Чтение онлайн

Ён разгарнуўся на абцасах і імкліва выдаліўся з бібліятэкі, заслужыўшы неўхваляльны погляд ад мадам Пінс, якая ў гэты час працірала пазалочаную вокладку вялізнай кнігі замоваў.

Аслеплены гневам, Гары крочыў па калідоры, не разумеючы, куды ідзе, да такой ступені ён разлютаваўся. У выніку ён уторкнуўся ў нешта вельмі вялікае і цвёрдае, што збіла яго з ног.

– А, прывітанне, Хагрыд, - сказаў Гары, паглядзеўшы ўверх.

Твар Хагрыда цалкам хавалася пад вязаным, зацярушаным снегам шлемам, але яго ўсё роўна ні з кім немагчыма было пераблытаць: гіганцкая фігура ў кратовым футры запаўняла сабою ўвесь калідор. З неверагоднага памеру рукавіцы звісаў дохлы певень.

– Як жыццё, Гары?
– сказаў Хагрыд, сцягваючы шлем, каб можна было размаўляць.
– Чагось ты не на ўроку?

– Адмянілі, - сцісла растлумачыў Гары, паднімаючыся на ногі.
– А ты што тут робіш?

Хагрыд паказаў знежывелае цела.

– Другі за гэты семестр, - распавёў ён.
– Або лісіцы, або крывасмактальны медзвеклоп... вось мне і трэба дазвол дырэктара накласці закляцце на куратнік.

З-пад густых заснежаных броў ён уважлівей угледзеўся ў твар Гары.

– Ты сапраўды ў парадку? Відок у цябе - потны нейкі, злы...

Гары не мог сябе прымусіць паўтарыць тое, што казалі аб ім Эрні і іншыя хафлпафцы.

– Глупства, - адмахнуўся ён.
– Слухай, Хагрыд, я лепш пайду, у мяне зараз ператварэнні, а мне трэба паспець узяць падручнікі...

І пайшоў, усё яшчэ не ў сілах выкінуць з галавы слова Эрні:

"Джасцін даўно чакаў чаго-небудзь падобнага з тых самых пор, як прамовіўся Потэру, што ён магланароджаны..."

Гары цяжка ўзлез па лесвіцы, загарнуў за кут і пайшоў па пераходзе, як ніколі цёмнаму; полымя паходняў загасіў моцны ледзяны скразняк, дуўшы праз шчыліну ў аконнай раме. Гары дайшоў ужо да сярэдзіны гэтага пераходу, як раптам спатыкнуўся аб нешта і зваліўся.

Ён звярнуў галаву і, прыжмурыўшыся, стаў узірацца ў то, аб што спатыкнуўся. А разглядзеўшы, адчуў, быццам у яго знікла ўсё нутро.

Джасцін Фінч-Флетчы ляжаў на палу, халодны, адубелы, з выразам дзікага жаху на твары. Вочы яго былі нерухома абстаўленыя ў столь. І гэта было яшчэ не ўсё. Побач з ім ляжала яшчэ адна фігура, якая ўяўляла сабою самае дзіўнае гледзішча, калі-альбо бачанае Гары.

Гэта быў Амаль Безгаловы Нік, не жамчужна-празрысты як звычайна, але чорны, абгарэлы. Лежучы на спіне, прамы як дошка, ён плаваў у шасці цалях ад полу. Галава была адкінутая, а на твары застыгла такі жа, як у Джасціна, выраз.

Гары ўскочыў, дыхаючы хутка і часта. У грудной клетцы сэрца адбівала барабанны дроб. Ён стаў дзіка азірацца па баках і зазначыў доўгую працэсію павукоў, якія тарапіліся на сваіх высокіх ножках прэч ад цел. Было ціха, толькі з найблізкіх класных пакояў даносіліся прыглушаныя галасы настаўнікаў.

Ён можа збегчы, і ніхто ніколі не пазнае, што ён тут быў. Але бо нельга іх тут пакінуць вось так ляжаць... Трэба паклікаць на дапамогу... І хіба хто-небудзь паверыць, што ён тут не прычым?

Пакуль ён стаяў так, у паніцы, не ведаючы, што рабіць, дзверы побач з ім з грукатам расхінулася. Адтуль ракетай выпуліў палтэргейст Піўз.

– Ба, ды тут потны Потэр!
– сухенька захіхікаў Піўз. Ён кіўнуўся поруч Гары і змахнуў яму акуляры з пераносся набок.
– Чым гэта мы займаецца? Навошта шнырым?...

Піўз раптам замер пасярэдзіне складанага сальта. Павесіўшыся да гары нагамі, палтэргейст моўчкі пазіраў на Джасціна і Амаль Безгаловага Ніка. Потым перавярнуўся ў правільнае становішча, напоўніў лёгкія паветрам і, перш чым Гары паспеў яго спыніць, разгаласіўся:

– НАПАД! НАПАД! ЯШЧЭ АДЗІН НАПАД! НЕ ВЫРАТУЮЦЦА НІ ЖЫВЫЯ, НІ МЁРТВЫЯ! РАТУЙСЯ ХТО МОЖА! НАПААААД!

Шух - шух - шух - паадчыняліся дзверы па ўсім калідоры, і ўсё запоўнілася людзьмі. На працягу некалькіх доўгіх хвілін вакол панавала такое замяшанне, што Джасціна цалкам маглі задушыць, а ўжо каля Амаль Безгаловага Ніка стала хтосьці таптаўся. Гары выявіў, што прыціснуты да сцяны. Настаўнікі заклікалі аб цішыні і спакоі. Прыбегла прафесар МакГонагал, за ёй па пятах - хлопцы з класа, дзе яна толькі што праводзіла заняткі. У аднаго з іх валасы так і засталіся чорна-белымі ў палоску. Прафесар МакГонагал з дапамогай уласнай чароўнай палачкі выдала гук гучнага ўдару далоні па стале, што аднавіла цішыню, і загадала ўсім разыйсціся па класах. Не паспелі трохі расчысціць месца злачынства, як прымчаўся хафлпафец Эрні, адчайна пыхкаючы на ходу.

– Злоўлены з палічным!
– закрычаў ён, з тварам бялей снягі, і тэатральна паказаў на Гары.

– Ціха, Макміллан!
– рэзка сказала прафесар МакГонагал.

Піўз боўтаўся над усёй гэтай сцэнай, зласліва ашчэрыўшыся; ён любіў ўсялякае бязладдзе. Настаўніка схіліліся над целамі Джасціна і Амаль Безгаловага Ніка і сталі аглядаць іх, а Піўз у гэты час выліўся вясёлай песенькай:

Забойца духаў і людзей,

Наш Потэр злыдзень, ліхадзей.

– Хопіць, Піўз!
– раўнула прафесар МакГонагал, і Піўз задам паляцеў прочкі, паказваючы Гары язык.

Прафесар Флітвік і прафесар Сіністра з астранамічнага падпадзялення панеслі Джасціна ў бальнічнае аддзяленне, але вось што рабіць з Амаль Безгаловым Нікам, ніхто не ведаў. Урэшце рэшт прафесар МакГонагал стварыла з паветра вялікі вентылятар і ўручыла яго Эрні з указаннямі, як з ім дзейнічаць. Ганарысты Эрні накіраваў на Ніка брую паветра, і той паплыў наперадзе, як маўклівы чорны дырыжабль. Такім чынам, усё разыйшліся, і Гары застаўся сам-насам з Мінервай МакГонагал.

– Сюды, Потэр, - загадала яна.

– Прафесар, - тут жа сказаў Гары.
– Клянуся, я гэтага...

– Гэта па-за маёй кампетэнцыяй, Потэр, - адрэзала прафесар МакГонагал.

Моўчкі яны прайшлі за кут, і яна спынілася перад вялікай, на рэдкасць выродлівай каменнай гаргуллей.

– Цытрынавую ляндрынку!
– сказала яна. Відавочна, гэта быў пароль, гаргулля раптам ажыла і адскочыла ў бок, а сцяна ззаду яе расступілася. Гары, нягледзячы на ўвесь жах ад таго, што яго чакала, не мог не здзівіцца. За сцяной знаходзілася шрубавая лесвіца, яна рухалася ўверх накшталт эскалатара. Калі яны з прафесарам МакГонагал ступілі на гэтую лесвіцу, Гары пачуў, як сцяна з шумам зачынілася за імі. Яны сталі кругамі паднімацца ўверх, вышэй і вышэй, пакуль нарэшце Гары, у якога трохі закруцілася галава, не ўбачыў наперадзе паліраваныя дубовыя дзверы з медным дзвярным малатком у выглядзе грыффона.

Ён здагадаўся, куды яго вядуць. Тут, мабыць, і было месцазнаходжанне Дамблдора.

Прафесар МакГонагал пастукала ў дзверы. Дзверы бясшумна адчыніліся, і яны ўвайшлі. Прафесар МакГонагал загадала Гары пачакаць і пакінула яго аднаго.

Гары паглядзеў вакол. Адно можна было сказаць напэўна: з усіх кабінетаў настаўнікаў, якія ён паспеў наведаць за гэты год, кабінет Дамблдора быў самым цікавым. Калі бы ён не баяўся так выключэння, ён быў бы наверсе асалоды.