Чтение онлайн

– Трэба ж быць такімі тупенямі!
– у захапленні прашаптаў Рон, убачыўшы, як Крэб, праззяўшы, паказаў Гойлу на торт і тут жа схапіў яго. Бессэнсоўна хмылячыся, яны цалкам запхалі па кавалку кожны ў свае вялізныя пашчы і пачалі прагна працаваць сківіцамі. На тупых фізіяноміях адбіўся трыюмф. Затым, без найменшай змены ў выразе твараў, абодва бухнуліся ніц.

Як высвятлілася, на дадзеным этапе аперацыі самым цяжкім у выкананні плану было змяшчэнне Крэб і Гойла ў шафу. Калі іх тушы апынуліся нарэшце надзейна размешчаныя паміж вёдрамі і швабрамі, Гары выдраў некалькі шчыцінак, якімі парос нізкі ілоб Гойла, а Рон вырваў пару валасінак у Крэба. Прыйшлося таксама выкрасці ў іх чаравікі, таму што абутак Рона і Гары была малы для вялізных лап збраяносцаў Малфоя. Потым, усё яшчэ ашалелыя ад зробленнага, яны панесліся да туалета Плаксы Міртл.

Усярэдзіне было не прадыхнуць з-за густога чорнага дыму, валіўшага з кабінкі, дзе Герміёна мяшала ў катле варыва. Зачыніўшы насы вопрадкай, Гары з Ронам ціха пастукалі ў дзверы.

– Герміёна?

Раздаўся скрыгат замка і здалася Герміёна. Твар у яе ўзбуджана ззяў, але пры гэтым выраз быў заклапочаны. За яе спіной раздавалася глухаватае "гулп-гулп" бурбулячай, глейкай вадкасці. На ўнітазе стаялі тры ўжо прыгатаваных шкляначкі.

– Дасталі?
– аддзімаючыся, спытала Герміёна.

Гары паказаў ёй валасы Гойла.

– Выдатна. А я яшчэ сцягнула вопрадку з пральні, - пахвалілася Герміёна і паказала невялікі мяшок.
– Вам бо спатрэбіцца вопратка большага памеру.

Усе трое ўтаропіліся ў кацёл. Зблізку зелле выглядала як густы, цёмны бруд. Паверхня бугрылася і чамусьці наводзіла на думку аб смоўжах.

– Я упэўненая, што ўсё зрабіла правільна, - Герміёна нервова перагортвала і перачытвала абрынданую старонку "Усемацнейшых зелій".
– Яно выглядае так, як сказанае ў кнізе... калі мы яго вып'ем, у нас будзе роўна гадзіна, пасля гэтага мы ператворымся зваротна.

– А зараз што?
– прашаптаў Рон.

– Разліем па шкляначках і дададзім валасы.

Герміёна зачэрпала і разліла па самавітай порцыі зелля. Затым, дрыготкай рукой, вытрасла з бутэлечкіі волас Мілісэнты Булстроўд у першую шкляначку. Зелле гучна сыкнула, пайшоў пар. Праз секунду колер адвара змяніўся на ванітна-жоўты.

– Бррр - бульстроўдаўская мілісэнція, - сказаў Рон з агідай.
– Спрачаемся, густ жудасны.

– Давайце жа, кладзіце валасы, - прыспешыла Герміёна.

Гары кінуў волас Гойла ў сярэднюю шкляначку, а Рон паклаў волас Крэба ў апошні. Абодва шкляначкі сыкнулі, выпускаючы пар: Гойл набыў своеасаблівы колер хакі, уласцівы так званым зялёным соплям, а Крэб - цёмна-карычневы.

– Пачакайце-ка, - сказаў Гары, калі Рон і Герміёна пацягнуліся кожны да сваёй шкляначкі.
– Лепш не будзем піць тут утрох... Калі мы ператворымся ў Крэб і Гойла, то перастанем сюды мясціцца. Ды і Мілісэнта таксама не Дзюймовачка.

– Маеш рацыю, - зазначыў Рон, адмыкаючы дзверы.
– Расходзімся па кабінках.

Асцярожна, каб не праліць ні кроплі Пераваротнага зелля, Гары праслізнуў у сярэднюю кабінку.

– Гатовыя?
– крыкнуў ён.

– Гатовыя, - прычуліся галасы сяброў.

– Раз - два - тры!

Заціснуўшы нос, Гары ў два глытку выпіў зелле. Густ быў як у пераваранай капусты.

Адразу жа ў жываце ў яго ўсё закруцілася, нібы ён праглынуў клубок жывых змей. Ён сагнуўся напалову, гадаючы, званітуе яго або не - затым пякота распаўсюдзілася з жывата па ўсім целе да самых кончыкаў пальцаў - потым (чаму ён, задушыўшыся, паваліўся на карачкі) надыйшло адчуванне, што яго цела плавіцца, а скура плавіцца як гарачы воск - і вось, прама на вачах, яго рукі пачалі расці, пальцы патаўшчацца, пазногці пашырацца, чучкі пальцаў зрабіліся як ніты - плечы пашырэлі, і гэта было вельмі хваравіта; па пашчыпыванню на ілбу Гары здагадаўся, што валасы прарастаюць да самых броў - вопрадка парвалася на грудзях, раптам разнеслай як бочка, у якой лопнулі абручы - нагам зрабілася пакутліва цесна ў чаравіках на чатыры памеру менш...

Усе гэтыя адчуванні скончыліся гэтак жа нечакана, як і пачаліся. Гары выявіў, што ляжыць тварам уніз на халоднай каменнай падлозе і слухае, як Міртл панура булькае ў крайнім унітазе. З працай зняў ён чаравікі і ўстаў. Дык вось якое яно, быць Гойлом. Вялікімі дрыжачымі рукамі ён сцягнуў праз галаву вопрадку, якая зараз даходзіла яму толькі да каленак, надзел тую, што прынесла з пральні Герміёна і зашнураваў вялізныя як лодкі чаравікі Гойла. Ён па звычцы пацягнуўся прыбраць валасы са ілба, але рука натыкнулася на цвёрды шчаціністы вожык, які расце нізка панад ілбом. Тут ён зразумеў, што з-за акуляраў дрэнна бачыць - бо ў Гойла нармалёвы зрок. Ён зняў акуляры і крыкнуў: "Вы там як, нармалёва?" хрыплым нізкім голасам Гойла.

– Ага, - данёсся справа вуркочушчы рык Крэба.

Гары адкрыў дзверы, выйшаў і ўстаў перад трэснутым люстэркам. Адтуль на яго жмурыў маленькія, глыбока пасаджаныя вочкі Гойл. Гары пачасаў вуха. Гойл зрабіў тое ж самае.

Адкрылася дзверы кабінкі, дзе знаходзіўся Рон. Яны ўтаропіліся адно на аднаго. Калі не лічыць бледнасці і спалоханага выраза твару, Рон быў неадрозны ад Крэба - пачынальна ад фрызуры пад чыгун і скончваючы доўгімі, гарылаподобнымі рукамі.

– Узрушаюча, - прашаптаў Рон, падыходзячы да люстэрка і тыкаючы пальцам сабе ў плоскі нос, - проста ўзрушаюча.

– Мабыць, трэба ісці, - сказаў Гары, саслабляючы папружку гадзін, глыбока урэзаўшуюся ў тоўстае запясце Гойла.
– Нам яшчэ трэба высвятліць, дзе агульная гасціная "Слізэрына". Спадзяюся, нам сустрэнецца хто-небудзь, за кім можна будзе прасачыць...

Рон, які ва ўвесь час гэтай прамовы здзіўлена вытарэшчваўся на Гары, сказаў:

– Ты не ўяўляеш, да чаго дзіўна бачыць, як Гойл думае.
– Ён забарабаніў у дзверы Герміёновай кабінкі.
– Гэй, час!

Яму адказаў тоненькі галасок:

– Я... пэўна, я не пайду. Ідзіце самі.

– Герміёна, мы выдатна ведаем, што Мілісэнта - пачвара, няма чаго саромецца... І потым, ніхто жа не пазнае, што гэта насамрэч ты.

– Не... праўда... я, падаецца, не магу. А вы паспяшаецеся, час сыходзіць...

Гары, нічога не разумеючы, паглядзеў на Рона.

– Вось гэта больш падобна на Гойла, - пракаментаваў Рон.
– Такі выгляд у яго бывае штораз, калі настаўнік задае яму пытанне.

– Герміёна, што з табой?
– спытаў Гары праз дзверы.

– Усё нармалёва - нармалёва - ідзіце...

Гары зірнуў на гадзіннік. Прайшло ўжо пяць каштоўных хвілін.

– Мы тады вернемся за табой сюды, добра?
– сказаў ён.

Хлопчыкі асцярожна вызірнулі за дзверы туалета, упэўніліся, што нікога няма, і вышлі.

– Не размахвай так рукамі, - шапнуў Гары Рону.

– А што?

– У Крэб яны як прымарожаеныя...

– Вось так?

– Так, так лепш...

Яны спусціліся па мармуровай лесвіцы. Заставалася толькі сустрэць якога-небудзь Слізэрынца, каб пайсці за ім у Слізэрынскую гасціную, але ніхто не трапляўся.