Чтение онлайн

– Гэта ўжо ўсё роўна, - сказаў Гары амаль бязгучна, - давайце знойдзем пусты пакой, я вам такое распавяду…

Ён пераканаўся, што ў пакоі няма Піўза і шчыльна зачыніў дзверы, а затым распавёў сябрам усё, што бачыў і чуў.

– Так што мы апынуліся правы, гэта і на самай справе філасофскі камень, і Снэйп спрабуе прымусіць Квірэла быць саўдзельнікам. Снэйп спытаў, ці ведае ён, як прайсці паблізу Флуфі - і яшчэ ён гаварыў пра нейкія "фокусы" - значыць, камень ахоўвае не толькі сабака, але і якая-небудзь замова, а можа, і не адна, да таго ж, Квірэл напэўна наклаў на яго якое-небудзь заклён ад сіл зла, скрозь які Снэйпу самому не прадзерціся...

– Дык ты хочаш сказаць, што камень у бяспецы толькі датуль, пакуль Квірэл не расколецца?
– устрывожылася Герміёна.

– Тады камня не будзе да наступнага аўторку, - безапеляцыйна заявіў Рон.

Квірэл, аднак, аказаўся болей стойкім, чым яны думалі. Тыдзень праходзіў за тыднем, прафесар бляднеў і худнеў, але было непадобна, што ён хутка здасца.

Кожны раз, праходзячы па калідоры трэцяга паверху, Рон, Гары і Герміёна прыкладвалі вуха да дзвярэй, каб пераканацца, што адтуль па-ранейшаму даносіцца бурчанне Флуфі. Снэйп расхаджваў па школе ў звычайным сваім благім настроі, і гэта быў дакладны знак, што камень пакуль знаходзіцца ў бяспецы. Пры сустрэчах з Квірэлам Гары імкнуўся ўсміхацца як мага больш падбадзёрвальна, а Рон зараз сароміў усякага, хто кпіў над заіканнем прафесара.

У Герміёны, між тым, былі і іншыя клопаты апроч філасофскага камня. Яна пачала складаць навучальныя планы, малявала ўсялякія таблічкі, рабіла ў сшытках пазнакі каляровымі чарніламі. Гары з Ронам нічога не мелі б супраць гэтага, ды толькі Герміёна з вялікім занудствам спрабавала прымусіць іх рабіць тое ж самае.

– Герміёна, іспыты яшчэ праз сто гадоў.

– Праз дзесяць тыдняў, - адрэзала Герміёна.
– Гэта зусім не сто гадоў, хутчэй адна секунда, Нікалас Фламель мяне б зразумеў.

– Але нам няма шасці соцень гадоў, - нагадаў ёй Рон.
– У любым выпадку, нашто табе ўсё гэта вучыць, ты і так усё ведаеш.

– Нашто вучыць? Ты з глузду з’ехаў? Ты што, не разумееш? Калі не здаць гэтыя іспыты, нас не перавядуць на другі курс! Гэта вельмі адказныя іспыты, даўно ўжо трэба было пачаць рыхтавацца, аб чым я толькі думала, дзе была мая галава…

Нажаль, пункт гледжання Герміёны цалкам падзялялі настаўнікі. Яны так завалілі студэнтаў заданнямі, што велікодныя вакацыі, у адрозненне ад калядных, прайшлі амаль непрыкметна. Ды і нялёгка было адключыцца ад вучобы, калі над душой увесь час вісела Герміёна, то паўтараючы дванаццаць спосабаў выкарыстання драконавай крыві, то адпрацоўваючы ўзмахі чароўнай палачкай. Гары і Рон, пазяхаючы і енчачы, праводзілі большую частку вольнага часу ў бібліятэцы з Герміёнай і імкнуліся хоць неяк разабрацца з дадатковымі заданнямі.

– Ніколі мне ўсяго гэтага не запомніць, - сумна ўздыхнуў аднойчы Рон, кінуў пяро і з нудой утаропіўся ў бібліятэчнае акно. За акном ззяў першы па-сапраўднаму вясновы дзень. Неба было поўна чыстага блакіту, і ў паветры адчувалася набліжэнне лета.

Гары, які ў гэты час адшукваў "бадзян дзікі" у "Тысячы чароўных траў і грыбоў", не ўздымаў галавы ад кніжкі, пакуль Рон не крыкнуў:

– Хагрыд! А ты што робіш у бібліятэцы?

Хагрыд шаркаючай хадой вылез з-за паліц, хаваючы нешта за спінай. Прызнацца, у сваім кратовым кажуху ён выглядаў вельмі недарэчна.

– Ды глядзеў тут адну дробязь, - сказаў ён штучна-абыякава, імкнучыся адцягнуць увагу дзяцей, што неадкладна выклікала ў іх пякучая цікавасць.
– А вам чаго тут спатрэбілася?
– І ён раптам спытаў падазрона: - Вы не па Фламелеву душу, не?

– Ды мы сто гадоў назад высвятлілі, хто ён такі, - адмахнуўся Рон.
– А яшчэ мы ведаем, што ахоўвае твой сабачка, ён ахоўвае філасофскі ка…

– Шшшш!
– Хагрыд хутка агледзеўся вакол, каб упэўніцца, што ніхто не падслухоўвае.
– Чаго гарлапаніш на ўсю бібліятэку, здурнеў?

– Дарэчы, мы жадалі задаць табе некалькі пытанняў, - умяшаўся Гары, - Хто або што яшчэ, акрамя Флуфі, ахоўвае камень?

– ШШШШШ!
– зноў шыкнуў Хагрыд.
– Слухайце сюды. Прыходзьце да мяне папазней. Не абяцаю, што ўсё распавяду, толькі няма чаго аб гэтым на кожным кроку крычаць, навучэнцы не павінныя пра гэтае ведаць. Падумаюць яшчэ, што гэта я вам сказаў…

– Тады ўбачымся, - сказаў Гары.

 Хагрыд выдаліўся, нядбайна валакучы ногі.

– Што гэта ён хаваў за спіной?
– задуменна працягнула Герміёна.

– Думаеш, што-небудзь пра камень?

– Схаджу я зірну, у якім аддзеле ён капаўся, - Рон быў толькі рады адпачыць ад вучобы. Ён вярнуўся праз хвіліну са стосам кніг у руках і зваліў іх усе на стол.

– Пра драконаў!
– зашаптаў ён.
– Хагрыд чытаў пра драконаў! Вы толькі паглядзіце: "Драконы Вялікабрытаніі і Ірландыі", "Ад яйка да д'ябла", "Даведнік драканавода".

– Хагрыд заўсёды жадаў мець дракона, ён мне сам сказаў, у першую ж сустрэчу, - успомніў Гары.

– Але гэта незаконна, - сказаў Рон.
– Утрыманне драконаў забароненае Чароўнай Канвенцыяй 1709 года, гэта ўсім вядома. Як ведзьмакам хавацца ад маглаў, калі яны будуць трымаць драконаў у двары? Ды і, акрамя таго, драконаў немагчыма прыручыць, яны небяспечныя. Бачылі бы вы апёкі, якія засталіся ў Чарлі ад румынскіх дзікіх драконаў!

– Але ж у Англіі няма дзікіх драконаў?
– з надзеяй спытаў Гары.

– Вядома ж, ёсць, - адказаў Рон.
– Звычайныя валійскія і гібрыдныя чорныя. І задаюць жа яны працы міністэрству магіі, скажу я вам! Чараўнікам рэгулярна даводзіцца змяняць памяць маглаў, якія бачылі драконаў, каб яны нічога не памяталі.

– Што ж такое задумаў Хагрыд?

Наблізіўшыся да халупы ключніка праз гадзіну, хлопцы з здзіўленнем выявілі, што вокны шчыльна завешаны. Хагрыд крыкнуў: "Хто там?", перш чым упусціць іх унутр, а потым адразу жа дбайна зачыніў дзверы.

Усярэдзіне было горача як у лазні. Нягледзячы на цёплае надвор'е, у коміне шугаў агонь. Хагрыд заварыў гарбату і прапанаваў зрабіць бутэрброды з казляцінай, але дзеці адмовіліся.

– Ну, чаго жадалі даведацца?

Не было сэнсу хадзіць вакол. І Гары адказаў:

– Ты можаш нам сказаць, хто або што акрамя Флуфі ахоўвае філасофскі камень?

Хагрыд нахмурыўся.

– Яс'справа, не магу, - адрэзаў ён.
– Па-першае, сам не ведаю. Па-другое, вы і так ужо надта разумныя, так што, і ведаў бы, не сказаў. Калі камень тут, значыць, так трэба. Яго ледзь не скралі з "Грынгатса" - ну, гэта вы ўжо зразумелі? Ды і пра Флуфі даведаліся, хопіць вам інфармацыі.