Чтение онлайн

Насустрач з цемры хуткай хадой выйшаў Хагрыд, за ім ішоў Фанг. Хагрыд нёс у руках вялікі арбалет, а праз плячо ў яго вісеў калчан са стрэламі.

– Ну нарэшце, - сказаў ён.
– Чакаю ўжо, мабыць, з паўгадзіны. Гары, Герміёна - вы ў парадку?

– Няма чаго з імі няньчыцца, Хагрыд, - ледзяным тонам зазначыў Філч, - урэшце рэшт, яны тут для пакарання, а не для сяброўскай гутаркі.

– Таму ты і спазніўся, так?
– Хагрыд неўхваляльна нахмурыўся.
– Маралі чытаў? Не твой гэта клопат. Зрабіў сваю справу і валі адсюль. Далей я сам іх павяду.

– Вярнуся досвіткам, - адказаў Філч, - за тым, што ад іх застанецца, - дадаў ён гнюсна, а затым звярнуўся і пайшоў назад у замак, і ў цемры доўга было відаць, як падскоквае лямпа ў яго ў руцэ.

Малфой звярнуўся да Хагрыда.

– Я не пайду ў лес, - заявіў ён, і Гары з задавальненнем улавіў у яго голасе ноткі панікі.

– Прыйдзецца, калі жадаеш застацца ў "Хогвартсе", - люта адказаў Хагрыд.
– Напаскудзіў - умей адказваць.

– Хадзіць у лес - праца служачых, вучням не належыць гэтага рабіць! Я думаў, нас прымусяць што-небудзь перапісваць! Ды калі б мой бацька ведаў, чым мяне прымушаюць займацца, ён бы…

– Ведаеш што, ужо такі ў нас тут парадак, у "Хогвартсе", - рыкнуў Хагрыд, - Скажыце на літасць, перапісваць! А сэнс у гэтым які? Прыйдзецца зрабіць што-небудзь карыснае або гэць адсель. Калі твайму тату больш падабаецца, каб цябе выгналі, дык ідзі назад і збірай манаткі, зразумеў? Давай!

Малфой не зварухнуўся. Ён гнеўна паглядзеў Хагрыду ў твар, але вельмі хутка апусціў вочы.

– Ну вось, - сказаў Хагрыд, - а зараз слухайце сюды. Тое, што мы сёння будзем рабіць, вельмі небяспечна. Я не хачу, каб вы рызыкавалі жыццём. Падыдзіце сюды.

Ён падвёў іх да самога ўскрайку лесу і, узняўшы лямпу вышэй, асвятліў вузкую, няроўную сцяжынку. Хлопцы зазірнулі ў лес, і лёгкі ветрык закратаў ім валасы.

– Глядзіце, - прагаварыў Хагрыд.
– Бачыце на зямлі? Свеціцца? Срэбная такая? Гэта кроў аднарога. Хтосьці параніў аднарога… Другі раз за тыдзень. У мінулую сераду ўжо знайшоў аднаго мёртвага. Зараз нам трэба пастарацца адшукаць небараку. Можа, атрымаецца выратаваць.

– А калі той, хто параніў аднарога, знойдзе нас першым?
– спытаў Малфой, не ў сілах схаваць страх.

– Тут у лесе няма нічога такога, што магло б нашкодзіць вам, калі будзеце трымацца поруч мяне або Фанга, - супакоіў Хагрыд.
– І не сыходзьце са сцяжынкі. Так. Дзелімся на дзве групы і ідзем па следзе ў розныя бакі. Кроў паўсюль, дзесьці тут ён і круціцца са ўчорашняга дня.

– Я пайду з Фангам, - паспешна заявіў Малфой, гледзячы на вострыя зубы сабакі.

– Добра, - пагадзіўся Хагрыд, - толькі папярэджваю, ён труслівы надзвычай. Значыць, Гары і Герміёна ідуць са мной, а Драко і Нэвіл - з Фангам. Зараз - хто знойдзе аднарога, высякае зялёныя іскры, дамовіліся? Дастаньце палачкі і патрэніруйцеся - вось так, малайчыны - а калі каму спатрэбіцца дапамога, няхай высякае чырвоныя, і мы яго адшукаем - карацей, будзьце асцярожныя - пайшлі.

Лес быў чорны і маўклівы. Прайшоўшы зусім трохі, яны дасягнулі скрыжавання. Гары, Герміёна і Хагрыд пайшлі налева, а Малфой, Нэвіл і Фанг - направа.

Яны ішлі моўчкі, гледзячы пад ногі. Тут і там месячны промень, што прабіваўся скрозь галіны дрэў, запальваў серабрыста-блакітным святлом кроў аднарога на апалай лістоце.

 Гары ўбачыў, што Хагрыд вельмі занепакоены.

– А можа пярэварацень забіваць аднарогаў?

– Не з такой хуткасцю, - адказаў Хагрыд.
– Аднарога злавіць не так проста, у іх магутная чароўная сіла. Я наогул нколі раней не бачыў параненага аднарога.

Яны абмінулі заімшэлы пень. Гары пачуў, як дзесьці струменіцца вада; пэўна, недалёка адсюль працякаў ручай. На сцяжынцы перыядычна траплялася кроў аднарога.

– Ты як, Герміёна?
– шэптам спытаў Хагрыд.
– Не бойся, ён не мог зайсці далёка, раз так моцна паранены, а значыць, мы зможам яго… ХАВАЙЦЕСЯ ЗА ДРЭВА!

Хагрыд згроб дзяцей, з неверагоднай хуткасцю адцягнуў іх ад сцяжынкі і схаваў за магутным дубам. Ён дастаў стралу, уставіў яе ў арбалет і ўзняў зброю, у любую хвіліну гатовы стрэліць. Усе трое замерлі, прыслухоўваючыся. Хтосьці або штосьці бясшумна перасоўвалася па сухой лістоце зусім побач: гук быў такі, як быццам доўгая мантыя злёгку дакранаецца да зямлі. Хагрыд прыжмурыўся, узіраючыся ў цемру, адкуль вілася сцяжынка, але праз некалькі секунд гук сціх.

– Так і ведаў, - прамармытаў Хагрыд, - ёсць тут штосьці, што быць тут не павінна.

– Гэта пярэварацень?
– спытаў Гары.

– Не, ніякі гэта не пярэварацень, - змрочна адказаў Хагрыд.
– Ну, чаго ж, хадзем за мной, толькі зараз ужо паасцярожней.

Яны пайшлі цішэй, прыслухоўваючыся да найменшага шоргату. Раптам наперадзе, на палянцы, нешта прамільгнула - дакладна нешта жывое.

– Хто там?
– крыкнуў Хагрыд.
– Здавайся - я ўзброены!

І на палянцы з'явіўся - чалавек або конь? Да пояса чалавек, з рудымі валасамі і барадой, але ніжэй пояса ў яго было ільснянае гнядое конскае тулава, з доўгім, рудаватым хвастом. Гары і Герміёна так і адкрылі роты ад здзіўлення.

– А, гэта ты, Ронан, - з палёгкай усклікнуў Хагрыд.
– Як справы?

Ён падышоў і прывітаўся з кентаўрам за руку.

– Добры табе вечар, Хагрыд, - адказаў Ронан глыбокім сумным голасам.
– Жадаў мяне застрэліць?

– Асцярожнасць першым чынам, Ронан, - усміхнуўся Хагрыд, паляпваючы па арбалеце.
– Тут у вас у лесе завялася нейкая поскудзь. Так, між іншым, гэта Гары Потэр і Герміёна Грэйнджэр. Вучацца ў нас у школе. А гэта Ронан, дзеткі. Кентаўр.

– Мы здагадаліся, - слабым голасам адказала Герміёна.

– Добры вечар, - прывітаўся Ронан.
– У школе, значыць? І што ж вы там вывучылі, у школе?

 - Эммм….

 - Трошкі ўсяго, - сціпла адказала Герміёна.

– Трошкі. Што ж, гэта ўжо сёе-тое.
– уздыхнуў Ронан. Ён закінуў галаву і паглядзеў на неба.
– Марс сёння яркі.

– Ага, - адказаў Хагрыд, таксама закідаючы галаву.
– Слухай, добра, што мы цябе сустрэлі, Ронан, тут дзесьці паранены аднарог бадзяецца… Ты нічога не бачыў?

Ронан адказаў не адразу. Ён доўга не міргаючы глядзеў уверх, а потым зноў уздыхнуў.

– Нявінныя заўсёды становяцца першымі ахвярамі, - прагаварыў ён.
– Так заўсёды было і заўсёды будзе.

– Ага, - не пярэчыў Хагрыд.
– Але ты чаго-небудзь бачыў, Ронан? Чаго-небудзь незвычайнага?

– Марс сёння яркі, - паўтарыў Ронан, не звяртаючы ўвагі на нецярплівыя погляды Хагрыда.
– Надзвычай яркі.

– Ага, але я маю на ўвазе незвычайнае тут, бліжэй да зямлі, - растлумачыў Хагрыд.
– Значыць, ты нічога не прыкмячаў.

І зноў, Ронан памарудзіў перш чым даць адказ. Нарэшце, ён вымавіў: