хто-небудзь штось заўважыў?- спытаўся Гары, калі мінула чвэрць гадзіны сузірання.

– Ага, васкавую пляму на стале,- кажучы пальцам, прамовіў Рон,- хтось апракінуў на яго свечку.

– Гэта марная страта часу,- сыкала Герміёна,- я магла заняцца чымсьці карысным. Магла б паспрабаваць дагнаць вас па Ўзбадзёрваючым Замовам...

Міма іх прашаргацела прафесарка Трэлані.

– Камусці патрэбна дапамога ў інтэрпрытацыі пакрытых ценем папярэжванняў, якія паказвае Шар?- прамармытала яна дзвякаючы бранзалетамі.

– Мне дапамога не патрэбна,- прашапатаў Рон,- і так ўсё зразумела. Сёння ў вечары з надворку будзе туман.

Гары з Герміёнаю зарагаталі.

– Ну, насамрэч!- прамовіла Трэлані, паварочваючы галаву ў іх бок. Парваці з Лавендрай зласліва азірнуліся.- Вы руйнуеце вібрацыі празорлівасці!- Яна падыйшла да іх стала і зазірнула ў крышталёвы шар. Гары адчуў, як яго сэрца перахапіла. Ён быў упэўнены ў том, што зараз пачуе...

– Што ў вас тут?- прашапатала яна, нахіляючы свой твар да Шара, так што на ім адлюстраваліся яе ўдвая павялічыўшыеся акуляры.- Нешта рухаецца... але што?

Гары быў гатовы паставіць у заклад ўсё што заўгодна, у тым лікі і сваю Вогненную Маланку, што пачуе зараз не самую добрую навіну. І сапраўды...

– А мой ты любы...- глуха выдавіла прафесарка, пазіраючы на Гары.- Мой ты даражэ-эне-ечкі. Я бачу... ясней чым колісь... да цябе нехта падкрадаецца... і ён ўсё бліжэй... Гэта Гр...

– А, Магутны Божа!- гучна прамовіла Герміёна.- Гэта ўжо ня смешна, зноўку Грым!

Прафесарка падняла свае вязізныя вочы і паглядзела на Герміёну. Парваці нешта шапнула Лавендры і яны разам таксама ўтаропілісь на дзяўчынку. Трэлані выпрасталася, працягваючы пазіраць на Герміёну з непераважнай разлютаванасцю на твары.

– Мне вельмі шкада за словы, якія я вымушана сказаць, але мне з самога пачатку твайго аб’яўлення на маіх занятках было відавочна, што ты, мая даражэнечкая, не маеш Таго, што патрабуе высакароднае мацтацтва Вяшчунства, ані. І насамрэч, мне цяжка прыпомніць вучня, чый розум быў настолькі безнадзейна Будзёны.

На хвіліну запанавала маўчанне. А пасля...

– Выдатна!- раптоўна прамовіла Герміёна, падымаючыся і запіхваючы свае Развуаляванне Будучыні ў торбу.- Выдатна!- паўтарыла яна і перакінула торбу праз плячо, ледзь пры гэтым не скінуўшы Рона з крэсла.- Я абмываю рукі! Я сыходжу!

Пад здзіўленыя позіркі астатніх вучняў, Герміёна падыйла да люку, адштурхнула яго і спусцілася па лесвіцы ўніз.

Мінула колькі хвілін перш, чым вучні нарэшце супакоіліся. Прафесарка Трэлані здавалася забылася аб сваім Грыме, яна рэзка развярнулася і, цяжка дыхаючы, адашла ад стала Гары і Рона, мацней захутваючыся ў сваю празрыстую хустку.

– Ооооо!- нечакана прамовіла Лавендра, прымусіўшы ўсіх усхамянуцца.- Оооооо, мадам прафесар, я толькі што прыпомніла! Вы ж прадбачылі яе сыход? Ці не так? “А на пасхальных вакацыях адзін з нас пакіне заняткі назаўжды!” Вы казалі гэта на пачатку навучальнага году, прафесар!

Прафесарка Трэлані адаравала яе блішчалай усмешкай.

– Так, мая даражэнечкая, зразумела ж я прадбачыла, што міс Грэйнджэр пакіне нас. Я канечне, шчыра спадзявалася, што гэта памылковы прагноз... каб вы ведалі, які гэта цяжар мець Унутранняе Вока...

Лаведра і Парваці з глыбокім ўражаннем паглядзелі на прафесарку і пасунуліся, каб яна магла прысесці за іх столік.

– Ці ты колісь бачыў яе такой?- з пачцівым жахам сытаўся Рон у Гары.

– Ну...

Гары зноўку зірнуў у свой крышталёвы шар, але ня ўбачыў там анічога акрая белай смугі. А што калі прафесарка Трэлані зноўку бачыла Грыма? Апошнее, што яму было патрэбна падчас фінальнага матчу па квідытчу, гэта смяротны зыход.

Нават Велікодныя вакацыі не прынеслі палёгкі. Трэццягодкі не маглі прыпомніць, каб колісь мелі столькі хатняй работы. Нэвіл Лонгботам увогуле быў блізкі да нэрвовага зрыву і ён такі быў не адзін.

– Нехта называе гэта вакацыямі!- ўзенчыў неяк Шымас Фініган у гасцёўне.- Да іспытаў яшчэ сто гадоў, якой халеры яны ад нас хочуць?

Але ж анікому не было гэдак цяжка, як Герміёне. Нават пазбавіўшыся заняткаў па Вяшчунству, яна атрымала болей заданняў чым хтось іншы.Штоночы, яна апошняй пакідала гасцёўню. А шторанку прачыналася самай першай, каб ісці ў бібліятэку. І цяпер мела гэткія ж кругі пад вачыма, як прафесар Люпін і здавалася, што яна ў любы момант была гатова расплакацца.

Рон ўзяў на сябе апеляцыю Бакбіка. Калі ён не займаўся сваімі хатнімі заданнямі, ён дэталёва вывучаў вязізарнейшыя тамы з назвамі накшталт “Даведнік па псіхалогіі гіпагрыфаў”, ці “Улюбёнцы ці шалёнцы? Даследванне жорсткасці ў гіпагрыфаў”. Ён быў настолькі паглыблёны ў свой занятак, што нават забываўся кпіць Крукшанса.

Тым часам, Гары старанна пытаўся сумясціць неабходнасць выконваць свае шматлікія хатнія заданні з штодзённымі квідытчнымі трэніроўкамі, не кажучы яшчэ аб бясконцых абмеркаваннях тактыкі з Вудам. Матч Грыфіндор – Слізэрын павінен быў прайсці ў першую суботу апасля вялікодных вакацыяў. Слізэрынцы вялі ў ліку на двесці ачкоў і гэта азначала, што дзеля перамогі ў турніры, Грыфіндору патрэбна будзе абыграць іх на колькасць балаў перавышаючых дзвесці, аб чым Олівер не стамляючыся нагадваў сваім гульцам. Гэта ў тым ліку адзначала, што асноўны цяжар будзе пакладзены на плечы Гары, бо гулец, які зловіць Сніч, заробіць для сваёй каманды сто пяцьдзесят ачкоў.

– Толькі ты павінен будзеш злавіць яго,- пры кожнай раптоўнай сустрэчы казаў яму Вуд, калі мы будзем перамагаць з розніцай больш за пяцьдзесят ачкоў. Толькі, калі будзем выйграваць з вялікай розніцай, Гары, ці мы выйграем матч, але прайграем Кубак. Ці ты зразумеў? Злаві Сніч, калі мы...

– Я ПАМЯТАЮ, ОЛІВЕР!- уз’енчыў Гары.

Увесь Грыфіндор памяшаўся на маючым адбыцца матчы, бо грыфіндорскі Дом не выйграваў Кубка ажно з тых часоў, калі за Паляўнічага у камандзе гуляў легендары Чарлі Візлі, які прыходзіўся Рону другім па старшынстве братам. Але Гары, сумняваўся, што хоць хтосці з яго судамоўцаў, нават сам Вуд, жадаў гэтай перамогі так, як яе жадаў сам Гары. Яго суварожасць з Малфоем дасягнула найвышэйшай кропкі за ўвесь час іх знаёмства. Драко працягваў кіпець ад лютасці аб тым выпадку глеезакідвання ў Хогсмідзе і апантана шалеў з таго, што Гары здолеў пазбегнуць нават найменьшага пакарання. Гары ж ў сваю чаргу не забыў аб спробе Малфоя нарабіць яму шкода падчас гульні з Рэйвенкло. А справа Бакбіка канчаткова ўпэўніла Гары ў неабходнасці перамогі над Драко на вачах ува ўсёй школы.