Чтение онлайн

Ён і праўда неяк пазелянеў. Калі каляска нарэшце спынілася каля маленькіх дзвярэй у сцяне, яму давялося пастаяць, прысланіўшыся да сцяны, каб калені перасталі дрыжаць.

Грыпхук адамкнуў дзверцы. Адтуль, круцячыся, вырваўся зялёны дым. Калі дым рассеяўся, Гары ахнуў. Усярэдзіне, на падлозе, ляжалі горы залатых манет. Калоны срэбных. Груды маленькіх бронзавых кнатаў.

– Усё тваё, - усміхнуўся Хагрыд.

Усё яго - гэта было ўзрушальна. Дурслі, хутчэй за ўсё, нічога аб гэтым не ведалі, а то б хуценька ўсё адабралі. Яны стала скардзіліся, што Гары ім вельмі дорага абыходзіцца. А аказваецца, увесь гэты час ён, сам таго не падазраючы, валодаў такім багаццем, схаваным глыбока пад зямлёй.

Хагрыд дапамог Гары паскладаць некаторую колькасць грошай у торбу.

– Залатыя - гэта галлеоны, - тлумачыў ён.
– У адным галлеоне семнаццаць срэбных сіклей, а ў адным сікле - дваццаць дзевяць кнатаў, усё даволі проста. Вось так, гэтага на пару семестраў хопіць, а астатнія хай ляжаць тут, цалей будуць.
– Ён звярнуўся да Грыпхука.
– А зараз, будзь сябрам, да сейфа нумар семсот трынаццаць, і, можа, не будзеш так гнаць?

– Хуткасць толькі адна, - адрэзаў Грыпхук.

Яны несліся далей, углыб, набіраючы хуткасць. Усё халадней станавілася, усё мацней шпурляла цялежку на стромкіх паваротах. З грукатам пранесліся яны паблізу падземнай цясніны, і Гары пераважыўся праз борцік, каб паглядзець, што там, унізе, але Хагрыд з хваравітым стогнам за каўнер запіхнуў яго назад у цялежку.

Вочка семсот трынаццаць не мела замочнай свідравіны.

– Станьце ўбаку, - важна загадаў Грыпхук. Ён злёгку крануў паверхню доўгім пазногцем, і дзверцы папросту расталі ад дакранання.

– Калі так зробіць хто-небудзь старонні, яго ўцягне ўнутр, і ён апынецца ў зняволенні, - растлумачыў Грыпхук.

– А вы часта правяраеце, ці няма каго ўнутры?
– спытаў Гары.

– Прыкладна раз на дзесяць год, - адказаў Грыпхук з ухмылкай.

Гары не сумняваўся, што ў такім сакрэтным сейфе павінна захоўвацца нешта вельмі-вельмі важнае, і, зацікаўлены, увесь выцягнуўся наперад, чакаючы ўбачыць па меншай меры груды дыяментаў - але памяшканне было пустое, прынамсі, на першы погляд. Толькі потым ён заўважыў на падлозе невялікі бруднаваты скрутак у карычневай паперы. Хагрыд узяў скрутак і засунуў яго кудысьці ў глыбіню свайго плашча. Гары жудасна карціла даведацца, што ж там такое, але ён усё ж стрымаў сваю цікаўнасць і не стаў пытацца.

– Ну, давай назад у гэтую пякельную грамыхалку, і не гавары са мной па дарозе, лепш мне трымаць рот зачыненым, - сказаў Хагрыд.

Сяк-так перажыўшы жахі зваротнай дарогі, яны стаялі за дзвярамі "Грынгатса", прыжмурваючыся ад яркага сонца. Гары не ведаў, куды і бегчы, зараз, калі ў торбе ў яго было шмат грошаў. Яму не трэба было ведаць, які абменны курс галлеона ў дачыненні да фунта, каб зразумець, што зараз у яго болей грошай, чым было калі-небудзь да гэтага - і нават больш, чым было калі-небудзь у Дурслі, калі ўжо на то пайшло.

– Трэба б форму прыкупіць, - Хагрыд матнуў галавой у бок "Мадам Малкін - Вопратка на ўсе выпадкі жыцця".
– Слухай, Гары, ты не супраць, я заскочу прапусціць шкляначку ў "Дзіравы кацёл"? Ненавіджу гэтыя цялежкі.

Ён усё яшчэ быў вельмі бледны, і Гары, моцна хвалюючыся, пайшоў да мадам Малкін адзін.

Мадам Малкін аказалася прысадзістай, усмешлівай ведзьмай, апранутай у ліловае.

– Ідзеш у "Хогвартс", любы?
– перабіла яна, калі Гары пачаткаў было казаць нешта невыразнае. – Тут ты знойдзеш усё, што трэба - і, дарэчы, у нас тут яшчэ адзін малады чалавек прымярае форму.

У глыбіні крамы на табурэтцы стаяў хлопчык з бледным, выцягнутым тварам, а другая ведзьма падшпільвала шпількамі падол яго доўгай чорнай мантыі. Мадам Малкін паставіла Гары побач на стульчык і стала вызначаць патрэбную даўжыню вопраткі.

– Прывітанне, - сказаў хлопчык, - таксама ў "Хогвартс"?

– Так, - кіўнуў Гары.

– Мой тата ў суседняй краме купляе падручнікі, а маці глядзіць чароўныя палачкі на тым канцы вуліцы, - паведаміў хлопчык. У яго быў сумны, манерны голас.
– А потым я іх павяду глядзець на гоначныя мётлы. Не разумею, чаму першакласнікам нельга мець уласныя мётлы. Трэба будзе ўсёткі прымусіць бацьку набыць мятлу, я ўжо як-небудзь працягну яе ў школу.

Гары мімаволі ўспомніў пра Дадлі.

– А у цябе ёсць мятла? – працягваў хлапчук.

– Не, - адказаў Гары.

– А ты ў квідытч наогул гуляеш?

– Не, - зноў адказаў Гары, думаючы, што за штука гэты квідытч.

– А я гуляю - тата гаворыць, гэта злачынства, калі мяне не вылучаць гуляць за мой каледж, і, павінен сказаць, я таксама так думаю. Ты ўжо ведаеш, у які каледж ідзеш?

– Не, - з кожнай хвілінай Гары пачуваўся ўсё бязглуздзей.

– Ну, наогул ніхто дакладна не ведае, але я ўпэўнены, што патраплю ў "Слізэрын", у нас уся сям'я там вучылася - ты толькі ўяві, калі я патраплю ў "Хафлпаф", я сыйду са школы, сумленнае слова, а ты?

– Мммм, - прамыкаў Гары, шкадуючы, што не можа сказаць нічога больш змястоўнага.

– Паглядзі на гэтага дзядзьку!
– выклікнуў раптам хлопчык, ківаючы ў бок вітрыны. За акном стаяў Хагрыд, ён шчэрыўся і трымаў у руках два вялікія ражкі марозева, каб паказаць, што не можа ўвайсці.

– Гэта Хагрыд, - сказаў Гары, задаволены, што ведае хоць нешта, чаго не ведае непрыемны хлапчук.
– Ён працуе ў "Хогвартсе".

– А-а, - працягнуў хлопчык, - я аб ім чуў. Ён нейкі служка там, дакладна?

– Ключнік, - паправіў Гары. Хлапчук з кожнай секундай падабаўся яму ўсё менш і менш.

– Так, сапраўды. Як я чуў, ён нешта накшталт дзікуна - жыве ў халупе ў двары школы, часам напіваецца і пачынае чараваць, а заканчваецца ўсё тым, што ён падпальвае ўласны дом.

– А мне падаецца, ён выдатны, - халодна запярэчыў Гары.

– Няўжо?
– вымавіў хлопчык, трохі напышліва.
– А чаму ты з ім? Дзе твае бацькі?

– Памерлі, - сцісла адказаў Гары. Ён не збіраўся абмяркоўваць гэтую тэму, ва ўсякім разе, не з гэтым задавакай.

– Які жах, - сказаў той без эмоцый, - але яны былі з нашых, так?

– Яны былі чараўнікі, калі ты гэта маеш на ўвазе.

– Я думаю, тых, хто не з нашых, наогул прымаць нельга, праўда? Яны ж не такія, не так выхаваныя. Уяўляеш, некаторыя нават не ведаюць, што такое "Хогвартс", пакуль не атрымаюць ліст. Мне падаецца, трэба прымаць дзяцей толькі з старажытных чароўных сем'яў. Дарэчы, а як тваё прозвішча?

Але, перш чым Гары паспеў адказаць, мадам Малкін сказала: "Вось і гатова, любы”, і Гары, узрадаваны нагодай спыніць гутарку, саскочыў з крэсла.

– Добра, убачымся ў "Хогвартсе", - сказаў манерны хлопчык.

Гары паводзіў сябе вельмі ціха, пакуль еў марозева, якое прынёс Хагрыд (малінава-шакаладнае, з арэхамі).

– Што здарылася? – зазначыў залішнюю ціхмянасць хлопчыка Хагрыд.

– Нічога, - схлусіў Гары. Яны спыніліся купіць пергамент і пёры. Пры выглядзе чарнілаў, якія змяняюць колер у працэсе напісання, Гары злёгку павесялеў. Калі яны выходзілі з крамы, ён спытаў:

– Хагрыд, а што такое квідытч?

– О, Гары, я і запамятаваў, якая ты ў нас цемра - нават пра квідытч не ведаеш!