Цётка Марыя —Цёзка біблейскай святой,У дзявоцтве Міцкевіч,Як бальшыня вяскоўцаўЗ лясной Кавалейшчыны,У хаце, выстуджанай слатой,Печ зацепліла —І з коміна, ад вятроў азалеўшага,Пайшоў на вуліцу дым.А цётка Марыя засталасяПры катлах, пры патэльні,Пры чапяле.І, парушыўшы досвіткавы інтым,Шоргат, бразгат, грукатАкрэсліўся на святлеЗасквараным рухам.Цётка Марыя грэе хатуІ варыць варыва.Дым вырываецца з коміна,Як уздых.Цёзка біблейскай святойГрэе неба і ў небе хмарыва.З раніцы клопат пра ўсіх.
На перавозе
Хачу пабыць на перавозе,Каб перавознік малады,Не вымаклы ў будзённай прозе,Бы ў песні той,Мае гадыЗноў перавёз на ціхі бераг,Як маладзенькіх жарабят,На бераг,Дзе ў сваіх намерахСвятлее ўночы зарапад.Каб зранняВымкнула старанне,Каб чуць,Як з восеньскіх такоў,І нецуглянае іржанне,І цокат цупкіх капытоў.Ды, конюх радасці кароткай,Чакаю свой табун дарма.Стаю ў руках з пустой аброткай,А перавозніка няма…
Адсырэў ў аблоках ветах.Уцякаюць ад навальніцыКонікі на веласіпедах —Толькі часта сакочуць спіцы.
Браты
Для хмарНад дахам ці над вольхаюДождж і пажарШумяць аднолькава…
Каменьчыкі
Вершы,Што каменьчыкі марскія —Мокрыя зіхцяць на далані.З далані іх захапленне скіне —Шэрым сохнуць сумна ў глушыні.
Хвораст
Слава,Быццам з хворасту агонь,На якім і бульбу не зварыць, —Хутка загарыцца і згарыць.…Толькі прысак ападзе на скронь.
Зімее…
Смуга не каецца ў сваёй правіне.У суравея прападае пыха.Счарнелыя вулканы кратавіння,Прысыпаныя снегам,Стынуць ціха…
Старыя
Стары распяць імкнецца парасон,Прысеўшы на краёк ламанай лавы.І парасон свой адчувае скон —Не слухаюцца і яго суставы.
Райцэнтр
Райцэнтр — абрабаванае мястэчка,Свянцонае савецкім мацюком,Як тое велікоднае яечка,Разбітае фальшывым мацаком.
P.S
У абліччах старых ведае кожны штрых,Што на іншы ніхто яго не памяняе.Узнагароды вясёлы звіняць на жывыхІ ціснуць мёртвых ахрыплымі камянямі.
Завулак
Няма чым месту прыкрыць свой плех,У засені ўзнікнуць бы нанаў.На шалях ляжаць,Як нязважаны грэх,Сцюдзёныя пальцы бананаў.
Кунега
Усё ў кунежна-белым сне.Бог нават затаіў дыханне.Ледзь Ён расчулена ўздыхне —Святла не стане,Сон растане…
Раптам…
Снегу гэтулькі шмат,І да таго ён белы,Што, як таму каню,Захочацца раптам травыСырой, нявыспанай,Такой — каб аж цуглі пазелянелі.
Пачулася…
Мароз. Прытома. Беласцежжа.Лянее люты ля мяжы.І мне пачулася з разбежжа:Сініцы точаць лемяшы…
* * * Белая робіцца барада…
Белая робіцца барада,Фарба ліняе любая.Не выцвітае толькі жуда,Цемра не выгарае.Ледзьве запусціць жуда кіпцюр,Выпусціць не пажадае.Неба ўцямнее,Як даўні мур,Ззябне надзея худая.Стане самога сябе шкада —Цёмна з душою цяжкою.Вольна вяльмуецца ў цемрыЖудаЦемрынай любай дачкою.ПапахадзіПа лам’і, па хлуддзі,Збіўшыся з тропу за хаткай,Выйшаўшы з цемры,У цемру йдзіЗгадкай святлаІ загадкай.
* * * У глыбіні не мае дна…
У глыбіні не мае дна,Ірвецца — не парвецца,Бо неўміручая яна,Таму й душой завецца.Ідзе балюча па жарствеДа берагоў Элады.І той,У кім душа жыве,Над ёй не мае ўлады.Яна парчу,Як і паршу,Умее зрынуць смела.І нельга вынесці душу,Як дамавіну,З цела.
Даенне аблокаў
Воўна — аблачына,Прывязаная чыннаДа прасніцы.І пралляЦягне аблачыну за вымя,Доіць і доіць яеПад вуркатаннеКалаўрота й ката.Цупкі, асачысты струмокЦячэ й цячэ,Рэжучы пальцы пралліныНа скіпучыя каляінкі.І пасля з каляных цуркоўЦёплае аблачыныТкуць адзенне, аблачэнне,Абвалачэнне,Пасланае небам самімПраллям, ткаллямІ ўсім-усім…
Радня
І адварочваецца спіной —Не цырымоніцца літасць скупая.І адчуваю, як смела за мнойБлізкай раднёйГалеча ступае.Крыўдзіцца дарагая радня,Што на яе забыўся… да часу!Хоць, як казалі, радня да дня.Нішчымніца толькіПомніць закрасу.Ад роду не ў воду!З пустых каўшоўНакорміш голад хіба дакорам.Галечу помню —З галечы прыйшоў,Ды зноўПрызнаваць за радню яе —Сорам!
* * * Я па чарзе зняволенай вадзе…
Я па чарзе зняволенай вадзеПа-хрысціянску падстаўляю шчокі.Наводліў б’е струмень,Пачаўшы скокі,І ад яго халоднасці нідзеЯ не схаваюся ні на зямлі,Ні пад зямлёй,Пакуль патрэбен стомеІ цень мой не спадобіўся саломе,Што сціснулі ў аглухлыя кулі.За ўсіх, хто змоўкнуў,Гаварыць вадзе,Пакуль туман ідзе,Плывуць аблокі.Падставім шчокі,Дзень мой яснавокі:Ручнік дадуцьНа незямным судзе…