Чтение онлайн

Нечакана ён уторкнуўся галавой у рыцарскія латы. Гары быў так заклапочаны тым, каб прыбрацца далей ад бібліятэкі, што нават не звяртаў увагі, куды збяжыць. Зараз жа, магчыма, з-за цемры, ён ніяк не мог зразумець, дзе знаходзіцца,. Ён ведаў, што рыцарскія даспехі ёсць недалёка ад кухні, але зараз, па ідэі, ён павінен быць пяццю паверхамі вышэй.

– Вы прасілі мяне дакладваць непасрэдна вам, прафесар, калі хтосьці будзе блукаць па начах, дык вось, хтосьці пракраўся ў бібліятэку - у Зачынены Аддзел.

Гары фізічна адчуў, як кроў пакідае яго жылы. Дзе б ён зараз не знаходзіўся, а Філч, па ўсім, ведаў нейкі патаемны ход да гэтага ж месца, таму што яго ліслівы, ліпкі голас станавіўся ўсё болей чутны, і, да жаху Гары, адказваў Філчу Снэйп:

– Зачынены Аддзел? Што ж, яны не маглі сыйсці далёка, мы іх абавязкова зловім.

Гары быццам прырос да падлогі, а Снэйп з Філчам выйшлі насустрач яму з-за найблізкага кута. Яны, вядома, не маглі бачыць начнога падарожніка, але калідор быў вузкі, так што, калі яны падыдуць бліжэй, то абавязкова натыкнуцца на Гары - стаўшы нябачным, хлопчык тым не менш не спыніў сваё існаванне ў выглядзе цвёрдага фізічнага цела.

Гары, наколькі мог, адступіў назад. Злева ад сябе ён убачыў прыадчыненыя дзверы - яго адзіная надзея на выратаванне. Ён праслізнуў у шчыліну, стрымліваючы дыханне, імкнучыся не патурбаваць дзверы, і, да сваёй вялікай палёгкі, здолеў пракрасціся ў пакой так, што ніхто нічога не заўважыў. Філч са Снэйпам прайшлі паблізу, а Гары знясілена прыхінуўся да сцяны, цяжка дыхаючы, прыслухоўваючыся да сціхаючых крокаў. Гэтым разам яго ледзь не злавілі. Прайшло некалькі секунд, перш чым ён звярнуў увагу на пакой, у якім схаваўся.

Падаецца, гэта была класны пакой, якім доўга ніхто не карыстаўся. На фоне цёмнай сцяны чарнелі сілуэты дошкі і парт, пастаўленых адна на адну; у куце стаяў перавернуты ўверх дном кошык для папер – але ля процілеглай сцяны ўзвышалася штосьці цалкам у дадзеным становішчы недарэчнае, штосьці, змешчанае сюды з адзінай мэтай быць схаваным ад старонніх вачэй.

Гэта было шыкоўнае люстэрка, высокае, да столі, у пазалочанай раме, упрыгожаным багатым разьбярствам, на падстаўцы ў форме кагтістых лап. Паверсе ішоў інкруставаны надпіс: "Іёў цяін явор касон кілен".

Страх патроху пакінуў Гары, і ён асцярожна наблізіўся да люстэрка, думаючы ўбачыць сябе, але адлюстраванне чамусьці не з'явілася. Тады Гары адважна ўстаў прама перад люстэркам.

Яму прыйшлося заціснуць рот аберуч, каб не закрычаць. Ён імкліва абярнуўся. Сэрца калацілася значна мацней, чым калі заекатала кніга - у люстэрку ён убачыў не толькі сябе, але і цэлы натоўп народу за сваёй спінай.

Аднак пакой быў пусты. Часта і перарывіста дыхаючы, Гары, вельмі і вельмі павольна, зноў звярнуўся да люстэрка.

У люстэрку стаяў ён, белы ад жаху, і за яго спінай знаходзілася яшчэ па меншай меры чалавек дзесяць. Гары паглядзеў праз плячо - нікога не было. Або яны ўсе таксама нябачныя? Што жа адбываецца насамрэч? Ён стаіць у пакоі, поўным нябачных людзей, а люстэрка так наладжана, што адлюстроўвае іх незалежна ад таго, бачныя яны або нябачныя?

Гары зноў паглядзеў у люстэрка. Жанчына, што стаяла прама за спіной у яго адлюстравання, усміхалася і махала рукой. Гары памацаў рукой ззаду сябе. Калі б яна і на самай справе была ззаду, ён бы адчуў, занадта ўжо блізка адно да аднаго стаялі іх адлюстраванні, але рука прайшла скрозь паветра - жанчына і ўсе астатнія існавалі толькі ў люстэрку.

Жанчына была надзвычай добрая сабою. У яе былі цёмна-рудыя валасы, а вочы… у яе вочы такія ж, як у мяне, падумаў Гары, краху наблізіўшыся да люстэрка. Ярка-зялёныя - абсалютна той жа разрэз, але зараз Гары зазначыў слёзы; усміхаючыся, жанчына ў той жа час плакала. Высокі, худы, чорнавалосы чалавек стаяў побач з ёй, абдымаючы яе за плечы. Ён насіў акуляры, і валасы ў яго былі моцна растрапаныя. Яны тарчма стаялі на патыліцы, зусім як у Гары.

Гары падышоў так блізка да люстэрка, што ледзь не ўпёрся носам ва ўласнае адлюстраванне.

 - Мама?
– прашаптаў ён.
– Тата?

Яны толькі глядзелі і ўсміхаліся. Павольна, паступова, Гары ўгледзеўся ў твары астатніх людзей у люстэрку, і ўбачыў яшчэ некалькі пар зялёных вачэй, зусім як у яго, некалькі насоў, таксама зусім як у яго, а ў аднаго дзядка сапраўды гэтак жа тырчалі каленкі - Гары ўпершыню ў жыцці сустрэўся са сваёй сям'ёй.

Потэры ўсміхаліся і дружна махалі Гары, а ён прагна ўзіраўся ў іх твары, прыціснуўшы далоні да паверхні люстэрка, так, як быццам жадаў прайсці скрозь шкло і дакрануцца да родных. Ён выпрабоўваў ні на што не падобнае пранізлівае пачуццё, як быццам хтосьці змяшаў у адзінае цэлае і вялікую радасць, і вялікі смутак.

Колькі часу прастаяў ён так, ён не ведаў. Адлюстраванне не знікала, і Гары глядзеў і глядзеў, пакуль падалены шум не вярнуў яго да рэальнасці. Ён не мог тут больш заставацца, яму трэба было паспець дабрацца да спальні. Ён адарваў погляд ад твару маці, прашаптаў: "я яшчэ прыйду" і паспяшаўся прочкі з пакоя.

– Мог бы мяне абудзіць, - пакрыўджана буркнуў Рон.

– Пойдзем сёння, я збіраюся зноў пайсці і жадаю паказаць табе люстэрка.

– Я жадаў бы ўбачыць тваіх маці і тату, - з запалам сказаў Рон.

– А я жадаю ўбачыць тваю сям'ю, усіх Уізлі, ты зможаш паказаць мне старэйшых братоў і ўсіх астатніх.

– Іх ты і так зможаш убачыць, - махнуў рукой Рон, - прыязджай улетку ў госці і ўбачыш. Да таго ж, можа, гэтае люстэрка паказвае толькі памерлых. Шкада толькі, што не атрымалася нічога высвятліць пра Фламеля. З'еш хоць бекон, што гэта ты нічога не ясі?

Гары не мог праглынуць ні кавалачка. Уначы ён сустрэўся са сваімі бацькамі і сёння зноў іх убачыць. Ён і думаць забыў пра Фламеля. Гэта больш не падавалася яму важным. Якая розніца, што там ахоўвае гэтая трохгаловая псіна? І нават калі Снэйп выкрадзе тое, што яна ахоўвае, якая каму розніца?

– Што з табой?
– спытаў Рон.
– Ты нейкі дзіўны.

Больш за ўсё Гары баяўся, што ён не здолее зноў знайсці пакой, дзе стаіць люстэрка. Яны ахінуліся плашчом разам з Роном і ісці даводзілася значна павольней, чым учора аднаму. Удвух, яны пастараліся прайграць увесь шлях Гары, пасля таго, як ён пакінуў бібліятэку, і блукалі па цёмных калідорах больш за гадзіну.

– Мне холадна, - паскардзіўся Рон.
– Можа, ну яго, пойдзем назад?

– Не!
– прашыпеў Гары.
– Я адчуваю, гэта дзесьці побач.