Чтение онлайн

– Гавораць, - настойліва працягвала прафесар МакГонагал, - што мінулай ноччу Вальдэморт абвясціўся ў Годрыкавай Западзіне. Калі верыць чуткам... Ён прыйшоў за Потэрамі . І Лілі і Джэймс Потэры – яны… яны - загінулі.

Дамблдор кіўнуў галавой. Прафесар МакГонагал войкнула.

– Лілі і Джэймс… не можа быць… я не жадала гэтаму верыць… Ох, Альбус…

Дамблдор працягнуў руку і папляскаў яе па плячы.

– Я разумею… разумею… - здушана вымавіў ён.

Прафесар МакГонагал працягвала казаць, але голас яе дрыжэў:

– Гэта яшчэ не ўсё. Гавораць, ён спрабаваў забіць сына Потэраў, Гары. Але не змог. Не змог забіць маленькага хлопчыка. Ніхто не ведае, як і чаму, але гавораць, што, калі Вальдэморт не змог забіць Гары, яго чары нейкім чынам рассеяліся - і таму ён знік.

Дамблдор змрочна кіўнуў.

– Гэта… праўда?
– завагаўшымся голасам вымавіла прафесар МакГонагал.
– Пасля ўсяго, што ён зрабіў… пасля таго, як ён забіў столькіх з нас… не змог забіць маленькае дзіця? Гэта проста дзіўна… каб яго чары разбурыў менавіта маленькіх хлопчык. Але якім цудам Гары атрымалася выжыць?

– Нам застаецца толькі здагадвацца, - адказаў Дамблдор.
– Магчыма, мы гэтага так ніколі і не пазнаем.

Прафесар МакГонагал дастала карункавую хустачку і прынялася выціраць вочы пад акулярамі. Дамблдор гучна ўсхліпнуў, выцягнуў з кішэні залаты гадзіннік і паглядзеў на яго. Гэта быў вельмі дзіўны гадзіннік. На ім было дванаццаць стрэлак і ніякіх лічбаў; замест лічбаў па колу рухаліся маленькія выявы планет. Тым не менш, Дамблдор, мабыць, добра разбіраўся ў сваім гадзінніку, таму што неўзабаве прыбраў яго ў кішэню і прамовіў:

– Хагрыд спазняецца. Між іншым, гэта ён сказаў вам, што я буду тут?

– Так, - адказала прафесар МакГонагал, - і, думаю, вы наўрад ці прызнаецеся, чаму менавіта тут?

– Я прыйшоў, каб аддаць Гары яго дзядзьку і цётцы. Гэта адзіныя сваякі, якія ў яго засталіся.

– Толькі не яны… Толькі не тыя людзі, што жывуць у гэтым доме!
– ускрыкнула прафесар МакГонагал, ускокваючы на ногі і паказваючы на дом №4.
– Дамблдор… вы не можаце. Я назірала за імі ўвесь дзень. Немагчыма знайсці людзей, якія былі б менш падобныя да нас. І яшчэ гэты іхні сын!.. Я бачыла, як ён штурхаў маці нагамі, патрабуючы цукерак, усю дарогу, пакуль яны ішлі па вуліцы. Каб Гары Потэр жыў з імі!

– Тут яму будзе лепш за ўсё, - адрэзаў Дамблдор.
– Яго дзядзька і цётка змогуць растлумачыць яму ўсё пазней, калі ён трохі падрасце. Я напісаў ім ліст.

– Ліст?
– слабым голасам перапытала прафесар МакГонагал, зноў апускаючыся на агароджу.
– Вы што, Дамблдор, думаеце, што гэта можна растлумачыць у лісце? Гэтыя людзі ніколі не зразумеюць яго! Ён будзе знакамітасцю, легендай, я не здзіўлюся, калі ў будучыні сённяшні дзень назавуць Днём Гары Потэра – пра гэты дзень напішуць кнігі - яго імя будзе ведаць кожнае дзіця!

– Цалкам дакладна, - Дамблдор сур'ёзна паглядзеў з-пад акуляраў.
– І гэтага досыць, каб ўскружыць галаву кожнаму. Стаць знакамітым раней, чым навучышся хадзіць і казаць! Знакамітым з-за чагосьці, чаго сам не можаш успомніць! Хіба вы не разумееце, наколькі яму ж самому будзе лепш, калі ён вырасце ўбаку ад падобнай шуміхі і даведаецца праўду тады, калі будзе ў стане сам ва ўсім разабрацца?

Прафесар МакГонагал жадала было нешта запярэчыць, але раздумала. Памаўчаўшы, яна сказала:

– Так-так, вядома, вы маеце рацыю, Дамблдор. Але як хлопчык патрапіць сюды?

Яна падазрона агледзела яго мантыю, як быццам шукаючы пад ёй абрысы дзіцячага цела.

– Яго прывязе Хагрыд.

– Вы думаеце, гэта разумна - давяраць Хагрыду такія важныя рэчы?

– Я б даручыў Хагрыду сваё жыццё, - сказаў Дамблдор.

– Я не кажу, што ў яго няма сэрца, - неахвотна растлумачыла прафесар МакГонагал, - але вы не можаце заплюшчваць вочы на тое, што ён вельмі неасцярожны. Ён заўсёды імкнуўся… А гэта яшчэ што такое?

Нізкі ракочучы гук парушыў цішыню вуліцы. Пакуль Дамблдор і прафесар МакГонагал азіраліся па баках, чакаючы ўбачыць святло фар, гук станавіўся ўсё грамчэй; неўзабаве ён стаў сапраўдным ровам, тады яны паглядзелі ўверх - і тут з неба на дарогу зваліўся вялізны матацыкл.

Матацыкл быў вялізны, але падаваўся малюсенькім у параўнанні са сваім наезнікам. Наезнік гэты быў прыкладна разы ў два вышэйшы і,прынамсі, ў пяць разоў таўсцейшы за звычайнага чалавека. Ён выглядаў неяк занадта больш дапушчальнага і падаваўся дзікім: доўгія кудлы кусцістых чорных валасоў і кашлатая барада амаль цалкам зачынялі твар, далоні былі памерам з вечка смеццевага бака, а ногі ў скураных ботах нагадвалі дэльфінят-пераросткаў. У велічэзных мускулістых руках ён трымаў штосьці, загорнутае ў коўдру.

– Хагрыд, - з палягчэннем вытхнуўся Дамблдор.
– Нарэшце. А дзе ты ўзяў матацыкл?

– Пазычыў, прафесар Дамблдор, сэр, - адказаў гігант, асцярожна злазячы з матацыкла.
– Юны Сірыус Блэк даў яго мне, сэр.

– Па дарозе ніякіх праблем?

– Не, сэр. Дом амаль цалкам разбураны, але хлапца атрымалася выцягнуць да таго, як маглы сталі хадзіць туды-сюды. Поўны парадак! Ён заснуў над Брысталем.

Дамблдор і прафесар МакГонагал схіліліся над скруткам. Усярэдзіне, ледзьве бачнае, моцна спало немаўля. Пад пасмай вугальна-чорных валасоў, на ілбе, быў прыкметны шнар незвычайнай формы, які нагадваў зігзаг маланкі.

– Гэта сюды… - прашаптала прафесар МакГонагал.

– Так, - адклікаўся Дамблдор.
– Гэты шнар застанецца ў яго на ўсё жыццё.

– А нельга што-небудзь з гэтым зрабіць, Дамблдор?

– Нават калі б і было магчыма, я б не стаў. Шнары могуць апынуцца карыснымі. У мяне, напрыклад, ёсць шнар над левым каленам, дык ён у выглядзе схемы лонданскай падземкі. Што ж, давай яго сюды, Хагрыд, трэба завяршыць справу.

Дамблдор узяў Гары на рукі і павярнуўся да дома Дурсляў.

– А можна... Можна развітацца з ім, сэр?
– папрасіў Хагрыд. Ён схіліў вялікую кудлатую галаву над Гары і пацалаваў яго вельмі калючым пацалункам. Потым, нечакана, Хагрыд завыў, як паранены сабака.

– Шшшш!
– сыкнула прафесар МакГонагал.
– Пабудзіш маглаў!

– І-і-прабачце, - зарыдаў Хагрыд, вымаючы гіганцкую перапэцканую насоўку і хаваючы ў ёй сваю фізіяномію.
– Я не магу-у-у! Лілі з Джэймсам памерлі... Малога Гары адпраўляюць да маглаў…

– Вядома, вядома, гэта вельмі сумна, але толькі вазьмі сябе ў рукі, Хагрыд, не тое нас прыкмецяць, - зашаптала прафесар МакГонагал, падбадзёрваючы Хагрыда дотыкам рукі, у той час як Дамблдор пераскочыў праз нізенькую садовую агароджу і накіраваўся да ўваходных дзвярэй. Ён акуратна паклаў Гары на парог, выцягнуў з кішэні мантыі ліст, прасунуў яго паміж коўдрамі і вярнуўся да сваіх спадарожнікаў. Цэлую хвіліну яны моўчкі глядзелі на малюсенькі скрутак; плечы Хагрыда скалыналіся ад рыданняў, прафесар МакГонагал адчайна міргала,каб не заплакаць, а мігатлівае святло, якое звычайна струменілася з вачэй Дамблдора, падавалася, згасла.