Узрост, як шкляр,Стараецца хутчэйПрыцьмела-затуманенай слюдоюЗашкліць усё прынадна маладое,Адгарадзіць ад рук і ад вачэй.Глядзіш на маладух, як на вадуВандроўнік,Што прагнаць не хоча смагу.Жывеш,Як у празрыстым саргафагу,І хлусіш старасці: іду… іду…
Дыханне
Здаецца,Рака сабе вены ўскрые.Рыбацкае шчасцеДавязвае сетку.СпакойнаЗношаныя старыяПра смерць гавораць,Як пра суседку…
Гэты звон,Як дабравесце вязню, —Звон ключоў,Што адмыкаюць волю.І ланцуг бліскучыДолу бразне.І прамень сагрэеЗмрок пад столлю.Звон ключоўНа гэтым свеце дзённымІ на тым,Дзе час цячэ начамі.Брама ў райСустрэне цёмным звонам —ЗазвініцьСвяты Пятро ключамі…
* * * І раптам хлопец малады…
І раптам хлопец маладыЗ абліччам Міхася Стральцова,Расчырванелы ад хады,Узнікне,Быццам выпадкова.І пацяплеюць халады.Замлеюць каташкі марцова.Дамы заселяць гарады,Як д'aмы Міхася Стральцова.Праступяць праз траву сляды.Ад снегу абтрасецца слова.Пайду да Міхася СтральцоваНа шклянку думкі.Як тады…
* * * Калі дайсці да рысы…
Калі дайсці да рысы,За якойСябе самога ўжо не будзе шкода,Душу насмеліцца прыняць спакой,І незямной лагоды ахалодаАстудзіць пал,Як на гасцінцы пыл,Дзе дні твае ішлі,Падняўшы крыссе.І прыцемна ўсміхнецца небасхіл,Аб стому баючыся апячыся…
* * * Прашчуры стараліся…
Прашчуры стараліся,Каб прашчаКамень гневу кінула далей.Продкі ў попрадкі хадзіліНашча,Пралі нітку лёсуДы алейЦіснулі на постДы на лампадкі,Каб цяплелаНа душы ў багоў.МоцнаПеравязваліся спадкіНіткай лёсу,Доўгай ад даўгоў.А каму й за штоЗ нас кожны вінны,Дню — за тлумЦі за спакой — начы?Не дадуць адказ,Хоць закрычы,Вусны сціснутыя дамавіны…
* * * Да суму трэба дарасці…
Да суму трэба дарасці,Каб зразумець і тых,ЯкіяАднойчы ўжо дайшлі ў жыцціДа радасці на помах кія.Ды быць любімцамі ў яеІм не дазволіў сум раўніва.Ім толькі радасці стаеСніць неўгароджанае сніва.Вір задыхаецца гусці,У глыбакосці глухне яма.Да суму трэба дарасці,Як і да сораму,Таксама…
* * * Дзякуй Госпаду за дазвол…
Дзякуй Госпаду за дазволПапрысутнічаць на бяседзе,Дзе на ўсіх засцілаўся стол,Дзе прыткнуўся яЗбоку недзе.Дзякуй Госпаду за дазволСлова мовіць на той бяседзе,Дзе стагнаў ад рогату стол,Сум яшчэ не прасіўся ў суседзі.Дзякуй Госпаду за дазволЗатрымацца на той бяседзе,Дзе трымаўся,Як плот за кол,Змрок за зорку ў капытным следзе.Час усё скапыціў наўкол.Свет цямнець навучыўся ў медзі.І прыходзіць канец бяседзе.Дзякуй Госпаду за дазвол!