Чтение онлайн

— Я чорт! Я чорт! — неспадзявана ўсклікнуў Кайф, узняўшы ўгору рукі.

— Ён чорт? — вырвалася ў Алесі.

Не ведаю, ці сапраўды ёй здалося, што Кайф чорт, а не чалавек. Што ж, мы быццам да чарцей у пекла трапілі. Кайф ірвануўся, пабег, наляцеў на сцяну.

— Я чорт!

Санча схапіў яго за грудзі.

— Зноў наглытаўся?

— Я чорт, — прабубніў Кайф.

— Наркотыкаў наглытаўся?

— Я чорт.

Вось чаму яму далі клічку Кайф. Ен наркаман! Таму і вочы мутныя, рыбіныя. Санча страсянуў Кайфа.

— Каму казаў, каб выкінуў наркотыкі? А Кайф, што папугай, зноў прабубніў:

— Я чорт.

Санча адштурхнуў Кайфа ад сябе.

— Чон-чон, завядзі гэтага дурня ў машыну. Пасля разбяруся з ім.

Чон-чон узяў Кайфа за плячо, выпхнуў з пакоя. Мы моўчкі стаялі, а дзесьці там, у пірамідзе, раз-пораз усё чулася: "Я чорт! Я чорт!"

Санча падышоў да Анту.

— Пакажаш дарогу да твайго племені?

— Не, — сказаў Анту.

— І не скажаш, дзе залатая дзіда?

— Не.

Бандыты выйшлі з пакоя. Я запытаў у Анту, зірнуўшы на Піучэна:

— Чаму яго называюць Піучэнам? Што азначае гэтае слова?

Анту ўздыхнуў.

— Нашы людзі расказваюць, што ёсць змяя піучэн, якая, падрастаючы, ператвараецца ў птушку. У яе доўгая дзюба, маленькія крылы і гнуткі хвост. Калі яна поўзае па ствалах дрэў, то пакідае за сабою чырвоныя плямы.

— Дзядзька Анту, выратуйце нас, — паціху папрасіла Алеся.

— Усё зраблю, каб выратаваць.

Я ўбачыў, што на вачах у Анту бліснулі слёзы. Шкадуе нас. Няўжо пра сябе зусім не думае? Яму ж не лягчэй, чым нам. Чаму Санча не такі, як ён? Стаіць, з Піучэнам шэпчацца. Усмешка на вуснах. Радуецца, а ў Анту слёзы на вачах. Калі б па справядлівасці, то трэба, каб Анту ўсміхаўся, радаваўся. Трэба, каб дабро радавалася, трэба, каб у зла былі слёзы на вачах. Нейкі перавернуты наш свет.

— Дык як жа вы тут апынуліся? — запытаў Анту. — Хто мне раскажа?

— Я, — падаў голас Максім і пачаў свой аповяд.

— Дасталося вам, — выслухаўшы, прагаварыў Анту.

— А чаму кучаравага бандыта зваць Чон-чон? — пацікавіўся я.

— Чон-чон — жывёліна з чалавечай галавой і доўгімі вушамі. Вушы ў яе замест крылаў.

— Яна пры дапамозе вушэй лятае? — не паверылася мне.

— Па начах лятае. Махае імі, як птушка крыламі. Калі ляціць, то крычыць: туэ-туэ-туэ…

— А як вас бандыты злавілі? — запытаў Максім. Анту не паспеў адказаць, бо ў пакой увайшлі Санча і Піучэн. Санча стаў каля Анту.

— Па-добраму прашу: пакажы дарогу да свайго племені. Атрымаеш узнагароду. Будзеш жыць як чалавек.

— Не пакажу, — прамовіў Анту. Санча ўважліва паглядзеў на Анту.

— Можа, няма залатой дзіды? Можа, ты хлусіш? Анту падняў галаву.

— Мапучэ ніколі не хлусяць.

У Санча бровы прыўзняліся ўгору.

— З гонарам.

— Выб'ем гонар, — сказаў Піучэн.

— Не, мы зробім так, як цяпер дамовіліся. — Санча зыркнуў на нас вачыма. — Станьце ў рад. Адзін за адным. Першым — індзеец, за ім — хлапчукі, пасля — дзяўчынка.

Мы сталі ў рад.

— Цяпер пойдзеце за мною. Ззаду пойдзе Піучэн. Калі што, страляе без папярэджання. Зразумела? — прагаварыў Санча.

Анту, апусціўшы галаву, сказаў:

— Дзеці, не ўздумайце ўцякаць. Прашу вас.

Добры Анту… Ведае, што ў бандытаў няма літасці. Спадзяецца, што выратуе нас. Ці ўдасца?

— За мною, — скамандаваў Санча. — Крок управа, крок улева — страляем.

Мы выйшлі з пакоя, прайшлі праз залу, асветленую сонцам, ступілі ў цёмны лабірынт. Мне думалася, што будзем сунуцца ў цемры. Але Санча і Піучэн уключылі ліхтарыкі. Іх праменьчыкі бегалі па чырвоных каменных плітах, па сцяне.

Да горла падступіў даўкі камяк, на вочы навярнуліся слёзы. Я змахнуў іх рукавом. Ды ўсё роўна коцяцца.

Неўзабаве мы выбраліся з піраміды. Унізе, каля прыступак, стаялі два аўтамабілі, падобныя на нашы аўтобусы "пазікі". Каля іх сядзелі Траука, Металіст, Чон-чон, Кайман і Кайф.

— Ці павядзе індзеец у свае джунглі? — убачыўшы нас, пацікавіўся Металіст.

— Павядзе, — усміхнуўся Санча.

— Пагадзіўся?

— Пагодзіцца. У мяне ўсе пагаджаюцца.

— Я яму нагу кулькаю прастрэлю. Можна?

— Некаторыя і кулькі не баяцца. Мы з Піучэнам іншае прыдумалі,— сказаў Санча.

— Што прыдумалі? — разявіў рот Металіст. Санча павярнуўся да Анту.

— Калі не завядзеш у тое паселішча, дзе жыве тваё племя, то я аддам дзяцей вампіру. Знімем з яго наморднік і…

— У-у-у… — заплакала Алеся. Затуліла твар далонькамі, а плечукі калоцяцца, ходзяць ходарам.

— Не маеце права. Мы з іншай краіны, — ступіў наперад Максім.

Мой сябар нагадвае бандытам, што ёсць права. Для іх законы віламі па вадзе пісаныя. Ім усё роўна, з якой мы краіны. Звярыныя ў іх натуры. Хіба драпежны звер думаў бы, з якой краіны ахвяра, на якую ён збіраецца напасці? Цяпер нам адно застаецца: кінуцца ў розныя бакі. Няхай страляюць. Лепей легчы ад кулі.

Санча тыцнуў пальцам, паказваючы на Алесю.

— Яе першую аддам вампіру.

— У-у-у… — мацней заплакала Алеся.

— Аддай! Яе мне аддай, — заскакаў Траука.

Алеся плакала несціхана, наўзрыд. Я дакрануўся да пляча.

— Алеся, уцякай.

Плача, затуліўшы твар далонькамі. Зусім не чуе. Ці вытрывае маё сэрца, калі буду глядзець, як Траука накінецца на яе?

— Санча, знімі наморднік. Аддай мне дзяўчынку.

— Ну? — крыкнуў Санча, павярнуўшыся да Анту.

— Што ж, пакажу. Каб вы скрозь зямлю праваліліся! — прамовіў Анту.

— Не будзем сварыцца. Жывыя застануцца твае дзеці,— усміхнуўся Санча.

— Пашкадаваў,— адвярнуўшыся, прабурчаў Траука. Алеся апусціла рукі. Ужо не плача наўзрыд, але слёзы

ўсё коцяцца па шчаках.

— Антось, прабач. Я спалохалася.

Прабачэння просіць. Хіба яна вінаватая? Спалохалася… І мы з Максімам спалохаліся. Я ж таксама плакаў, калі выходзілі з піраміды. І ў Максіма вочы чырвоныя…

— Санча, адпусці дзяцей, — сказаў Анту. — Я адзін паеду з вамі. Няхай дзеці бягуць у горад.