Чтение онлайн

У апошні дзень жніўня Гары вырашыў, што, мабыць, лепш паказаць з дзядзькай і цёткай аб тым, як яму раніцой дабрацца да вакзала Кінгс-Крос, і спусціўся ўніз, у гасціную, дзе ўсё глядзелі шоу па тэлевізары. Ён пакашляў, каб даць аб сабе ведаць, і Дадлі з лямантам выляцеў з пакоя.

– Эээ… дзядзька Вернан…

Дзядзька Вернан буркатнуў нешта, абазначаўшае, што ён слухае.

– Ммм… заўтра мне трэба быць на вакзале Кінгс-Крос, я з'язджаю… у "Хогвартс".

Дзядзька Вернан зноў буркнуў.

– Вы зможаце адвезці мяне туды?

Бурк. Гары выказаў здагадку, што гэта значыць "так".

– Дзякуй.

Гары пачаў было падымацца па лесвіцы, як дзядзька Вернан нарэшце загаварыў:

– Што гэта за спосаб дабірацца да чароўнай школы, на цягніку! А дыван-самалёт дзе? У хімчыстцы?

Гары прамаўчаў.

– А дзе наогул гэтая школа?

– Не ведаю, - сказаў Гары, упершыню ўсведамляючы для сябе гэты факт. Ён дастаў з кішэні квіток, які яму даў Хагрыд.

– Мне проста трэба сесці на цягнік, які адыходзіць аб адзінаццатай раніцы ад платформы дзевяць і тры чвэрці, - прачытаў ён.

Дзядзька і цётка моўчкі ўтаропіліся на яго.

– Якой платформы?

– Дзевяць і тры чвэрці.

– Не мялі лухты, - раззлаваўся дзядзька Вернан.
– Няма такой платформы, дзевяць і тры чвэрці.

– На квітку напісана.

– Глупства нейкае, - сказаў дзядзька Вернан, - трызненне сівой кабылы. Псіхі, вось хто вы ўсе такія. Пачакай, ты яшчэ ўбачыш. Добра, адвязем мы цябе на Кінгс-Крос. Усё роўна заўтра збіраліся ў Лондан, а то б я не павёз.

– А нашто вам у Лондан?
– спытаў Гары дзеля падтрыманні гутаркі.

– Вязем Дадлі ў лякарню, - неахвотна пробурчэў дзядзька Вернон, - трэба жа яму выдаліць гэты жудасны хвост, да таго, як ён пойдзе ў "Вонінгс".

Наступнай раніцай Гары прачнуўся а пятай гадзіне і больш не мог заснуць. Ён быў занадта ўсхваляваны. Ён устаў і нацягнуў джынсы - ён не жадаў ехаць на вакзал у чароўнай вопратцы, лепш перапрануцца ў цягніку. Яшчэ раз прагледзеў спіс, упэўніўся, што ўзяў усё неабходнае, праверыў, ці надзейна зачыненая ў клетцы Хэдвіг і стаў мераць крокамі пакой, чакаючы, калі ўстануць Дурслі. Праз дзве гадзіны вялізны куфар Гары быў пагружаны ў багажнік машыны дзядзькі Вернана, цётка Пятуння ўказала Дадлі сесці побач з Гары, і яны паехалі.

На вакзал Кінгс-Крос яны прыбылі а палове на адзінаццатую. Дзядзька Вернан паклаў рэчы Гары на цялежку і пакаціў наперад. Гары падумаў, што гэта неяк залішне ласкава з яго боку, але тут дзядзька Вернан з гідкай ухмылкай на твары рэзка спыніўся перад выхадам на платформы.

– Ну што, прыяцель, глядзі. Платформа дзевяць - платформа дзесяць. Дзевяць тры чвэрці павінна быць дзесьці паміж імі, але, падаецца, яе яшчэ не пабудавалі?

І ён меў рацыю, зразумела. Над адной платформай вісела вялікая пластыкавая шыльда з нумарам дзевяць, над наступнай - з нумарам дзесяць, а пасярэдзіне нічога не было.

– Вучыся на выдатна, - пажадаў дзядзька Вернан з зусім ужо агіднай ухмылкай. Ён сыйшоў, не сказаўшы больш ані слова. Гары, абярнуўшыся, прасачыў, як ад’язджалі Дурслі. Усе трое ад душы рагаталі. У Гары перасохла ў роце. Што ж яму рабіць? На яго ўжо пачыналі глядзець са здзіўленнем, з-за Хэдвіг. Прыйдзецца ў каго-небудзь спытаць.

Ён спыніў службоўца, які праходзіў паблізу, але не вырашыўся згадаць платформу дзевяць тры чвэрці. Службовец ніколі не чуў пра "Хогвартс" і, калі Гары не змог растлумачыць, у якой частцы краіны знаходзіцца гэтая школа, пачаў раздражняцца, быццам Гары знарок прыкідваўся дурным. Страціўшы надзею, Гары спытаў пра цягнік, які адбывае ў адзінаццаць нуль-нуль, але службовец адказаў, што такога цягніка няма. Урэшце рэшт службовец пайшоў далей, абураючыся на "усялякіх там", якія толькі займаюць час і не даюць працаваць. Гары з усіх сіл імкнуўся не панікаваць. Вялікі гадзіннік над табло паказваў, што застаецца яшчэ дзесяць хвілін на тое, каб адшукаць цягнік на "Хогвартс", але ён зусім не ведаў, як гэта зрабіць; ён тупа стаяў пасярод платформы з куфарам, які ледзь мог падняць, кішэнямі, поўнымі чароўных грошай і вялікай савой у клетцы.

Пэўна, Хагрыд забыўся сказаць нешта важнае, што трэба зрабіць, накшталт таго, як яны стукалі па трэцяй цагліне злева, каб патрапіць на Дыягон Алею. Гары падумаў, ці не дастаць чароўную палачку і не пастукаць па стойцы правяраючага квіткі паміж платформамі дзевяць і дзесяць...

У гэты момант у яго за спіной прайшлі нейкія людзі, і ён злавіў некалькі слоў з іх гутаркі.

– Усё забіта магламі, вядома…

Гары рэзка абярнуўся. Аказалася, што гэта казала поўная жанчына, яна ішла з чатырма асляпляльна-рудымі хлопчыкамі. Кожны з іх піхаў перад сабою такі ж, як у Гары, куфар, - і ў іх была сава. Сэрца Гары ліхаманкава білася, калі ён пакаціў сваю цялежку ўслед за імі. Яны спыніліся, і ён спыніўся таксама, досыць блізка, каб чуць іх гутарку.

– Ну, якая платформа?
– спытала маці ў хлопчыкаў.

– Дзевяць тры чвэрці!
– піснула маленькая дзяўчынка, якая трымала яе за руку, таксама рудавалосая.
– Маці, а можна я таксама паеду…

– Ты яшчэ маленькая, Джыні, калі ласка, паводзь сябе ціха. Давай, Персі, ты першы.

Хлопчык, на выгляд самы старэйшы, бадзёра накіраваўся да платформ дзевяць і дзесяць. Гары сачыў, імкнучыся не міргаць, каб нічога не прапусціць - але, як толькі хлопчык падышоў да бар'ера, які раздзяляў платформы, аднекуль ззаду высыпаў вялізны натоўп турыстаў і, калі апошні заплечнік знік з поля зроку, руды хлопчык ужо знік.

– Фрэд, ты наступны, - распарадзілася поўная жанчына.

– Я не Фрэд, я Джордж, - з дакорам сказаў хлопчык.
– Паслухайце, дама, і вы адважваецеся зваць сябе маці? Хіба вы не бачыце, што я Джордж?

– Выбачай, Джордж, дзетка.

– Я пажартаваў, я Фрэд, - сказаў хлопчык і пайшоў. Яго брат крычаў яму ўслед, каб ён паспяшаўся, і мабыць, Фрэд так і зрабіў, таму што праз секунду яго ўжо не стала - але куды ж ён падзеўся?

І вось ужо трэці брат хутка накіраваўся да бар'ера - вось ён амаль дайшоў - і затым, у адно імгненне, яго таксама не стала.

Вось і ўсё.

– Выбачайце, - звярнуўся Гары да поўнай жанчыны.

– Дабрыдзень, - сардэчна адгукнулася тая, - першы раз едзеш у "Хогвартс"? Рон таксама пачатковец.

Яна паказала на апошняга, малодшага свайго сына. Ён быў высокі, худы, няскладны, увесь у вяснушках, з вялікімі рукамі і нагамі і з доўгім носам.

– Так, - сказаў Гары, - і разумееце, я… разумееце… я не ведаю, як…

– Як патрапіць на платформу?
– дабразычліва падказала жанчына, і Гары кіўнуў.

– Не хвалюйся, - супакоіла яна, - табе трэба проста ісці прама на бар'ер між платформамі дзевяць і дзесяць. Не спыняйся і не бойся ўрэзацца, гэта вельмі важна. Лепш за ўсё зрабі гэта з разбегу, калі ты нярвуешся. Давай, ідзі зараз, перад Ронам.

– А… добра, - паспешна пагадзіўся Гары.

Ён пакаціў цялежку наперад, гледзячы на бар'ер. Бар'ер быў жалезны.

Гары пайшоў на яго. Людзі, што спяшаліся на платформы дзевяць і дзесяць, перашкаджалі яму хутка рухацца. Гары пайшоў хутчэй. Зараз ён урэжацца, вось будзе гісторыя - ён нагнуўся і пакаціў цялежку бягом - бар'ер быў усё бліжэй - ён не зможа спыніцца – цялежкай было ўжо стала немагчыма кіраваць - застаўся метр - ён заплюшчыў вочы, гатовы да ўдару…

Удару не было… ён працягваў бегчы… ён расплюшчыў вочы.