Чтение онлайн

– Ты спазнілася, суп і рыбу мы з’елі без цябе,- нарэшце прамовіла Чорная Каралева.- Прынясіце мясное!- прыказала яна. У той жа момант аб’явіліся афіцыянты, якія паставілі перад Алісай ягнячую нагу. Дзяўчынка напалохана глядзела на страву, бо дагэтуль ніколі сама не рэзала мяса. Гэта заўважыла Каралева,- Ты саромішся, тады я вас пазнаёмлю,- сказала яна.- Аліса - гэта Мяса; Мяса - гэта Аліса.

Ягнячая нага прыпаднялася са сваёй талеркі і ветліва нахілілася, Аліса нахілілася ў адказ, не ведаючы, што ёй трэба спачатку зрабіць - напалохацца, альбо здзівіцца.

– Ці не хочаце кавалачак?- сказала яна прысутным, узяўшы нож і вілку.

– Ані ў якім разе,- рашуча адказала Чорная Каралева,- што за манера, кідацца з нажом на таго, з кім цябе толькі што пазнаёмілі. Унясіце мясное!

Афіцыянты тутай жа прыбралі ягняціну і паставілі перад Алісаю слівовы пудзінг.

– Я не хачу знаёміцца з пудзінгам! Калі ласка,- у імпэце прамовіла дзяўчынка,- Гэтак я сёння застануся без абеда. Ці адрэзаць вам крышку?

– Пудзінг - гэта Аліса, Аліса пазнаёмся - гэта Пудзінг,- няўмольна прарыкала Каралева.- Прыбярыце пудзінг!

Афіцыянты ўнеслі пудзінг настолькі хутка, што дзяўчо нават не паспела адказаць на яго вітанне.

Абражаная тым, што Чорная Каралева, была адзінай, хто аддаваў наказы за сталом, яна рашылася на невялічкі эксперымент.

– Афіцыянты! Вярніце пудзінг!- той стаяў перад Алісай праз імгненне, што больш нагадвала нейкі фокус. Пудзінг быў настолькі вялізнага памеру, што дзяўчынка спачатку напалохалася, як колісь перад ягнячай нагой. Тым не менш, сабраўшы ўсю сваю мужнасць, яна адрэзала кавалак і паклала яго перад Чорнай Каралевай.

– Якое нахабства! Як бы табе спадабалася, калі б я адрэзал кавалачак цябе!- прамовіў Пудзінг вязкім, тлустым голасам, а дзяўчынка была ў настолькі вялізнай разгубленасці, што магла толькі моўчкі глядзець на яго, адчуваючы, што задыхаецца.

– Скажы, хоць што небудзь,- сказала Чорная Каралева,- Гэта ж лухцень нейкая, калі кажа страва, а чалавек не.

– Ведаеце, сёння я пачула столькі разнастайных вершаў,- пачала Аліса, крыху напалоханая мёртвай цішынёй, якая панавала ў зале перад тым, як яна раскрыла вусны і тым, што усе вочы глядзелі толькі на яе,- і што самае цікавае, Усе яны былі аб рыбах, ці іншых марскіх істотах. Ці вы не падкажыце, чаму тут так любяць рыб?

– Што датычыцца рыб,- заўважыла Чорная Каралева, павольна і шляхетна, прытуліўшы свае вусны да самага вуха дзяўчынкі, тым не менш анізбіраючыся адказваць на яе пытанне,- яе Белая Вялікасць, ведае цудоўную загадку... яна вершаваная... і як раз такі аб рыбах. Ці не хочаш, каб яна яе расказала?

– Як прывабна з боку Вашай Чорнай Вялікасці, прыпомніць гэта,- мармытала Белая Каралева ў другое вуха дзяучынкі, голасам нагадваючым галубінае буркаванне.- Дзеля мяне гэта будзе сапраўдным задавалненнем! Ці пачынаць мне?

– Так, так! Калі ласка!- ветліва сказала Аліса.

Белая Каралева засмяялася ў захапленні і патрапала дзяўчынку па шчацэ, а потым пачала чытаць:

– Даю хвіліну, каб знайсці адказ,- прамовіла Чорная Каралева.- А мы тым часам вып’ем за тваё здароўе! Здароўе Каралевы Алісы!- крыкнула яна высокім голасам

Усе госці прынялісь піць, кожны сваім ўласным спосабам: Хтось апранаў куфаль на галаву і злізваў тое, што сцякала па твары... іншыя кулялі графіны на стол і пілі што сцякала па абрусе... а хтосьці, што выглядаў як кенгуру, забраўся ў талерку са смажанай ягняцінай і пачаў імпэтна лакаць соўс.

– Як тыя свінні!- вырашыла Аліса.

– А цяпер ты павінна, прамовіць ганаровае слова, да прысутных,- сказала Чорная Каралева, пахмурна гледзячы на дзяўчынку.

– А мы падтрымаем Вас,- прашапатала Белая, калі Аліса пакорліва падымалася, каб гэта зрабіць, яна была крышачку напалоханая.

– Дзякуй, вядома,- прашапатала яна ў адказ,- але думаю, я выдатна спраўляся сама.

– Але ж будзе зусім не тое,- рашуча прамовіла Чорная, дзяўчынка вырашыла падчыніцца.

(- Яны так прыціснулі мяне!- казала яна апасля, калі распавядала сястры аб банкеце,- Што ты б напэўна вырашыла, што яны збіраюцца мяне зплюшчыць)

Самым цяжкім пад час прамаўлення слова, было менавіта тое, што Каралевы прыціснулі яе з абодвух бакоў так, што дзяўчынцы папросту не хапала кіслароду.

– Я паднялася, каб выразіць вам сваю ўдзячнасць,- пачала Аліса, насамрэч падняўшыся на колькі сантыметраў, але паспела ўхапіцца за край стала і зноў села на месца.

– Сцеражыся!- крыкнула Белая Каралева, схапіўшы Алісіны валасы абедзвюма рукамі.- Што тут зараз пачнецца!

Усё (распавядала Аліса апасля) здарылася ў адно імгненне. Свечы выраслі да столі, выглядаючы, нібы зарасці чароту з палаючымі вярхушкамі. Бутэлькі прыляпіла сабе па баках пару талерак і шпарка махалі імі, як крыламі і, карыстаючыся вілкамі на манер ног, разбегліся па ўсіх напрамках.

– Як тыя птушкі,- казала сабе Аліса, назіраючы за пачынаючымся хаасам.

Раптам дзяўчынка адчула нечый хрыплы смех з боку і азірнулася на Белую Каралеву, каб паглядзець, што з ёй здарылася. Але замест яе на крэсле сядзела ягнячая нага.

– А вось і я!- крыкнуў хтось з глыбокай супніцы, Аліса павярнулася ў яе бок і ўбачыла добразычлівы твар Каралевы, які праз імгненне знік у супе.

Трэба было імгненна, штосьці зрабіць. Некаторыя з гасцей ужо ляжалі на блюдах, а чарпак ішоў па стале ў Алісіным напрамку, падаваючы знакі, каб яна асвабадзіла яму шлях.

– Сілаў маіх больш няма гэта цярпець!- яна схапілася за край стала... узяла абрус абедзвюма рукамі, дзёрнула, і ўсё, што знаходзілася на стале - талеркі, блюда, госці, свечы, адразу ж апынуліся на падлозе.

– А вось вас,- прамовіла яна, шалёна азірнуўшыся на Чорную Каралеву, якую палічыла крыніцай ўсіх яе бедаў... Але ж Каралевы там не было... Яна раптоўна зменшылася да памеру невялічкай лялькі і цяпер сядзела на стале, вясёла гуляючы ўласнай хусткай, якая цягнулася ззаду яе.