Чтение онлайн

Гары вытарапіў вочы.

– Праўда? І што? Што стала з рабаўнікамі?

– Ды нічога, таму ўвесь і шум. Іх не злавілі. Тата кажа, што толькі вельмі моцны злы вядзьмак можа абыйсці ахову "Грынгатса", хоць, па чутках, адтуль нічога не выкралі. Гэта вельмі дзіўна. І ведаеш, усе адразу палохаюцца, калі здараецца нешта падобнае - раптам за гэтым стаіць Сам-Ведаеш-Хто.

Гары спрабаваў пераварыць гэтую навіну. Зараз пры адным згадванні імя Самі-Ведаеце-Каго ў яго па спіне мурашкі паўзлі ад страху. Ён меркаваў, што так і павінна быць, цяпер ён быў часткай чароўнага свету, аднак раней было прасцей: ён спакойна гаварыў "Вальдэморт" і пры гэтым выдатна сябе адчуваў.

– А ты за якую квідытчную каманду балееш?
– спытаў Рон.

– Эээ… а я ні адной не ведаю, - прызнаўся Гары.

– Што!
– Рон не мог зразумець, як можна не ведаць ніводнай квідытчнай каманды.
– Ой, чакай, я табе раскажу, гэта ж лепшая гульня на свеце… - і ён з захапленнем прыняўся тлумачыць пра чатыры мячы і пра пазіцыі сямёх гульцоў, апісваць ход вядомых матчаў, на якіх ён пабываў з братамі, і пералічваць мадэлі мётлаў, якія б ён набыў, калі б у яго было шмат грошай. Ён як раз распісваў Гары пра мінулагодні фінал кубка Англіі, калі дзверы купэ яшчэ раз адчыніліся, але гэтым разам прыйшоў не Нэвіл, хлопчык без жабы, і нават не Герміёна Грэйнджэр.

Увайшлі трое хлопцаў, і таго, што стаяў пасярэдзіне, Гары адразу пазнаў: гэта быў бледны хлапчук з крамы мадам Малкін. Ён глядзеў на Гары з куды большай цікавасцю, чым там, на Дыягон Алеі.

– Гэта праўда?
– напышліва спытаў ён.
– Усё ў цягніку гавораць, што ў гэтым купэ едзе Гары Потэр. Дык гэта ты?

– Так, - Гары акінуў поглядам іншых двух хлопчыкаў. Абодва яны былі даволі моцныя і мелі непрыемны выгляд. Яны стаялі па баках ад бледнага хлапчука, і нагадвалі целаахоўнікаў.

– Дарэчы, гэта Крэбб, а гэта - Гойл, - нядбайна прадставіў прыяцеляў бледны хлапчук, заўважыўшы, што Гары разглядае іх.
– А мяне клічуць Малфой, Драко Малфой.

Рон паціху кашлянуў, падобна, спрабуючы схаваць смяшок. Драко Малфой пагардліва паглядзеў на яго.

– Па-твойму, у мяне смешнае імя? Між іншым, я цябе ведаю. Мой бацька сказаў, што ва ўсіх Уізлі рудыя валасы, а вяснушак і дзяцей больш, чым яны могуць сабе дазволіць.

Малфой зноў звярнуўся да Гары.

– Ты хутка пазнаеш, што некаторыя чароўныя сем'і значна лепш за астатніх, Потэр. Табе не варта вадзіць сяброўства з непрыдатнымі людзьмі. І тут я мог бы табе дапамагчы.

Ён працягнуў руку, але Гары не прыняў яе.

– Думаю, я і сам змагу адрозніць непрыдатных людзей, дзякуй, - халодна адрэзаў ён.

Драко Малфой не счырванеў, але лёгкі ружаваты водбліск усё ж з'явіўся ў яго на шчоках.

– На тваім месцы я быў б асцярожней, Потэр, - павольна прагаварыў ён.
– Не будзеш ветлівым, пойдзеш услед за бацькамі. Яны таксама не ўмелі адрозніць карыснае ад бескарыснага. Будзеш мець зносіны з такім смеццем, як Уізлі або гэтым жудасным Хагрыдам, сам запэцкаешся.

Гары і Рон падняліся плячо да пляча.

– Што ты сказаў?
– працадзіў Рон. Твар у яго стала такога жа колеру, што і валасы.

– Ах, ты збіраешся пабіць нас?
– здзекліва спытаў Малфой.

– Калі толькі вы зараз жа не прыбярэцеся, - сказаў Гары значна больш адважна, чым насамрэч сябе адчуваў: і Крэбб, і Гойл былі куды буйней за іх з Ронам.

– А мы не жадаем сыходзіць, праўда? Мы ўжо ўсё з'елі, а ў вас яшчэ засталося…

Гойл працягнуў руку да шакалабкі - Рон ірвануўся, але, яшчэ да таго як ён паспеў схапіць Гойла, той выдаў нямы лямант.

У яго на пальцы вісеў Скраберс, глыбока ўпіўшыся маленькімі вострымі зубкамі ў сустаў. Крэб з Малфоем адступілі - Гойл, скуголячы, кругамі раскручваў пацука, спрабуючы стрэсці жывёліну з рукі, і, калі нарэшце Скраберс адляцела і стукнулася аб шыбу, усе трое неадкладна зніклі. Можа быць, яны спалохаліся, што ў цукерках ёсць яшчэ пацукі, а магчыма, пачулі крокі – праз секунду з'явілася Герміёна Грэйнджэр.

– Што ў вас адбываецца?
– спытала яна, гледзячы на цукеркі, рассыпаныя па падлозе і на Скраберс, якога Рон за хвост падымаў з падлогі.

– Здаецца, яна у непрытомнасці, - сказаў Рон, звяртаючыся да Гары. Потым ён паглядзеў больш уважліва.
– Не - ты не паверыш - ён зноў заснуў.

Скраберс сапраўды спаў.

– Ты раней сустракаўся з Малфоем?

Гары распавёў аб сустрэчы на Дыягон Алее.

– Я чуў аб гэтай сям'і, - спахмурнеў Рон.
– Яны першымі вярнуліся на наш бок, калі Сам-Ведаеш-Хто знік. Кляліся, што іх зачаравалі. Мой тата не верыць. Ён гаворыць, што бацька Малфоя толькі і чакае, каб перайсці да Цёмных Сіл.
– Ён звярнуўся да Герміёны.
– Табе нешта трэба?

– Лепш паспяшайцеся і надзеньце форму, я толькі што хадзіла ў першы вагон, да кандуктара, і ён сказаў, мы ўжо амаль прыехалі. Вы не біліся, не? А то патрапіце ў гісторыю, яшчэ да таго, як прыедзем у школу.

– Гэта Скраберс бізся, а не мы, - Рон кінуў на Герміёну злосны погляд.
– Можа быць, ты выйдзеш, пакуль мы пераапранаемся?

– Зараз - я зайшла сюды толькі таму, што хлопцы ў калідоры паводзяць сябе як дзеці, бегаюць туды-сюды, - растлумачыла Герміёна пакрыўджана.
– А у цябе на носе нейкі бруд, ты ведаеш?

Рон з нямым абурэннем праводзіў яе вачыма. Гары вызірнуў у вакно. Шарэла. На фоне цёмна-пурпуравага неба чарнелі сілуэты гор і лясных дрэў. Цягнік пачаў запавольваць ход.

Гары з Роном знялі курткі і нацягнулі доўгія чорныя мантыі. Старая вопратка брата была караткавата Рону, і з-пад яе былі бачныя красоўкі.

Па вагонах рэхам разнеслася аб'ява:

– Праз пяць хвілін цягнік прыбудзе на платформу "Хогвартс". Калі ласка, пакіньце багаж у купэ, яго даставяць у школу асобна.

Гары так занерваваўся, што ў яго звяло жывот, і, як ён зазначыў, Рон таксама збялеў пад вяснушкамі. Яны разапхнулі рэшткі прысмакаў па кішэнях і далучыліся да дзяцей, якія тоўпіліся ў калідоры.

Цягнік папоўз ціха-ціха і ўрэшце рэшт спыніўся. Дзеці кінуліся да дзвярэй і вываліліся на малюсенькую, цёмную платформу. Ад халоднага вячэрняга паветра Гары пачаў дрыжэць. Затым над галовамі хлопцаў з’явілася вялікая лямпа, і Гары пачуў знаёмы голас:

– Першакурснікі! Першакурснікі, сюды! Гары, у цябе ўсё добра?

Вялікі кашлаты твар Хагрыда ўсміхаўся над морам галоваў.

– Давайце, давайце, за мной - яшчэ пёршакурснікі ёсць? Глядзіце пад ногі! Пёршакурснікі, за мной!

Спатыкаючыся, дзеці пайшлі за Хагрыдам па ледзь бачнай вузкай сцяжынцы. Паабапал сцяжынкі было вельмі цёмна - Гары выказаў здагадку, што там, пэўна, адразу пачынаецца непраходны лес. Дзеці амаль не размаўлялі. Нэвіл, хлопчык, які ўвесь час губляў сваю жабу, зрэдку ўсхліпваў.