Смех давіцца журбою,Зайздросціць шчасцю гора.Жыві самім сабою,Ты сам сабе апора.З табой твае трывогі,Куды б цябе ні ўпекла.Адны і тыя ж ногіВядуць у рай, і ў пекла.Бяжыць і пралятаеІ чарада, і зграя.Рука адна і таяІ лашчыць, і карае.Здадуцца зоркі ўночы,Што ў цёмнай місе груца.Адны і тыя ж вочыІ плачуць, і смяюцца…
* * * Я — пасівелы бацька дзён маіх…
Я — пасівелы бацька дзён маіх,Дзён маладых,Што ў свеце разбрыліся.Чакаю іх,Гукаю марна іх —Мне не сабраць усіхПры поўнай місе.Ні весткі з невядомай стараны,Дзе будуць дні мае старэць паволі.На бацьку забываюцца сыны,Як быццам не было яго ніколі.З душы не вгнаць,Што сплыло з вачэй.Былая баравіна ные пнямі.Трасуся над сваімі, як кашчэй,Асатнімі распешчанымі днямі.
* * * І пакуль мы старэем, датуль і жывём…
І пакуль мы старэем, датуль і жывём.Харахорымся, пнёмся,А старасць чакае.П’ём маркоту нагбом,Б’ёмся ў радасць ілбом.Дарагое пітво,Чара ўкоптур цяжкая.Мы залежым усе, як агонь, ад красы,Ад надзеі, нагоды або ад нагодкі.Нас убачыўшы,Ціха старэць лясы.Не старэюць нябожчыкі,Як аднагодкі.
Шкада
І зробіцца сябе шкада,Ссівелага каня старога,Калі адчуеш,Як сторогаПадступіць да цябе бяда.І кожны рог са ста рагоўЯшчэ цябе не працінае,А ўжо лагода незямнаяДыхнула на тваіх багоў.І на цябе дыхнуў той пах,Якім наскрозь прапахнуць мусіш.Не скажаш праўдуДый не схлусіш,Зямлю адчуўшы на губах.
Паклон
Паклон кужэльнаму сувою —Бярог і ў сквар, і ў маразы.Іголцы з ніткай суравоюХвала.Я іх за абразыПаклаў бы,Бо на гэтым свецеНас атуляліІ на тойНе выпускалі галатойАд’ехаць у глухой карэце.Пазначыў рупны рух іголкіХмурыну кужалю ў крыжы,Каб блаславілі шлях анёлкіАж да апошняе мяжы.
Яно
Яно пачаткам маім было.І першым слова мяне сустрэла.Я рос і старэў,А яно не старэла,Было высокім яго чало.Я траціў і набываў сяброў,Былі са мною мае анёлы.Але зрабіўся як вецер голы,Знізеў з вадой забытлівай роў,Дзе я намацваў на броды дно.І зразумеў,Што адно магчыма —Са словамі ціха сустрэцца вачыма,Чакаць,Што на ростань мне скажа яно.
Тры цені
У лёгкім змроку, як у сне,Іду з гарачым цемем.Два цені ўперадзе мяне.І сам я трэцім ценем.Як ад забытых хутароў,Ад ліхтароў трымценне.МаёЗа трох павадыроўТрымаецца знікненне…
Думаецца
Думаецца, што й ваўку сярмяжкаЗнелюбела ў шэрым жыцці.Выйсці з сябе не цяжка,Цяжка ў сябе ўвайсці,Каб потым сярод лам’яСваё распазнаць імя…
* * * З адной і той жа прыгнечанай гліны…
З адной і той жа прыгнечанай гліныМаўкліва сціснутыя цагліныУзносяць бажніцу,Трымаюць турму.І не цагліны таму віною,Што спеў і праклёныЗа іхняй спіною.Не ў іх пытацца трэба —Чаму?
Пазыка
Час пазыку вяртаеСа скідкай на страх,А каму аддае,Сам пра гэта не ведае.Залатою манеткайХадзіла жыццё па руках,І манетка рабіласяМедная.
Багіня
А мама багіняй была. Куліна — Багіня кухні.Устаючы да святла,Багоўнічала ля катла,Каб з голаду мы не пухлі.Мы — гэта я, певень, кот,Карова, парсюк ды казкі.Вітаючы сонца ўсход,Мы дбалі пра свой жывот,Чакалі ад мамы папаскі.На кут дакульгваў услон,У сенцах мерзлі кадушкі.Булён быў слязьмі бялён.На жар клаў далоні клён.Грэў жарт ад пяра жар-птушкі.Працавітая, што вада,Не ведала мама ні ўседу, ні ўлогу.Хоць першы паспытак рабіла бяда,Да ўшацкай багіні кухні яда,Я веру, прыйшлася б да смакуБогу.
* * * І пасыплецца клопат…
І пасыплецца клопат,Нібыта з сяўні,І наважыцца лёсУ айчымы йсці.І затужыш на старасць гадоўПа сям’іПатрыярхальнай да немагчымасці.…Каб, як прысвятак ладзіць,Садзіцца за стол,Мёд адкройвацьСпякотнай лядзінаю.Каб галінаю кожнайТрымацца за стволРадаводнага дрэва — радзінаю.…Каб пачуць, як павукСабе лапці пляце,Як прабабка-ўніятка моліцца.Каб Гасподзь у душы,Абразы на куце.Хоць на момантЗабыцца на могліцы…
* * * Вечаровыя пацеры…
Вечаровыя пацеры —Гэта з небам размова.Як на ранішнім шпацырыПачуваецца слова.Шпацыр той за аблокамі,Дзе ні тлуму, ні пылу,Дзе сваё адгалёкаліКрыўды —Да небасхілу.Адхінуўшыся скрухаю,Сніць душа маладая:Зорнаю пацярухаюМарнасць дзён ападае…
* * * А я, пасівелы дзядоўнік…
А я, пасівелы дзядоўнік,Стаю пры апошняй вярсце.Яшчэ на зямлі я назоўнік,А мне ўжо займеннік расце…