Чтение онлайн

– Не трэба, я і так сябе адчуваю жудасна!
– выклікнуў Гары. Ён распавёў Хагрыду пра бледнага хлопчыка ў краме мадам Малкін.

– … і яшчэ ён сказаў, што дзяцей з сем'яў маглаў не павінны нават прымаць…

– Ты не з сям'і маглаў. Ведаў бы ён, хто ты такі ёсць - ды ён з пялёнак пра цябе чуў, раз у самога сям'я чароўная. Ты ж бачыў, што адбывалася ў "Дзіравым Катле", калі ты там з'явіўся. І наогул, што ён, малы, у такіх справах кеміць! З тых, хто мне сустракаўся, лепшымі часцяком аказваліся нашчадкавыя маглы - магія ў іх усярэдзіне. Ды ўзяць хоць тваю маці! Параўнай з сястрою, а!

– Дык што такое квідытч?

– Такая спартовая гульня. Чароўная. Ну, як… як хакей на траве ў маглаў - гуляюць у паветры на метлах, там яшчэ такія чатыры мячы - увогуле, так адразу правілы не растлумачыш.

– А што такое "Слізэрын" і "Хафлпаф"?

– Каледжы ў нас у школе. Усяго іх чатыры. Кажуць, у "Хафлпафу" - адны тупені, але…

– Б'юся аб заклад, я апынуся ў "Хафлпафу", - сказаў Гары змрочна.

– Ужо лепш "Хафлпаф", чым "Слізэрын", - цяжка вымавіў Хагрыд.
– Усе чараўнікі, якія пайшлі… па дрэннаму шляху, вучыліся ў "Слізэрыне". Ды і Сам-Ведаеш-Хто таксама.

– Валь… ой, гэта значыць, Сам-Ведаеш-Хто вучыўся ў "Хогвартсе"?

– Даўным-даўно, - адказаў Хагрыд.

Яны набылі падручнікі ў краме Завітуша і Клякца, дзе паліцы да самай столі былі абстаўленыя кнігамі самых розных памераў: і вялізнымі, як пліты маставой, зацягнутымі ў дарагую скуру; і малюсенькімі, памерам з паштовую марку, абцягнутымі шоўкам; і кнігамі, поўнымі загадкавых знакаў; трапляліся нават кнігі з пустымі старонкамі. Нават Дадлі, які ніколі нічога не чытаў, аддаў бы што заўгодна за магчымасць паглядзець на некаторыя з гэтых кніг. Хагрыд ледзь не сілай увалок Гары ад даведніка "Накладанне і здыманне заклёнаў: як затлуміць ворагаў і зачараваць сяброў. Сучасныя спосабы ўзяць рэванш: выпадзенне валасоў, ватныя ногі, заліпанне языка і шмат-шмат іншага" прафесара Віндзіктуса Вірусіана.

– Я хацеў даведацца, як заклясці Дадлі.

– Ідэя нядрэнная, ды толькі табе нельга чараваць у свеце маглаў, хіба што ў адмысловых выпадках, - сказаў Хагрыд.
– І наогул, ты яшчэ не зможаш наводзіць псаванне, табе да гэтага вучыцца і вучыцца.

Хагрыд таксама не дазволіў Гары набыць кацёл з чыстага золата ("сказана, алавяны"), але затое яны набылі вельмі сімпатычныя шалі для ўзважвання інгрэдыентаў зелляў і складны медны тэлескоп. Потым яны наведалі аптэку, дзе было досыць цікава, каб перажыць жахлівы пах - сумесь тухлых яйкаў з гнілой капустай. На падлозе стаялі бочкі з нейкай сліззю; на паліцах грувасціліся слоікі з травой, сушаным карэннем і яркімі парашкамі; са столі звісалі пучкі пёраў, звязкі зубоў і кіпцюроў. Пакуль Хагрыд распытваў чалавека за прылаўкам аб базавых кампанентах для падрыхтоўкі зелляў, Гары ўважліва разглядаў рогі срэбнага аднарога (дваццаць адзін галлеон за штуку) і маленечкія, бліскуча-чорныя жучыные вочкі (пяць кнатаў шклянка).

Выйшаўшы з аптэкі, Хагрыд яшчэ раз праверыў спіс.

– Так, засталася палачка… ах, і яшчэ падарунак на дзень нараджэння.

Гары адчуў, што нястрымна чырванее.

– Вам не абавязкова…

– Яс'справа, не абавязкова. Ведаеш чаго? Набуду я табе якую-небудзь жывёліну. Толькі не жабу, жабы ўжо даўно не ў модзе, чаго добрага, над табой смяяцца стануць… а кошак я сам не цярплю, алергія ў мяне на іх. Я табе саву набуду. Усе дзеці жадаюць саву, да таго ж карысць ад іх, пошту носяць і ўсё такое.

Праз дваццаць хвілін яны ўжо выходзілі з "Гандлёвага цэнтра “Совы”", дзе было цёмна, раздаваўся шоргат крылаў і адусюль зіхацелі хуткія, алмазна-яркія вочкі. Гары беражліва нёс вялікую клетку з прыгожай беласнежнай савой, якая спала, засунуўшы галаву пад крыло. Гары, заікаючыся, бесперастанку дзякаваў Хагрыду, нагадваючы самому сабе прафесара Квіррэла.

– Хопіць, - рэзкавата адмахнуўся Хагрыд.
– Дурслі наўрад ці табе чаго падаруюць. Ну ўсё, зараз да "Алівандэра" - там добрыя чароўныя палачкі, а табе патрэбна самая лепшая.

Чароўная палачка… вось што Гары марыў убачыць.

Гэтая апошняя крама была цесная і нейкая занядбаная. Золата на шыльдзе, якая абвяшчала: "Алівандэры: вытворцы чароўных палачак з 382 г да н.э" - даўно аблупілася. У вітрыне, на выгаралай пурпурнай падушцы, ляжала адна-адзіная палачка.

Калі яны пераступілі парог, дзесьці ў глыбіні крамы бразнуў званок. Усярэдзіне крама аказалася малюсенькай і пустой, калі не лічыць танканогага крэсла, на які Хагрыд тут жа і плюхнулся. Яны сталі чакаць. Гары пачуваўся як у бібліятэцы з вельмі строгімі правіламі; ён праглынуў тысячу толькі што прыйшоўшых яму на розум пытанняў і стаў моўчкі глядзець на доўгія вузкія скрынкі, складзеныя адна на адну ўздоўж сцен. Чамусьці па спіне ў яго пабеглі мурашкі. Падавалася, сам пыл і таямнічая цішыня ў гэтым памяшканні выпраменьвалі нейкае няўлоўнае чараўніцтва.

– Дабрыдзень, - вымавіў прыемны голас. Гары падскокнуў. Хагрыд, пэўна, таксама падскокнуў, таму што раздаўся гучны трэск, і волат паспешна адышоў ад крэсла.

Перад імі стаяў пажылы чалавек, вялікія бледныя вочы якога свяціліся ў цемры крамы, як два поўныя месяцы.

– Добры дзень, - ніякавата прывітаўся Гары.

– Ну зразумела, - сказаў прадавец.
– Зразумела. Я меркаваў, што неўзабаве ўбачу вас. Гары Потэр.
– Гэта не было пытанне.
– У вас вочы вашай маці. Падумаць толькі, здаецца, ўсяго ўчора яна сама была тут, купляла сваю першую чароўную палачку. Іва, дзесяць з чвэрцю, гнуткая. Выдатная палачка для чараўніцы.

М-р Алівандэр падышоў бліжэй да Гары. Хоць бы ён міргнуў, падумаў пра сябе Гары, а тое вочы ў яго ўжо надта балюча серабрыстыя і пранізлівыя.

– А ваш тата, у сваю чаргу, упадабаў палачку з чырвонага дрэва. Адзінаццаць. Пластычная. Добра падыходзіць для ператварэнняў. Я сказаў, што ўпадабаў ваш тата - але насамрэч, вядома жа, выбірае сама палачка.

М-р Алівандэр падышоў так блізка, што яны з Гары апынуліся практычна нос да носу. У дымкавых вачох Гары бачыў уласнае адлюстраванне.

– А вось сюды, значыць…

Доўгім белым пальцам м-р Алівандэр крануў зігзагападобны шнар.

– З засмучэннем вымушаны прызнаць, што гэта я прадаў палачку, якая адважылася такое стварыць, - ціха прамармытаў ён.
– Трынаццаць з паловай. Так… Магутная, вельмі магутная, да таго ж, у благіх руках… калі б я ведаў, што яна выйдзе ў свет для таго, каб…

Ён пахістаў галавой, але потым, да палёгкі Гары, заўважыў Хагрыда.

– Рубеюс! Рубеюс Хагрыд! Рады цябе бачыць зноў… дубовая, шастнадцаць, гнутая, так?

– Сапраўды так, сэр, - пацвердзіў Хагрыд.

– Добрая была. Але яе, мяркую, зламалі напалову, калі цябе выключылі?
– спытаў м-р Алівандэр і раптам пасур’ёзнеў.

– Эээ… зламалі, сэр, - сказаў Хагрыд, клапатліва перамінаючыся з нагі на нагу.
– Палоўкі, праўда, засталіся ў мяне, - радасна дадаў ён.

– Ты імі, спадзяюся, не карыстаешся?
– строга ссунуў бровы м-р Алівандэр.

– Што вы, сэр, - хутка адказаў Хагрыд. Гары зазначыў, што, прамаўляючы гэтыя словы, Хагрыд моцна сціснуў свой ружовы парасонік.