Евангелле ад Мамы, Барадулін Рыгор

Евангелле ад Мамы

Барадулін Рыгор

Шрифт:

* * * Без галавы…

Без галавы, Каб не магла яна І ў думках нават палічыць ахвяры, Каб вочы ёй не выпекла віна, Што звыкла піць пакуты З поўнай чары. Без рук, Бо як адымеш мерцвякоў, Якіх наўзмаш перахрысцілі мечы. …Пасля за ўсіх далоні ад цвікоў Не адвядзе Адзін Па-чалавечы… Ці ахінута ў воблака адна Той радасці, Што ў тагасвецці знікла. Надкрыллі адрастуць. І зноў вайна Пачне маліцца: — Уваскрэсні, Ніка!

Полацкі менталітэт

Уладзіміру Арлову

Ёсць полацкі менталітэт — Ад Еўфрасінні, ад Скарыны, Ад той абрынутай адрыны, Дзе сон шукаў Свой сонны след. Ён цемры пазычаў святла, Каб стала вечнасцю імгненне, Ляцеў вышэй жаўрук здзіўлення, Люцела рупнасці пчала. Ад Полацка пачаўся свет. Пра небачолых кажам: З нашых! Ёсць Беларусь, А гэта значыць — Ёсць полацкі менталітэт!

Любоў да Радзімы

Вочы маюць сляпыя, Вушы маюць глухія, І бязмозгія не без ілбоў. Настальгія па настальгіі — Гэта й ёсць Да Радзімы любоў.

Ненасытнасць

Раскулачылі ноч і дзень, Раскулачылі труны й калыскі, Выкарчавалі сумлення пень, Адлучылі лыжку ад міскі. Атаму расшчапілі кулак, Так назад і не сашчапілі. І ніяк Не нацешымся ўсмак У сваёй ненасытнай сіле…

Беларусам у выраі

З дому гналі нас маскоўшчыны сівяры Пры цары, Род наш звесці хацелі на ветах Пры саветах. Нам турму муравалі Чырвоныя муляры Ў радасных бальшавіцкіх дэкрэтах. Кралі наша і бралі, што маглі, Маскалі, Смакавалі з пагардай прысмакі Палякі. У каго дык гулі Ашалела гулі, Мы з хаўтураў брылі, небаракі. Мы сплаўляем вякі, Асначы крывічы, Мы не знікнем на радасць чужынцам. І завём, З выраю думкамі летучы, Млечны Шлях Беларускім Гасцінцам, — Да яго не дацягнуцца каты, Ім вяртаюцца душы дахаты…

Ды як?

Спісяжваў нам спіны Варшаўскі бізун, Спасажваў з роднае хаты Маскоўскі бот, Узважваў наш лямант Берлінскі штых. Ды нас ад вятроў затуляў Лясун, Дрыжаў за нас на марозе Чарот. Мы з тых, Хто на зорах калыша Свой род. Плечы горбілі нам Абраз хатулі, Гнеў свой насілі мы У рэзгінах ды ў бярэмцах. Мы былі, мы жылі Пры паляках, расейцах, Пры немцах. Маўчалі ў кулак. Ды як, Адвіхурыўшыся ў завірусе, Стаць нам Гаспадарамі свае зямлі, Беларусамі ў Беларусі? Ці засвярбяць, Ці хоць забаляць калі Сціснутыя ў кулаку мазалі?

БЗВ

БЗВ — Бог Заклікаў Вас, Беларускага Войска воі. БЗВ — так чытае час: Беларусь Заваюе Волю! БЗВ — Быць Заўжды Вякам Даўжнікамі ў крывіцкай славы. Нашай не аддамо чужакам Ні сцяжыны, а ні канавы. Хросным бацькам Пан Грунвальд быў, Пані Ворша — маткаю хроснай. Беларускага Войска парыў Ткаўся на высакосных кроснах. У Айчыны світае чало. Досыць нас вадзілі па хлудзе. Беларускае Войска было. Беларускае Войска будзе! На жалезны характар Руды Мае наша зямля святая. Ведаем, дзе віры, дзе брады. БЗВ — Бой Змаганцаў Вітае!

Вернута быць павінна

Спадчына — Гэта не штосці такое смачнае, Гэта тое святое, Што часам страчана, Што вернута быць павінна. Спадчына — Пупавіна, Што лучыць з Сусветам, з прасветам, З прабацькаўшчынай, з праайчынай, І досвіткавай лучынай Доўжыць імгненне Прапрашчураўскага агменю. Спадчына — Неўмірушчая мачына, З якой расцвітае Полымя, Што на папялішча вяртае. Спадчына — З-пад чаўна развагі Хваля здагадак, Што заплывае ў абсягі сагі, Якую чытацьме нашчадак, Каб працяг адчуў свой пачатак.

Беларускае слова

Валянціну Рабкевічу

Беларускае слова ад спеву, Бо спявае ў ім даўніна. Беларускае слова ад гневу, Ад Ярылы, ад Перуна. Беларускае слова ад ласкі — Сведчаць вусны ды салаўі, — Не наймалася ні ў падпаскі, Ні ў падбрэхічы, ні ў халуі. Беларускае слова ад злосці Да няпрошаных прыбышоў, Асалоду п’е з чараў мілосці, Медавуху духу — з каўшоў. Беларускае слова ад славы, Ад ракі, дзе светлае дно. Госці ўстануць з застольнай лавы, Як у хату зойдзе яно. Беларускае слова ад Бога, Слову нашаму Бог дапамог. Хто не любіць яго, ад тога Назаўсёды адвернецца Бог!

Курапаты

Свечка пацепвае Павекам успалымнелым — У гарачае вока запала Парушынка ляманту. Крыж паўтарае Паставу Хрыста. Старыя хіляцца Абнылымі каласамі, З якіх Павыдзяўбаныя зярняты…

Негабляваная дамавіна

Прывітаўшы балацявіністыя Агароднікі, Льга палуднаваць цішынёй На радзіме Дубоўкі, І захацець, і пачуць аднекуль вокліч: «…мой родненькі», Але нельга адбыць за паэта радоўкі, Радоўкі радка, як і ён, беспрытульніка. Хата вочы субожыла, адчуваючы здраду. Плот надумаў валіцца. Злубела дуддзё шчавульніка. Іржавее дрот дзікавага вінаграду. Тут роспач локці кусаць павінна. Ліст, як нязважаны грэх, За каўнер недаверу падае. Без паэта радзіма — Негабляваная дамавіна, Успамінамі жывымі шурпатая.

8 верасня 1514 года

Як гаварцьмем з рознаю поршаю, З той, Што сябе называе вялікаю, Мы даказалі У бітве пад Воршаю Не толькі мечам, Не толькі пікаю. Мы даказалі воляй крывіцкаю, Канстанціна Астрожскага геніем. І выжлам прадажным Дух наш не выцкаваць. Мы будзем жывыя І стаўшы ценямі!

Суцяшэнне

Бо вы, людзі разумныя, ахвоча церпіце неразумных; церпіце, калі хто вас панявольвае, калі хто аб’ядае, калі хто абірае, калі хто вас за нікчэмнасць мае, калі хто б’е вас па твары.

Другое пасланне Апостала Паўла да карынфенаў 11:19,20

Няўжо цярпець, як і цярпелі мы, Ці толькі нам стае на ціхасць моцы, Няўжо нямыты прыхадзень нямы Чысцейшы, чымся нашыя прамоўцы. Ці ў роднай хаце, рубленай з вякоў, Мы будзем глухнуць, быццам кватаранты, Каб злыдні мелі нас за дзівакоў, Хвалілі люта: люд вы талерантны! Каб пастка пашчу шчэрыла шырэй, Каб рукі ў кайданах былі абедзве, Каб абіралі нас яшчэ шчырэй, Нам пакідалі воўчае аб’еддзе. Каб зброд, няварты нашае гразі, Меў за нікчэмнасць нас Ды біў па твары, Каб здзірца быў у рызе, Мы — ў рыззі, Каб мы прасілі ў ката самі кары. Здаецца, род наш Радавод вядзе З таго, калі Гасподзь яшчэ ў лагодзе Прымеркаваў, каго сяліць і дзе, Суцешыў крывічоў: Трывай, Народзе! Пераганяем мы бяду ў хадзе. Калі ж Гасподзь трываць нам скажа: Годзе?!

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11-29

Поделиться с друзьями:

Чтение онлайн

КНИГИ

АВТОРЫ

ЖАНРЫ

Деловая литература

Детективы

Детские

Документальная литература

Дом и Семья

Драматургия

Жанр не определен

Компьютеры и Интернет

Любовные романы

Научно-образовательная

Поэзия

Приключения

Проза

Прочее

Религия и эзотерика

Справочная литература

Старинная литература

Техника

Фантастика

Фольклор

Юмор

Евангелле ад Мамы

Барадулін Рыгор

Шрифт: