Чтение онлайн

Рон з агідай паглядзеў на Герміёну.

– І ты спіш з гэтым пад падушкай?!

Да шчасця, Герміёна была пазбаўленая ад неабходнасці адказваць, бо прыйшла мадам Помфры і прынесла лекі.

– Скажы, другога такога прыліпалы, як Локхард, днём з агнём не адшукаеш?
– спытаў Рон у Гары па дарозе з бальнічнага аддзялення ў вежу "Грыфіндора". Снэйп задаў столькі працы, што, падумалася Гары, калі ён усё зробіць, то будзе, пэўна, ужо ў шостым класе. Рон пачаў было хвалявацца, што не спытаў у Герміёны, колькі пацучыных хвастоў трэба класці ў Воласадыбельнае Зелле, але тут паверхам вышэй раздаўся люты лямант.

– Гэта Філч, - прамармытаў Гары, і яны паспяшаліся наверх, дзе спыніліся ў старонцы і прыслухаліся.

– Гэта ж не чарговы напад, як ты думаеш?
– напружана спытаў Рон.

Яны пастаялі, затаіўшы дыханне, схіліўшы галовы ў той бок, адкуль даносіліся істэрычныя крыкі Філча.

– ... зноў прыбіраць! Ды тут жа працы на ўсю ноч, як быццам у мяне і без таго клопатаў няма! Не, гэта апошняя кропля, я пайду да Дамблдору...

Гук яго крокаў паступова заціх - Філч выдаліўся па нябачным для прыяцеляў калідору. Далёка-далёка з сілай пляснула дзверы.

Хлопцы асцярожна высунулі насы ў гэты самы калідор і зразумелі, што Філч, як заўсёды, дзяжурыў на сваім добраахвотным пасту: яны зноў апынуліся ў тым месцы, дзе была атакаваная місіс Норыс. Ім адразу стала зразумела, чаму екатаў Філч. Вялізная лужына затапіла паўкарыдора і, падаецца, вада працягвала працякаць з-пад дзвярэй туалета Плаксы Міртл. Зараз, калі Філч спыніў гарлапаніць, сталі чутныя всхліпывання Міртл.

– Што зноў з ёй такое?
– раздражнёна спытаў Рон.

– Пайдзем паглядзім, - прапанаваў Гары і, падабраўшы вопрадку да каленаў, яны закрочылі праз лужыну да дзвярэй з шыльдай "НЕ ПРАЦУЕ", як заўсёды не звярнулі на яе ўвагі і ўвайшлі.

Плакса Міртл рыдала, калі такое наогул магчыма, мацней і гучней звычайнага. Падобна было, што яна, зазвычай, хаваецца ў сваім улюбёным унітазе. У туалеце стаяла цемрадзь, свечкі патухлі - ад магутнага струменя вады сцяны і крысоў літаральна прахарчаваліся вільгаццю.

– У чым справа, Міртл?
– спытаў Гары.

– Хто тут?
– гугнява булькнуў голас няшчаснай Міртл.
– Прыйшлі яшчэ чым-небудзь у мяне кідацца?

Па вадзе Гары давалокся да яе кабінкі і спытаў:

– Чаму гэта я павінен у цябе кідацца?

– Адкуль я ведаю?
– заекатала Міртл і з'явілася, выплюхнуўшы новую хвалю на і без таго ўжо мокры пол.
– Я тут сяджу, нікога не чапаю, а хтосьці прыходзіць і шпурляе ў мяне нататнікам! Добрыя жартачкі!

– Але ж табе ўсё адно не балюча, - слушна зазначыў Гары, - я жадаю сказаць, ён бо прайшоў скрозь цябе, правільна?

Гэтага не прытрымлівалася казаць. Міртл набрала пабольш паветру і разгаласілася:

– Ну і давайце зараз кідацца ў Міртл нататнікамі - бо ёй не балюча! Яна нічога не адчувае! Дзесяць ачкоў таму, хто патрапіць у жывот! Пяцьдзесят - калі ў галаву! Што ж, ха-ха-ха! Якая вясёлая гульня! Як мы раней да гэтага не дадумаліся?

– А хто кінуў у цябе натачнік?
– пацікавіўся Гары.

– Адкуль я ведаю... Я сядзела ў выгіне, разважала аб смерці, а ён зваліўся мне прама скрозь верхавіну, - адказала Міртл, свідруючы хлопцаў гнеўным позіркам, - Ды вунь ён, яго вынесла назад...

Гары з Ронам зазірнулі пад ракавіну, куды паказвала Міртл. Там ляжаў маленькі, тоненькі нататнічак з выцертай чорнай вокладкай, такі жа мокры, як і ўсё астатняе ў пакоі. Гары зрабіў крок і жадаў ужо падабраць нататнік, як Рон нечакана выкінуў наперад руку і ўтрымаў яго.

– Што?
– спытаў Гары.

– З глузду з’ехаў?
– сказаў Рон.
– Гэта можа быць небяспечна.

– Небяспечна?
– засмяяўся Гары.
– Я цябе ўмольваю, з якой стаці гэта можа быць небяспечна?

– Ты не паверыш, - сказаў Рон, небяспечна пакрывіўшыся на нататнік, - некаторыя кніжкі, канфіскаваныя Міністэрствам... Мне тата распавядаў - там была адна, якая адразу выпальвала вочы таму, хто ў яе зазірне. А "Санеты алхіміка"? Тыя, хто іх чытаў, потым давеку размаўлялі лімерыкамі. А у адной ведзьмы ў Баці знайшлі такую кніжку, пачынаеш яе чытаць і ўжо не можаш спыніцца! Так і ходзіш паўсюль, саўгануўшы ў яе нос і робіш усё адной рукой! А яшчэ...

– Добра, добра, я ўсё зразумеў, - абарваў яго Гары.

Маленькі нататнічак ляжаў на палу, мокры і нічым не характэрны.

– Усё роўна ў нас няма іншага спосабу пазнаць, што гэта такое, - сказаў Гары, спрытна абмінуў Рона і падняў нататнік.

Гары адразу ўбачыў, што гэта штодзённік, якому, паводле паўсцершэйся даце на вокладцы, было ўжо больш пяцідзесяці гадоў. Гары зацікаўлена расчыніў штодзённік. На першай старонцы ён адрозніў надпіс: "Т.М. Рэдл". Чарнілы трохі расплыліся.

– Пачакай, - сказаў Рон, асцярожна наблізіўшыся і зазірнуўшы праз Гарына плячо, - я, падаецца, дзесьці бачыў гэтае імя... Т.М. Рэдл атрымаў Прыз за Служэнне Школе пяцьдзесят гадоў таму.

– Адкуль такія звесткі?
– уразіўся Гары.

– Адтуль! Я гэты самы прыз раз пяцьдзесят чысціў, памятаеш, калі адбываў пакаранне ў Філча?
– з незабытай крыўдай у голасе растлумачыў Рон.
– Менавіта на яго мяне выванітавала смоўжнямі. Калі бы ты з нечага імя адціраў усякую брыдоту, то ты таксама бы яго запомніў.

Гары стаў разляпляць мокрыя старонкі. Яны былі цалкам чыстыя, ні найменшага следа чарнілаў, ніводнага запісу накшталт "дзень нараджэнні цёткі Мейбел" або "14:30 да зубнога".

– Ён нічога тут не запісваў, - расчаравана вымавіў Гары.

– Чаму жа тады хтосьці захацеў пазбавіцца ад яго?
– выявіў цікаўнасць Рон.

Гары паглядзеў на задні бок вокладкі і ўбачыў назву універсальнай крамы на Ваксхолл Роуд у Лондане.

– Судзячы па ўсім, ён быў з маглаў, - задуменна сказаў Гары, - раз ужо ён набыў гэта на Ваксхолл Роуд...

– Добра, кінь ты яго, які ў ім толк, - сказаў Рон. Ён панізіў голас.
– Пяцьдзесят балаў, калі патрапіш Міртл у нос.

Гары, аднак, схаваў штодзённік у кішэню.

Герміёна, без вусоў, без хваста, без поўсці, выйшла з лякарні на пачатку лютага. У першы жа вечар, які яна праводзіла дамы, у Грыфіндорскай вежы, Гары паказаў ёй штодзённік Т.М. Рэдла і распавёў, якім чынам ён патрапіў да іх у рукі.

– Ооооо, у ім могуць хавацца таямнічыя сілы, - з запалам успрыняла аповяд Герміёна. Яна ўзяла штодзённік у рукі і стала ўважліва вывучаць яго.