Чтение онлайн

Лі ўсё яшчэ каментаваў матч.

 - "Слізэрын" валодае мячом - Флінт упускае Квафл – ён у Спінэт - пасс Бэлл - атрымоўвае ўдар у твар Нападалай, спадзяюся, што ў яе зламаны нос - жарт, прафесар - "Слізэрын" забівае гол - о не!

Слізэрынцы радаваліся. Пры гэтым ніхто, падавалася, не прыкмячаў, што мятла Гары паводзіць сябе дзіўна. Яна паволі выносіла яго прочкі ад гульнявога поля, усё вышэй у неба, стала скакаць і тузацца.

– Што там з Гары?
– прамармытаў Хагрыд. Ён паглядзеў у бінокль.
– Калі б я не ведаў яго, я б сказаў, што мятла яго не слухаецца… але ён жа не мог…

Раптам гледачы на трыбунах сталі паказваць уверх на Гары.

Яго метла круцілася ў паветры, так хутка, што ён ледзьве ўтрымліваўся на ёй. Потым раздаўся дружны лямант. Метла рэзка кінулася ў бок, і Гары зляцеў. Зараз ён вісеў, схапіўшыся за дрэўка адной рукой.

– Можа, з ёй што-небудзь здарылася, калі Флінт яго заблакаваў?
– прашаптаў Шэймас.

– Не магло, - сцісла сказаў Хагрыд, але голас у яго дрыжаў.
– На мятлу дзейнічае адна толькі чорная магія - хлопцу такое не пад сілу, тым больш гэта "Німбус 2000".

Пры гэтых словах Герміёна выхапіла ў Хагрыда бінокль, але накіравала яго не на Гары, а на трыбуны, дзе стала ліхаманкава нешта шукаць.

– Што ты робіш?
– праенчыў Рон з попельна-шэрым тварам.

– Я так і ведала, - хвалюючыся, сказала Герміёна, - Снэйп - глядзі.

Рон схапіў бінокль. Снэйп сядзеў у цэнтры процілеглай трыбуны. Яго вочы былі прыкаваныя да Гары, і ён безупынна мармытаў нешта, ледзь варушачы вуснамі.

– Ён чаруе - праклінае мятлу, - сказала Герміёна.

– Што ж рабіць?!

– Пакінь гэта мне.

 І, перш чым Рон паспеў сказаць хоць слова, Герміёна знікла. Рон зноў навёў бінокль на Гары. Яго мятла так моцна вібравала, што наўрад ці ён мог пратрымацца доўга. Гледачы ў жаху падхапіліся на ногі і глядзелі, як падляцелі двайняткі Уізлі і паспрабавалі перацягнуць Гары на адну са сваіх мётлаў, але нічога не атрымоўвалася – як-толькі хто-небудзь з іх набліжаўся, мятла Гары рэзка ўздымалася ўверх. Тады двайняткі апусціліся ніжэй і сталі кружыць, у надзеі, што ім атрымаецца падхапіць Гары, калі той зваліцца. Маркус Флінт завалодаў Квафлам і забіў пяць галоў запар, але ніхто гэтага нават не заўважыў.

– Ну жа, Герміёна!
– адчайна шаптаў Рон.

Праціскаючыся скрозь натоўп, Герміёна прабралася туды, дзе сядзеў Снэйп, і рыссю прабегла па шэрагу ззаду яго; яна нават не спынілася папрасіць прабачэння, калі пхнула прафесара Квірэла так, што той ткнуўся носам ва ўслон пярэдняга шэрагу. Дабегшы да Снэйпа, Герміёна села на кукішкі, выцягнула чароўную палачку і вымавіла некалькі слоў. З кончыка палачкі выляцеў сноп ярка-блакітнага полымя, прама на падол доўгай мантыі Снэйпа.

Настаўніку спатрэбілася прыкладна трыццаць секунд, каб зразумець, што ён гарыць. Гучнае "ох!" лепш усякіх слоў сказала Герміёне аб тым, што яна справілася са сваёй задачай. Сабраўшы агонь з прафесара ў маленькі слоічак і кінуўшы яго ў кішэню, дзяўчынка панеслася назад - Снэйп ніколі не здагадаецца, што здарылася.

Гэтага аказалася дастаткова. Гары, там, у небе, здолеў узлезці на мятлу.

– Нэвіл, ужо можна глядзець!
– сказаў Рон. Апошнія пяць хвілін Нэвіл роў, уткнуўшыся ў пінжак Хагрыду.

Гары на вялікай хуткасці ляцеў уніз да зямлі, і раптам усе ўбачылі, што ён сутаргава прыціснуў далонь да рота, так, быццам яго вось-вось званітуе - ён прызямліўся на ўсё чатыры канечнасці - кашлянуў - і нешта залатое звалілася яму ў руку.

– Я злавіў Сніч!
– пераможна закрычаў ён, размахваючы мячыкам над галавой. І гульня скончылася ў найпоўнай блытаніне.

– Ён яго не злавіў, а праглынуў, - працягваў стагнаць Флінт дваццаццю хвілінамі пазней, але ад яго стогнаў не было ніякага карысці, бо Гары гэтым не парушыў правілаў, І Джордан усё яшчэ радасна выкрыкваў вынікі гульні - "Грыфіндор" выйграў з лікам 170:60. Гары, зазначым, нічога гэтага не чуў. Яго паілі дужай гарбатай у халупе Хагрыда, дзе ён сядзеў разам з Ронам і Герміёнай.

– Гэта быў Снэйп, - тлумачыў Рон.
– Мы з Герміёнай усё бачылі. Ён наклаў праклён на тваю мятлу, ён увесь час мармытаў і не зводзіў з цябе вачэй.

– Лухта, - адмаўляў Хагрыд, які не заўважыў нічога з таго, што зусім нядаўна адбывалася побач з ім на трыбуне.
– З якой жа гэта радасці Снэйп стане такое рабіць?

Гары, Рон і Герміёна паглядзелі адно на аднога, узважваючы пра сябе, што можна распавесці Хагрыду. Гары вырашыў сказаць праўду.

– Мне стала сёе-тое вядома, - растлумачыў ён Хагрыду.
– У Хэлоўін Снэйп спрабаваў пракрасціся паблізу трохгаловага сабакі. Той кусіў яго. Нам падаецца, ён імкнецца выкрасці тое, што сабака ахоўвае.

Хагрыд выпусціў імбрычак.

– Адкуль вы даведаліся аб Флуфі?
– спытаў ён.

– Флуфі?

– Так - гэта мой сабака - купіў у аднаго сябрука ў Грэцыі, у пабе пазнаёміліся - а мінулы год Дамблдор вазьмі і папрасі яго ў мяне, каб, значыць, ахоўваць…

– Што?
– спытаў Гары нецярпліва.

– Ты мяне нічога не пытай, - злосна паматляў галавой Хагрыд.
– Звышсакрэтна, разумееш.

– Але Снэйп жа жадае гэта выкрасці.

– Лухта, - зноў не паверыў Хагрыд.
– Снэйп - настаўнік, нічога такога рабіць не стане.

– А чаму тады ён толькі што спрабаваў забіць Гары?
– ускрыкнула Герміёна.

Падзеі сённяшняга дня змянілі яе меркаванне пра прафесара Снэйпа.

– Я магу адрозніць праклён ад няшчаснага выпадку, дарагі Хагрыд, я пра іх столькі чытала! Для праклёну трэба не перарываць зрокавы кантакт з аб'ектам, а Снэйп нават не лыпаў, я бачыла!

– Ды кажу вам, лухта!
– разгарачыўся Хагрыд.
– Не ведаю, чаго там у Гары стрэслася з мятлой, ды толькі Снэйп не стане забіваць вучня! Вось што, вы - усе трое – не суйце свае насы куды не трэба! Гэта небяспечна! Забудзьцеся на гэтага сабаку, і чаго ён там ахоўвае, усё гэтае датычыцца толькі прафесара Дамблдора і Нікаласа Фламеля…

– Ага!
– сказаў Гары.
– Значыць, тут замяшаны нехта Нікалас Фламель?

Хагрыд быў злы сам на сябе, што прагаварыўся.

Набліжаліся Каляды. Аднойчы ў сярэдзіне снежня "Хогвартс", прачнуўшыся ўранку, апынуўся ўвесь засыпаны глыбокім пухнатым снегам. Возера замерзла, а двайняты Уізлі былі сувора пакараныя: яны замовілі снежкі, каб тыя паўсюль пераследвалі Квірэла, спрабуючы збіць ягоны цюрбан. З тымі нешматлікімі з соў, якія здолелі пераадолець завіруху і даставіць пошту па прызначэнні, Хагрыду прыйшлося нямала павазіцца, перш чым яны вярнуліся да жыцця і накіраваліся ў зваротны шлях.