Homo homini lupus est —Словы не прыскакалі з лесу,З кіпцюроў сталёвых прагрэсуВырываўся канкрэтны змест.Чалавек чалавеку воўк,Воўк у лес глядзіць, як вядома.І ваўчэе, карчэе homo.Навісае цяжка дамок–лаў меч,І, нібы на фэст,Распаўзаюцца з цемры жахіУ крыві па самыя пахі.Homo homini lupus est.
Лёгка
Я лёгка сябе пачуваю —Ні славы, ні грошай няма.І радасць надзіва жываяВяртаецца ціха з найма.Старалася ў найміткахРадасць,Цярпела прыгнёт і прымусЗа хлеба надзённага кус,Чакала, што нехтаДабра дасць.Бо радасць —Жабрачка святая,Як мае,Хутчэй раздае.Туга неабдымна сытаяЗ закутка глядзіць на яе.Сядзіць на куфрахДы на клумкахІ толькі зайздросціць туга.Шкада адламаць пірага —Скупая і ў кумках, і ў думках.Адчай за ракою рыкае —Бугай гэны ўсіх забадзе.Вясёлая радасць чакае,Каму засмяяцца ў бядзе.
Васілю Быкаву ў светлы дзень
Хрыстос васкрос! — і ўваскрасаеДуша, што смутная была,І з цвёрдай веры выкрасаеУсмешку добрую святла.Хрыстос васкрос! — лягчэй нябёсамТрымаць аблокі дум цяжкіх!Хрыстос васкрос! — спаткацца з лёсамДазволіў міг, стаіўшы дых.Хрыстос васкрос! — грэх цёмны плачаІ не саромеецца слёз.Расцвіў з вярбою кій жабрачы.Хрыстос васкрос! Хрыстос васкрос!
* * * Гадавыя…
ГадавыяПрайшоўшы свае паравіны,Сад вушацкі мойЧуе хаду халадоў:Караніны ў зямлі,У нябёсах галіны,Ствол хавае слядыАдбалелых гадоў.
* * * А прымаўка гэтая яўна старая…
А прымаўка гэтая яўна старая,Вякамі задымленая, як загнет:Бог не гуляе,А свет мяняе.Але не дужа мяняецца свет.А раптам Бог у сваю ахвоту,Каб не старэць,Каб адпэндзіць спакой,Такую прыдумаў сабе работу,Якую не здужацьЛюдской талакой?І ціснуць нашы грахі камянямі,Не полецца нашай ляноты гарод.Па прыкладзе БогаІ мы мяняемГаршкі на глінуЦі наадварот?
* * * Гэта, пэўна, прыкідваў і Ной…
Гэта, пэўна, прыкідваў і Ной,Ад каго з нашчадкаў ягоныхНа зямлі застаецца гной,Хто з’аблічыцца на іконах.Што больш трэба,Ці дух, ці гной,Не адкажа зямля збажыной.
Эміграцыя
Эміграцыя — вечны рух.Эмігруюць птушкі ў выраі.А кудыЭмігрыруе дух,КаліЗ цела душа эмігрыруе?
* * * Сум…
Сум,Як прывід старажытнай Грэцыі,Здаўшыся аднойчы, не знікае.Толькі дайДрывам журбы ўгарэцца,Дым гняздо саўе над хмызнякамі.У залёты да спадзеўкі лётай,Суцяшай душу гадзінай шарай.Радасць суцішай сваю самотай,Марай гнеў карай,Як цёмнай карай.
Час папрасіў
І прала роспач воўну часу,Счасаную на ваўначосцыГняўлівасці ды неціхоцця.І ткала роспач коўдру часуНа мулкіх кроснах,Якія Хронас змайстраваў.І засцілала роспач ложак,Пакуль Харон смаліў свой човен,Каб перавезці з часу ў бесчась.
Сасновы сон
Снег лясны ўрачысты, як вясковец,Што на фэст прыспеў раней за ўсіх,Свеціцца — аж сосны зелянеюцьАд святочнай радасці ягонай.Свеціцца — аж збіўся з панталыкуМалады лясун, бо перазімакБелаты не бачыў. АтрасаеРыжыя іглінкі з каўняра.Снег лясны, як ціхі сон пра мамуІ забыты, і наноў саснёныУ сасновай хаце даўніны,Сніцца… сніцца…Аж прачнуцца страшна.
* * * Плылі з блудадзейнага Рыма…
Плылі з блудадзейнага РымаЗ заразай маралі вазы.Айчына шукала айчымаІ лоб непакорны гузы.І грукалі здані дзвярыма.Паганцаў гнялі абразы.Прарокі праходзілі міма.І чэрці ўцякалі з лазы.Світанне сухімі вачымаВітала снягі й маразы.Разгадвала роспач, магчыма,Загадку слязы…
Засынаючы
Веча мае свой рот —Ад роспачы круглы звон.І на веча ідзе народ,І, як звон,Гудзе ён.Звон мае свой язык.У людзей языкі свае.Даганяюць адзін аднагоЗык і сык.І кожнаму спрыту стае.Туманеюць галовы.Ракою плыве чарот.Вечна галодныУ веча рот.Незадаволенае, як прыблуднае,Чэрава —Не палуднавала,Не вячэралаНідзе.Таму й гудзе…
* * * А гарады — як мужчыны ў гадах…
А гарады — як мужчыны ў гадах,Не спатоліўшыся прыгажосцю,Пачынаць дбацьПра ложак і дах,Радавацца нехаджаламу госцю.Позірк — паломнік.Страх — пілігрым.Іх разумее здароджаны подзіў.Віцебск —Расхрыстаны ЕрусалімСлухае небаНа схілах стагоддзяў.
Відаць…
Відаць, не без падстаўУ радасці й журбеРанейшага сябеЯ забывацца стаў.Ці проста горшы стаў,Ці лепшы, як сказаць.Я ўзелянеў, як стаў,Зарос, як сенажаць.Забыў, як спіць агонь,Як трызніць цень труной,Як сохне свежы гной,Як пахне потны конь.
Калядныя перагукі
Каляным снегам заслаліся ўзгоркі.Крыгамі грымнуў мароз нягеглы.Пралегла па лёдзе каляднымДа зоркі сцежка ўздрыглівая.
* * * Маё маленства — маё маленства…
Маё маленства — маё маленстваАйцу, й Сыну, й Духу Святому.Маё маленства — шчырае ўкленстваПачутаму сэрцам, нябачнаму Тому,Што мне дазволіўБыць госцем свету,Што неба ў полі назваў Айчынай.Радком ягонага ЗапаветуЯ вылушчаны на святло ляшчынай,Якая доляй маёй названа.І ацянінка яе лісціныБыла даланёю бацькі Івана,Была хусцінай мамы Куліны…