Возера пры дарозе,Дзе любіць спыняцца Быкаў,Калі едзе ў Вушачу.Зыбістая балацявіна.Чарнахмыз развідніваецца ўсмешкайДвух конскіх зубоўЗ перагаментнага чэрапа,Што прэе ў бузеПа самыя сківіцы.На сцежцы ў сухой ігліцыПрыглушана цьмееМлечны шлях мурашыны.Усё ахінаеХаладнаватым спакоемЛясны космас,Які, набраўшы ветру ў рот,Вучыцца вымаўляцьПукатае слова возера.
* * * Кактуса, спякотай абсмаленага…
Кактуса, спякотай абсмаленага,Усівярэлы сваяк,У сенцах лета цвіце дзядоўнік,Засаромеўшыся, як дзед,У маладую закаханы да пасівення.І гэтакі ён расчулены,Ажно забыўся,Што мусіць калоцца.Хоць прыкладай да раныБурачкова-юлёвы цвет.Адцвіўшы,Дзядоўнік спахопіццаІ будзе суровасцюПяшчоту сваю бараніцьАд усіхІ ад сваёй сентыментальнасці.
* * * Трысцё, дрыжучы ў расе…
Трысцё, дрыжучы ў расе,Шаптала, як брату, посаху:Дуб любіць расці ў кажусе,Але з галавою босаю.Трымценне жыве ў трысці,Ды мне,Каб і ўсё адрынула,Да дуба не дарасціНі постаццю, ні чупрынаю.Іду я, іду я, дыНе выйду я з дна вады.Не веру вірастаму позяху.Табе хоць паскарджуся,Посаху…
* * * Пасля вайны…
Пасля вайныБыў самы багаты той,У каго быў бацька жывы.Маладзіцы рады быліХоць кавалку мужчыны.Новыя нараслі палыны,І можна быцьПры жывых бацьках сіратой.Прыгавор забыўся:Лепш першы хлеб аржаны,Чым другі палавы.Дзецяробы пайшлі ў бабылі.Ні ўчынак, ні хлеб учыніцьНяма рашчыны.
* * * Жыццё задумала…
Жыццё задумала,Як вандроўнікаў, насЗ прагнымі да небасхілу вачамі.Пагаварыць у дарозеЗдараецца час,Ды развітаццаЧасу няма звычайна.
* * * У краіну ценяў…
У краіну ценяўАдыходзяць сябры, як дрэвы.Толькі засеньНа зямлі нябачна трывае…Печ даўно адкурэла,Пасма дыму яшчэ жывая…
Наважыўся…
Наважыўся яблык упасці з галіны,Шапчу яму: «Падай…»Рашучасць трымаюць нябачныя ліны,Напятыя здрадай.Наважыцца,Значыць спакой свой шчырыКульнуць на вагу без развагі.Аблокі — як шалі,І зоркі — як гіры.Сад слухае ветравы сагі…
Аж
Смяецца цяпельца —Аж іскры з вачэй,А вецер пад пахі казычаДы полымя цвеліць:— Шугай высачэй!І змрокАж святлее з аблічча.
Чарната
Нахлынна ўсё палын бярэ ў палон.Да Бог шлях ад шчырых слёз разгруз.І ў чорны небасхонСмяецца лён —Апошні сінявокі беларус.
Неба
А Дамінічка просіць:— Нясі мяне, як неба.Хоць мне не давяраліНасіць яго,Па-ўшацкуБяру я коцы-боцыБлакіцінку, якуюВысокае паслалаРастанню на ўспамін.
Прымаўка
Прыйшла Ілля,Нарабіла гнілля.След матыляДрыжыць ля былля…Прыйшла ІлляПа вішшу, па грушшу,Укінула ў рэчку ільдаНа самае дноІ ў маю душуЗаадно…
* * * Берагам асачыста й палынна…
Берагам асачыста й палынна.Востраў недзе ў нябёсах плыве.Свет трымаецца на галаве,Перакулены ў возера Пліна.Чаратоў чапурыстых чупрынаЧэшацца аблянелым вяслом.Ціша мокрым аерным вузломПрывязана да возера Пліна.Зорка пыхнула, быццам пыліна,Затухаючы глуха ў бузе.Сумны човен сутонне вязеЦіхаплынна да возера Пліна…
Сасна
А дрэва з майго гараскопа — сасна.І я падрастаў, гледзячы на сасонкі.І восень з арэхамі несла ясёнкі.Бор шчыры дзяліўся лясінамі наСасновыя йзрубы, сасновыя тронкі.Жывіцы хацелася стаць бурштыном —І з мяккага цвёрды характар рабіла.Сякера сасне сукаватай грубіла.Хадзіў буралом медзвядзём-шатуном,І рэха будзіць баравіны любіла.Пашыць небаверхі шацёр з цішыні,Здаецца, калолася кожнай іголцы.Пярэчыла сойка ў стракатай саколцы.Чакай, памінкі,На зрэзаным пніЛічыць маіх год перацятыя колцы.
Помах
Я ад’язджаў.Было відаць далёка.Прысады адбягаліся разгала.На развітанне ўшацкая сарокаЎ дзве хустачкі бяленькія махала.Яшчэ бялелі стрэхі беластога.Хусцінкай ахіналася завея.У валачобніка немаладогаДасюльАд помаху ў душы святлее.
Навелы
Імёны жанчын забытыя,Як затанулыя караблі,Усплываюць з мулкага днаПамяці аўдавелае.І дні, што ў бяссонных чаўнахСанетамі ранішнімі плылі,Вечарэюць у ссохлым былліЗмаркочанымі навеламі.Паперагаралі зоркі.Туманы засталіся ў сведках.Вачыма прыцьмелымі,Чытач пасівелы,Пры знерваваных электрасвечкахСтарайся нанач спакойнаПерачытаць навелы…
Беларускія татары
Якаву, сыну Адамаваму, Якубоўскаму
На Белаусь нашэсце вашаеВітаю,Мірныя татары!Вы дбалі —Будавалі, важылі,Аблокаў пасвілі атары.Былі гароднікамі ўпартымі,Кажушнікамі, макалямі,Прэч гора адганялі жартамі,Кулямі смутак затулялі.Вы засланяліся правіцаюКайданнікамі на этапах,Вы мову збераглі крывіцкуюІ ў сэрцах вашых,І ў кітабах.Пытанне ўсім на вуха дыхае:Каму зашкодзілі,Скажэце,Татарскія магілкі ціхія,Маладзічковыя мячэці?Хапіла ж нашым мовамСмеласці,Сышоўшыся, не разгубіцца,А ў маладой паразумеласці,Як дзвюм крыніцам,Светла біцца.На Шчары,Нарачы,На СвіцязіСхаўрусіць хайЗ салам алей кум.Татары!Множыцеся й пладзіцеся,Вы нашыя.Салям алейкум!
Квактуха
Расія, як тая квактуха,Сядзела трывала й глухаНа яйках, а выявілася —На мінах,На яйках курыных, качыных,Гусіных, арліных, —Усе пад сябе падграбала,А ўсё здавалася мала.Растапырвала крылы смелаІ клопатаў мець не мела,Пакуль у сценкі шкарлупакНе дзюбнулі шыльцы дзюбак,Не вылупіліся без татыКраняты, качаняты,Гусяняты, арляняты.Каго прывабіў ставок глыбокі,Каго да сябе запрасілі аблокі,Каго паклікалі высі,Адны кураняты,Пыл упадабаўшы ўзняты,Каля сметніка засталіся.Застаецца пашкадаваць квактуху —Ні пер’я, ні пуху!