Чтение онлайн

– Але ж ніхто з іх не зарабляў сто пяцьдзесят балаў штрафу за адзін раз, праўда?
– гаротна адказваў Гары.

– Ммм… не, - згаджаўся Рон.

Позна было ратаваць становішча пакаяннем, але Гары тым не менш пакляўся сам сабе, што больш ніколі не будзе ўмешвацца не ў свае справы. Хопіць гуляць у шпіка-аматара. Яму было так сорамна, што ён пайшоў да Вуда і сказаў, што сыходзіць з каманды.

– Сысці?
– прагрукатаў Вуд.
– І што будзе добрага? Як мы набярэм хоць нейкія балы, калі яшчэ і ў квідытч перастанем выйграваць?

Але і ад квідытча было мала радасці. Ніхто ў камандзе з Гары не размаўляў, а калі хлопцам усё-ткі прыходзілася казаць аб ім, яго звалі "Лавец".

Герміёна з Нэвілам таксама пацярпелі. Ім, вядома, было не так дрэнна, як Гары, таму што яны не былі гэтак вядомыя, але і з імі ніхто не размаўляў. Герміёна перастала выяўляць актыўнасць на занятках, сядзела, апусціўшы галаву і працавала ў адзіноце.

Гары быў амаль што рады, што набліжаліся іспыты. Падрыхтоўка да іх дапамагала трохі забыцца. Яны з Ронам і Герміёнай мелі зносіны толькі паміж сабою, займаліся дапазна, імкнуліся запомніць склады складаных зёлкаў, вучылі напамяць заклёны і праклёны, зубрылі даты найважных чароўных адкрыццяў і гоблінскіх паўстанняў…

Затым, прыкладна за тыдзень да пачатку іспытаў, рашэнне Гары не ўмешвацца не ў свае справы было падвергнута нечаканаму выпрабаванню. Ён адзін вяртаўся з бібліятэкі і раптам пачуў нейкае хныканне ў кабінеце крыху далей па калідоры. Падыйшоўшы бліжэй, ён разабраў голас Квірэла:

– Не - не - толькі не гэта, калі ласка…

Як быццам хтосьці пагражаў яму. Гары нячутна наблізіўся.

– Добра, добра… - пачуў ён усхліпванні Квірэла.

У наступную секунду Квірэл паспешліва выйшаў з класа, папраўляючы цюрбан. Ён быў бледны і блізкі да істэрыкі. Ён хутка выдаліўся; Гары сумняваўся нават, што прафесар заўважыў яго. Хлопчык пачакаў, пакуль сціхнуць крокі, і зазірнуў у клас. Там нікога не было, але дзверы ў іншым канцы пакоя засталіся прыадчыненымі. Аб тым, што ён вырашыў ні ў што не ўмешвацца, Гары ўспомніў толькі калі быў ужо на сярэдзіне пакоя.

У любым выпадку, ён паставіў бы тузін філасофскіх камянёў на тое, што гэта Снэйп толькі што выйшаў з класа, да таго ж, у самім гуку сціхаўшых крокаў было штосьці такое, што Гары зразумеў - Квірэл або ўжо здаўся, або вось-вось здасца.

Гары паспяшаўся назад у бібліятэку, дзе Герміёна правярала Рона па астраноміі. Гары распавёў сябрам, што ён толькі што пачуў.

– Значыць, Снэйп дамогся свайго!
– выклікнуў Рон.
– Калі Квірэл сказаў яму, як разбурыць замову супраць сіл зла…

– Але ж яшчэ застаецца Флуфі, - нагадала Герміёна.

– Можа быць, Снэйп і без Хагрыда пазнаў, як абыйсці Флуфі, - сказаў Рон, абводзячы позіркам паліцы з кнігамі.
– Не сумняваюся, тут кніжка, у якой гаворыцца, як абыйсці гіганцкага трохгаловага сабаку. Што рабіць, Герміёна?

У вачах Рона запаліўся гарэзны агеньчык, яго відавочна вабілі новыя прыгоды, але Герміёна адказала раней, чым Гары паспеў вымавіць хоць слова.

– Ісці да Дамблдора. Нам трэба было зрабіць гэта даўным-даўно. Калі мы зноў пачнем прадпрымаць нешта самі, нас вышпурнуць са школы.

– Але ў нас няма доказаў!
– сказаў Гары.
– Квірэл занадта напужаны, каб пацвердзіць нашыя словы. А Снэйп толькі скажа, што не ведае, якім чынам троль пракраўся ў школу на Хэлоўін і што ён і блізка не падыходзіў да трэцяга паверху - і каму, вы думаеце, павераць, яму або нам? Не сакрэт, што мы яго ненавідзім, Дамблдор вырашыць, што мы гэта прыдумалі, каб Снэйпа звольнілі. Філч на наш бок не стане, яны занадта дружныя са Снэйпам, і наогул, для яго, чым меней у школе вучняў, тым лепей. А акрамя таго, не забывайцеся, па ідэі, мы нічога не можам ведаць ані пра камень, ані пра Флуфі. Нам доўга прыйдзецца ўсё тлумачыць.

Гэтыя словы ўпэўнілі Герміёну, але не Рона.

– Калі мы трохі выведаем становішча…

– Не, - абарваў Гары, - мы ўжо наразведваліся.

Ён прысунуў да сабе карту Юпітэра і стаў завучваць назвы яго месяцаў.

На наступную раніцу за сняданкам Гары, Герміёна і Нэвіл атрымалі занатоўкі з аднолькавым тэкстам:

Ваша пакаранне будзе мець месца сёння ў адзінаццаць гадзін вечара.

Містэр Філч будзе чакаць вас у вестыбюлі.

 Прафесар МакГонагал.

 У жаху ад страты ста пяцідзесяці балаў, Гары і забыўся, што ім, акрамя ўсяго іншага, трэба адбываць пакаранне. Ён думаў, Герміёна пачне скардзіцца, што з-за гэтага страціць час, неабходны для заняткаў, але тая не вымавіла ні слова. Як і Гары, яна лічыла, што пакаранне справядлівае.

У адзінаццаць вечара яны развіталіся з Ронам у Грыфіндорскай гасцінай і, захапіўшы Нэвіла., спусціліся ў вестыбюль. Філч быў ужо там - як і Малфой. Гары зусім забыў, што Малфой таксама атрымаў пакаранне.

– Ідзіце за мной, - раўкнуў Філч, запальваючы лямпу і выводзячы дзяцей з замка.

– Ну што, зараз будзеце добранька думаць, перш чым парушаць школьныя правілы, а?
– ён зласліва скасіў вочы.
– Так-так… цяжкая праца і моцны боль - вось лепшыя настаўнікі, калі вы спытаеце маё меркаванне… Шкада, што адмянілі ранейшую сістэму пакаранняў… Падвесіць бы вас за рукі да столі на пару дзянькоў, у мяне і ланцугі захаваліся, я іх трымаю ў парадку, змазваю алеем, раптам зноў спатрэбяцца… М-так… Ну, пайшлі, ці што… і не спрабуйце ўцячы, ад гэтага вам толькі горш будзе.

Яны перасякалі цёмны двор. Нэвіл усхліпваў. Гары думаў, аб пакранні, якое іх чакала. Пэўна, нешта сапраўды жудаснае, інакш Філч не быў бы так задаволены.

Месяц быў яркі, але з-за аблокаў, што набягалі на яго, маленькая працэсія перыядычна знікала ў цемры. Наперадзе Гары бачыў асветленыя вокны халупы Хагрыда. Потым яны пачулі падалены крык:

 - Гэта ты, Філч? Давай хутчэй, трэба б ужо і пачаць.

Гары ўздыхнуў з палёгкай. Калі яны будуць працаваць з Хагрыдам, усё не так дрэнна. Пэўна, ягоныя пачуцці адбіліся на твары, таму што Філч працадзіў:

– Ты, мабыць, думаеш, што вы будзеце валяць дурня з гэтым ідыётам? Памыляешся, хлопец - вы пойдзеце ў лес і - папраўце мяне, калі я памыляюся – вам наўрад ці гэта падасца вясёлай вандроўкай.

Тут Нэвіл гучна застагнаў, а Малфой спыніўся як укапаны.

– У лес?
– перапытаў ён, прычым ягоны голас гучаў зусім не так абыякава, як звычайна, - Нам туды ўначы нельга - там усякія гэтыя… пярэваратні.

Нэвіл учапіўся ў рукаў Гарынай мантыі і выдаў задушаны хрып.

– А гэта ўжо вашыя праблемы, - адказаў Філч, струменячы зласлівую радасць.
– Трэба было раней думаць аб гэтых… пярэваратнях.