Чтение онлайн

А вось Фрэду з Джорджам гэта сітуацыя вельмі нават падабалася. Яны перасягнулі саміх сябе, калі адправіліся маршыяваць па калідорах наперадзе Гары з крыкамі: "Прапусціце! Ідзе Нашчадак Слізэрына, ён узброены і вельмі небяспечны!..."

 Персі паставіўся да іх паводзінах у вышэйшай ступені неўхваляльна.

– У гэтым няма нічога смешнага, - працадзіў ён скрозь зубы.

– Гэй, прочкі з дарогі, Персі, - з няшчырай фанабэрыстасцю кінуў Фрэд.
– Гары спяшаецца.

– Ага, спяшаецца ў Таемны Пакой, выпіць кубачак гарбаты са сваім дакладным зубастым слугой, - падушыўся ад смеху Джордж.

Джыні хваляваліся ад жартачкаў братоў.

– Ой, не трэба, - пішчала яна ўсякі раз, калі Фрэд праз усю гасціную пытаў Гары, на каго ён збіраецца напасці ў наступны раз, або калі Джордж пры сустрэчах з Гары прыкідваўся, што адпужвае яго вялікай галоўкай часныку.

Гары зусім не пярэчыў; яму было лягчэй таму, што хоць бы Фрэд з Джорджам ставіліся да думкі, што ён можа быць Нашчадакам Слізэрына, няйначай як са смехам. Але затое выхадкі двайнят моцна дзейнічалі на Драко Малфоя, штораз ён усё больш змрачнеў.

– Малфой згарае ад жадання абвясціць, што Нашчадак - ён, - з веданнем справы заявіў Рон.
– Вы жа ведаеце, як ён не любіць, калі камусьці атрымоўваецца яго абставіць, а гэтым разам Малфой робіць брудную працу, а ўся слава дастаецца Гары.

– Нядоўга яму засталося, - здаволена вымавіла Герміёна.
– Пераваротнае зелле амаль гатова. Хутка мы вырвем у яго прызнанне.

Нарэшце семестр скончыўся, і ў замку запанавала цішыня, такая жа глыбокая, як снег у двары. Гары знаходзіў гэтую цішыню спакойка, а не засмучваюшчай, і атрымліваў асалоду ад таго, што ён сам, Герміёна і браты Уізлі непадзельна пануюць у Грыфіндорскай вежы. Яны маглі спакойна, нікога не трывожачы, выбухаць хлапушкі і практыкавацца ў дуэльным мастацтве. Двайняты і Джыні вырашылі застацца на Каляды ў школе, таму што містэр і місіс Уізлі з'ехалі ў Егіпет да Біла. Персі, ніколі не ухвалёўваўшы іх выбрыкаў, праводзіў не занадта шмат часу ў агульнай гасцінай "Грыфіндора", велічна абвясціўшы, што асабіста ён застаўся на Каляды толькі таму, што як стараста абавязаны аказаць падтрымку выкладчыцкаму складу ў такі няпросты час.

Надыйшла калядная раніца, белая і халодная. Гары і Рон - у іх спальні больш нікога не засталося - прачнуліся вельмі рана. Іх абудзіла Герміёна, яна ўварвалася ў пакой цалкам апранутая і з падарункамі ў руках.

– Прачынайцеся, - гучна сказала яна, адчыняючы фіранкі на вокнах.

– Герміёна - табе сюды нельга, ты што...
– Рон загарадзіўся рукой ад святла.

– І табе шчаслівых Каляд, - раззлавалася Герміёна і шпурнула Рону яго падарунак.
– Я ужо гадзіну як устала, хадзіла пакласці ў наша варыва яшчэ трохі шоўкакрылак. Усё гатова.

Гары сёлаў ў ложку, сну як не было.

– Ты ўпэўненая?

– Абсалютна, - сказала Герміёна, адсоўваючы пацука Скраберс, каб сесці ў нагах Ронавага ложку.
– І, калі мы наогул збіраемся яго выкарыстаць, то, я бы сказала, гэта трэба рабіць сёння.

У гэты момант у спальню шумна ўляцела Хэдвіг. У дзюбе ў яе боўтаўся маленечкі пакуначак.

– Прывітанне, - узрадаваўся саве Гары.
– Ты больш на мяне не злуешся?

Хэдвіг ўлюбёна паскубла гаспадара за вуха, і гэта быў куды прыемнейшы падарунак, чым той, які яна прынесла. Пакуначак апынуўся ад Дурслі. Яны даслалі зубачысту і караценькае ліставанне з патрабаваннем высвятліць, ці зможа Гары застацца ў "Хогвартсе" таксама і на летнія вакацыі.

Іншыя падарункі прынеслі значна больш радасці. Хагрыд даслаў аб'ёмісты слоік ірысак з патакі, перш чым пакласці ў рот, Гары разаграваў іх над агнём; Рон падарыў кніжку пад назовам "Палёты з Гарматамі" - зборнік цікавых гісторый аб яго улюбёнай квідытчнай камандзе, а Герміёна купіла для Гары раскошнае арлінае пяро. У апошнім скрутку, ад місіс Уізлі, Гары выявіў чарговы самавязаны швэдар і вялікі слівовы пірог. Ласкавую паштоўку ад яе Гары прачытаў, адчуўшы свежы прыліў пачуцця віны, і задумаўся аб машыне містэра Уізлі (якую ніхто не бачыў з самога часу падзення на Дракучую Вярбу) і аб чарговай серыі парушэння разнастайных правіл, якую яны з Ронам ладзілі.

 Ні адна жывая істота, нават та, якая з жахам думала аб прыёме Пераваротнага зелля, не магла не нацешыцца каляднай бяседай у "Хогвартсе".

 Вялікая Зала паўставала ва ўсёй сваёй бліскучай выдатнасці. Тут як заўсёды стаяў тузін пакрытых шаццю елак, над імі навісала вясёлае перекресцье пухнатых гірлянд з амялы і востраліста, а з столі падалі заварожаныя сняжынкі, цёплыя і сухія. Дамблдор дырыгаваў, і ўсё дружным хорам спявалі улюбёныя калядныя песні; галасішча Хагрыда бубухала ўсё гучней з кожным наступным кубкам эгнога - напоя накшталт гогаля-моголя з ромам. Персі, не заўважыў, што Фрэд зачараваў яго значок "СТАРАСТА", так што зараз надпіс на ім абвяшчала "ДУРЫНДА", пытаў ува ўсіх і кожнага, над чым гэта яны смяюцца. Гары быў у настолькі дабратворным настоі, што нават не звяртаў увагі на даносіўшыеся ад Слізэрынскага стала гучныя, атрутныя заўвагі Малфоя з нагоды новага швэдра. Калі павязе, праз пару гадзін Малфой атрымае спаўна ўсё, што заслужыў.

Гары з Ронам ледзь паспелі выпрастацца з трэцяй порцыяй каляднага пудынгу, калі Герміёна прымусіла іх выйсці з Залы, каб у апошні раз абмеркаваць план дзеянняў.

– Нам бо яшчэ трэба здабыць кавалачкі людзей, у якіх мы збіраемся ператварыцца, - супакоена сказала Герміёна, быццам пасылаючы іх у супермаркет за пральным парашком, - Ясна, што самым лепшым варыянтам будзе дастаць што-небудзь ад Крэба і Гойла; яны лепшыя сябры Малфоя, ім ён напэўна ўсё распавядае. Акрамя таго, трэба мець гарантыі, што сапраўдныя Крэб і Гойл не памяшаюць, пакуль мы будзем дапытваць Малфоя.

– У мяне ўжо ўсё прапрацавана, - роўным голасам працягвала яна, цалкам ігнаруючы выраз безнадзейнай прыдуркаватасці, якое ўсталявалася на тварах Гары і Рона. Герміёна дастала два тоўстых кавалка шакаладнага торта.
– Я напоўніла гэты торт звычайным Сонным Зеллем. Ваша задача - зрабіць так, каб Крэб з Гойлам яго знайшлі. Вы ведаеце, якія яны хцівыя, яны не змогуць гэта не з'есці. Як толькі яны заснуць, вырвіце ў іх па пары валасінак, а іх саміх замкніце ў шафе для мецел.

Гары з Роном пераглянуліся ва ўзрушэнні.

– Герміёна, мне не здаецца...

– Можа здарыцца што-небудзь непрадбачанае...

Але ў Герміёны ў вачах з'явіўся сталёвы бляск, падобны на той, што часам хаджалы ў прафесара МакГонагал.

– Без валасоў Крэба і Гойла ад зелля не будзе ніякага карысці, - сурова заявіла яна.
– Вы жадаеце дапытаць Малфоя або не?

– Ну добра, добра, - сказаў Гары.
– А ты-та сама? У каго волас навыдзіраеш?

– Ужо!
– радасна выклікнула Герміёна і дастала з кішэні малюсенькая бутэлечку. Усярэдзіне бурбалкі трапятала адна-адзіная валасінка.
– памятаеце, як мы біліся з Мілісэнтай Булстроўд у Клубе Дуэлянтаў? Гэта засталося ў мяне на вопрадцы, калі яна спрабавала задушыць мяне! І яна з'ехала дахаты на Каляды - так што я смогу зрабіць перад Слізэрынцамі выгляд, што проста раптам вырашыла вярнуцца.

Пасля гэтага Герміёна ўцякла, каб у апошні раз праверыць Пераваротнае зелле. Рон звярнуўся да Гары з асуджаным выглядам.

– Чуў ты калі-небудзь пра план, у якім столькі ўсяго можа пайсці не так, як трэба?

Аднак, да вялікага здзіўлення хлопчыкаў, этап аперацыі нумар адзін прайшоў гладка, у дакладнай адпаведнасці з планамі Герміёны. Пасля снядання яны прашмыгнулі у бязлюдны вестыбюль і сталі чакаць Крэб і Гойла, якія адны затрымаліся ў Вялікай Зале, набіваючы рты пакінутымі бісквітнымі пірожнымі. Гары паклаў кавалкі шакаладнага торта на закругленне парэнчаў. Убачыўшы, што Крэб і Гойл выходзяць з Вялікай Залы, Гары з Роном хутка схаваліся за рыцарскімі даспехамі ў парадных дзвярэй.