Чтение онлайн

На платформе, забітай людзьмі стаяў малінавы паравоз. Шыльда на ім абвяшчала: "Хогвартс Экспрэс, адзінаццаць нуль-нуль". Гары абярнуўся і на месцы бар'ера ўбачыў чыгунную арку са словамі "платформа дзевяць і тры чвэрці". Атрымалася!

Над галовамі ажыўлена гутарыўшых людзей слаўся дым, а пад нагамі ў іх швэндаліся кошкі ўсіх масцей. Совы вухкалі, незадаволена перагаворваючыся адна з адной скрозь шум натоўпу і рыпенне куфараў.

Першыя некалькі вагонаў былі ўжо запоўненыя вучнямі, адны вывешваліся з вокнаў, каб паказаць з сям'ёй, іншыя ваявалі за лепшыя месцы. Гары піхаў цялежку наперад па платформе ў пошуках вольнага месца. Ён прайшоў паблізу круглатварага хлопчыка, які гаварыў:

– Бабуля, я зноў згубіў жабу.

– О, Нэвіл!
– уздыхнула пажылая жанчына.

Невялікі натоўп абкружыў хлопчыка з куфэркам у руках.

– Дай паглядзець, Лі, ну калі ласка!

Хлопчык падняў вечка куфэрка, і народ вакол завішчаў, калі з-пад вечка вылезла доўгая валасатая лапа.

Гары з цяжкасцю прабіраўся скрозь натоўп, пакуль, нарэшце, не знайшоў пустога купэ амаль у самім канцы цягніка. Спачатку ён занёс туды Хэдвіг, а потым заняўся пагрузкай куфара. Ён паспрабаваў было занесці куфар па прыступках, але ў яго ледзь хапала сіл яго прыпадняць, і Гары двойчы ўраніў куфар сабе на нагу, што было вельмі балюча.

– Дапамагчы?

Гэта спытаў адзін з рудых двайнят, следам за якімі ён праходзіў скрозь бар'ер.

– Так, калі ласка, - папрасіў Гары, цяжка дыхаючы.

– Гэй, Фрэд! Ідзі сюды, дапамажы!

З дапамогай двайнят куфар Гары быў нарэшце зацягнуты ў купэ.

– Дзякуй, - падзякаваў Гары, прыбіраючы з вачэй вільготныя ад поту валасы.

– Што гэта?
– раптам спытаў адзін з двайнят, паказваючы на зігзагападобны шнар.

– Д’ябал!
– выклікнуў іншы. – Ты выпадкова не...

– Гэта ён, - сказаў першы. – Гэта ж ты?
– спытаў ён у Гары.

– Хто - я?
– не зразумеў Гары.

– Гары Потэр, - разам вымавілі двайняты.

– А, вы пра гэта, - сказаў Гары. – Ну, так, гэта я.

Хлопчыкі вылупіліся на яго, і Гары адчуў, што заліваецца фарбай. Тут, на яго палёгку, скрозь адчыненыя дзверы купэ данёсся голас:

– Фрэд? Джордж? Вы тут?

– Ідзем, мама!

Апошні раз зірнуўшы на Гары, двайняты саскочылі на платформу.

Гары сеў ля вакна, адкуль, напалову схаваны, ён мог назіраць за рудавалосым сямействам на платформе і слухаць, аб чым яны гавораць. Іх маці толькі што дастала насоўку.

– Рон, у цябе нешта на носе.

Малодшы сын паспрабаваў вырвацца, але яна моцна ўхапіла яго і прынялася адціраць бруд з кончыка яго носу.

– Мама, адпусці!
– Рон вывярнуўся.

– Аааа, у маленькага Ронні брудны носік?
– праспяваў адзін з двайнят.

– Змоўкні!
– сказаў Рон.

– А дзе Персі?
– спытала маці.

– Ды вунь ён ідзе.

Да іх элегантнай хадой набліжаўся старэйшы хлопчык. Ён ужо апрануўся ў пышную чорную Хогвартскую форму, і Гары прыкмеціў у яго на грудзёх зіхатлівы срэбны значык з літарай "С".

– Я не магу заставацца тут доўга, мама, - сказаў хлопчык. – Там асобны вагон для старастаў…

– Ах, ды ты, аказваецца, стараста, Персі?
– выклікнуў адзін з двайнят з выразам найвялікшага здзіўлення.
– Трэба было нам сказаць, а тое ж мы і не здагадваліся.

– Чакай, здаецца, я ўзгадваю, ён нешта гаварыў аб гэтым, - перабіў другі.
– Адзін раз…

– Або два…

– Або тры…

– Або ўсё лета…

– Божа, змоўкніце, - замахаў рукамі Персі.

– А чаму ў Персі новая форма?
– не супакойваўся першы блізнюк.

– Таму што ён - стараста, - з захапленнем сказала маці.
– Ну ўсё, любасны, вучыся добра - не забудзься даслаць саву, адразу як даедзеце.

Яна пацалавала Персі, і той пайшоў назад. Затым яна звярнулася да двайнят.

– Ну, вы двое - сёлета вы павінны паводзіць сябе прыстойна. Калі я атрымаю яшчэ хаця б адну саву з паведамленнем аб тым, што вы штосьці нарабілі - падарвалі туалет або…

– Падарвалі туалет? Мы не падрывалі туалет!

– Але ж выдатная ідэя, мама!

– Не смешна. І глядзіце за Ронам.

– Не хвалюйся, мы нікому не дадзім крыўдзіць маленькага Ронні.

– Змоўкніце, - прабурчэў Рон. Ён быў амаль аднаго росту з двайнятамі, а на носе ў яго ўсё яшчэ пунсавела пляма.

– А, мама, ведаеш што? Здагадайся, каго мы толькі што сустрэлі ў цягніку?

Гары хутка адхіліўся ад акна, каб яны не прыкмецілі, што ён назірае за імі.

– Ведаеш, хто гэты чорнавалосы хлопчык, які быў побач з намі на вакзале? Здагадайся, хто гэта?

– Хто?

– Гары Потэр!

Гары пачуў галасок маленькай дзяўчынкі.

– Ой, мама, можна мне пайсці ў цягнік і паглядзець на яго? Ну, калі ласка!…

– Ты ўжо бачыла яго, Джыні, да таго ж бедны хлопчык не слон з заапарка, каб на яго таропіцца.

Але ж ці гэта сапраўды ён, Фрэд? Як ты яго пазнаў?

– Спытаў. І ў яго шнар. Сапраўды - як маланка.

– Небарака - не дзіўна, што ён адзін, я яшчэ падумала, як дзіўна. Такі ветлівы! Спытаў, як патрапіць на платформу.

– А як ты думаеш, ён памятае, як выглядае Сама-Ведаеш-Хто?

Маці нечакана зрабілася вельмі сур'ёзнай.

– Я забараняю табе аб гэтым пытацца, Фрэд. Не трэба. Нашто яму аб гэтым нагадваць у першы ж школьны дзень!

– Добра, не буду.

Раздаўся свісток.

– Паспяшайцеся!
– сказала маці, і ўсе тры хлопчыкі ўскараскаліся на падножку. Потым яны высунуліся з акна, каб яна пацалавала іх на развітанне, а малодшая сястра пачала плакаць.

– Не плач, Джыні, мы засыпем цябе совамі!

– І дашлем вечка ад унітаза.

– Джордж!

– Я жартую, мама.

Цягнік крануўся. Гары ўбачыў, як маці хлопчыкаў махае рукой, а іх сястрычка, плачучы і смеючыся адначасова, бяжыць за цягніком. Потым цягнік разагнаўся, яна спынілася і таксама ўжо толькі махала.

Затым, пасля павароту, праважаючыя зніклі з далягляду. Паблізу вокнаў мільгацелі дамы. Гары быў вельмі ўзбудараджаны. Ён не ўяўляў, што яго чакае наперадзе - але, што б там ні было, усё-ткі гэта лепш за тое, што ён пакідае ззаду.

Дзверы купэ адчынілася, і ўвайшоў малодшы руды.

– Тут хто-небудзь сядзіць?
– спытаў ён, паказваючы на сядзенне насупраць Гары.
– А то ўсюды занята.

Гары пахістаў галавой, і хлопчык сеў. Ён хутка зірнуў на Гары і адразу ж адвёў позірк убок, робячы выгляд, быццам і не глядзеў зусім. Чорная пляма ў яго на носе так і не адшаравалася.