Чтение онлайн

– Ёсць ідэі?
– прамармытаў Гары.

– Слізэрынцы прыходзяць на сняданак адтуль, - сказаў Рон, кіўнуўшы на ўваход у падзямелле. Як толькі ён гэта прамовіў, як адтуль з'явілася дзяўчынка з доўгімі, кучаравымі валасамі.

– Выбачыце, - сказаў Рон, хутка наблізіўшыся да яе.
– Мы забылі, як прайсці ў нашу гасціную.

– Прашу прабачэнні?
– халодна вымавіла дзяўчынка.
– У нашу гасціную? Я - з "Равенкла".

Яна выдалілася, з падазронам аглядаючыся.

Гары і Рон, спяшаючыся, сталі спускацца па каменных прыступках у цемру падзямелля, і іх крокі аддаваліся асабліва гулка, калі веліканскія ногі Крэб і Гойла цяжка апускаліся на камень. У прыяцеляў з'явілася падазрон, што ўрэшце рэшт ўсё апынецца не гэдак проста.

Складаныя лабірынты пераходаў былі пустэльныя. Яны спускаліся ўсё глыбей і глыбей пад будынак замка, стала правяраючы, колькі засталося часу. Праз пятнаццаць хвілін, як раз калі яны пачалі губляць надзею, наперадзе прычулася нейкі рух.

– Ха!
– выгукнуў Рон радасна.
– Вось хтосьці з іх!

З бакоўкі выйшаў нехта. З заміраюшчым сэрцам яны найхутчэй падышлі бліжэй. Але гэта быў не Слізэрынец, а Персі.

– А ты што тут робіш?
– здзівіўся Рон.

Персі абурыўся.

– А гэта, - адказаў ён суха, - цябе не дакранаецца. Цябе клічуць Крэб, дакладна?

– Як... А! Так, - сказаў Рон.

– Што ж, адпраўляйцеся да сабе ў спальню, - сурова загадаў Персі.
– У нашы дні небяспечна блукаць па цёмных калідорах.

– Ты жа блукаеш, - справядліва зазначыў Рон.

– Я - стараста. На мяне ніхто не нападзе.

За спінамі ў Гары і Рона раздаўся нечы голас. Да іх імкліва набліжаўся Драко Малфой і, першы раз у жыцці, Гары выпрабаваў палягчэнне пры выглядзе свайго ворага.

– Вось вы дзе, - працягнуў ён.
– Што, зноў жралі як свінні? Я вас шукаў; жадаю паказаць вам штосьці пацешнае.

Малфой кінуў знішчальны погляд на Персі.

– Што ты тут забыў, Уізлі?
– працадзіў ён.

Персі быў узвар'яваны.

– Табе трэба больш паважаць школьнага старасту!
– крыкнуў ён.
– Мне не падабаецца тваё дачыненне!

Малфой хмыкнуў і жэстам загадаў Гары і Рону прытрымлівацца за сабою. Гары ледзь было не пачаў перапрошваць перад Персі, але своечасова апамятаўся. Яны з Ронам паспяшаліся ўслед за Малфоем, які, праходзячы наступны пралёт лесвіцы, абвінуўся і кінуў:

– Гэты Пітар Уізлі...

– Персі, - аўтаматычна паправіў Рон.

– Якая розніца, - адмахнуўся Малфой.
– Нешта ён пачасціўся сюды. І, падаецца, я ведаю, што ён ладзіць. Жадае галаруч, самастойна, злавіць Нашчадака Слізэрына.

Ён сцісла, знішчальна хахатнуў. Гары з Роном абмяняліся поўнымі надзеі поглядамі.

Малфой прытармазіў у голай, волкай каменнай сцяны.

– Як там - гэты новы пароль?
– спытаў ён у Гары.

– Эээ...
– сказаў Гары.

– Ах, так - чыстая кроў!
– успомніў Малфой, не слухаючы, і каменныя дзверы, замаскіраваная ў сцяне, слізганулі ў бок. Малфой прайшоў унутр, Гары і Рон рушылі ўслед за ім.

Агульная гасціная "Слізэрына" уяўляла сабою доўгае падзямелле са сценамі грубага каменя і нізкай столлю, адкуль на ланцугах звісалі круглыя зеленкаватыя свяцільні. Пад каміннай дошкай, упрыгожанай мудрагелістым раз’бярствам, у агмені потресківаў агонь; на фоне светлавой плямы сілуэтамі вымалёўваліся фігуры некалькіх Слізэрынцаў, якія сядзелі поруч каміна ў крэслах з высокімі спінкамі.

– Пачакайце тут, - загадаў Малфой Гары і Рону, паказаўшы ім на крэслы, стаялыя ўбаку ад агню.
– Пайду прынясу - бацька толькі што даслаў...

Гадаючы, што жа такое збіраецца паказаць Малфой, Гары з Роном прыселі, з усіх сіл імкнучыся выглядаць нязмушана.

Малфой вярнуўся праз хвіліну, трымаючы ў руках, па ўсёй бачнасці, выразку з газеты. Ён ткнуў яе пад нос Рону.

– Вось, пасмяецеся, - сказаў ён.

Гары ўбачыў, як вочы Рона пашырэлі ад шоку. Рон хутка прабег вачамі нататку, выдаў вельмі нацягнуты смяшок і працягнуў выразку Гары.

Гэта апынулася артыкул з "Прарыцацельскай газеты". У ёй гаварылася:

СЛУЖБОВАЕ РАССЛЕДАВАННЕ У МІНІСТЭРСТВЕ МАГІІ

Артур Уізлі, начальнік аддзела няправільнага выкарыстання прадметаў побыту маглаў, сёння быў аштрафаваны на пяцьдзесят галлеонаў за ачароўванне маглаўскага аўтамабіля.

М-р Люцыюс Малфой, сябра кіравання школы вядзьмарства і чароўных мастацтваў "Хогвартс", дзе зачараваная машына зведала крушэнне сёлета, выступіў сёння за адстаўку м-ра Уізлі.

"Уізлі падрывае рэпутацыю Міністэрства", - сказаў м-р Малфой нашаму карэспандэнту, - "Ён відавочна не ў стане несці адказнасць за распрацоўку заканадаўчых актаў, не кажучы ўжо аб прапанаваным ім Акце аб абароне маглаў, які павінен быць неадкладна скасаваны".

М-р Уізлі быў недаступны і не змог даць каментары па гэтай падставе, а яго жонка загадала рэпарцёрам вымятацца, пакуль яна не напусціла на іх хатняга ўпіра.

– Ну?
– нецярпліва сказаў Малфой, калі Гары вярнуў яму выразку.
– Ты не лічыш, што гэта смешна?

– Ха, ха, - млява сказаў Гары.

– Артур Уізлі так любіць маглаў, яму прытрымлівалася бы зламаць сваю палачку і пайсці жыць з імі, - абразліва кінуў Малфой.
– Ніколі не скажаш, што Уізлі чыстакроўкі, калі судзіць па тым, як яны сябе вядуць.

Твар Рона - дакладней, Крэба - сказіўся ад абурэння.

– Што гэта з табой, Крэб?
– рэзка спытаў Малфой.

– Жывот баліць, - прамыкаў Рон.

– Тады пайдзі ў лякарню і дай там усяму маглароддзю добрага штурхяля ад майго імя, - хіхікнуў Малфой.
– Ведаеце, я здзіўляюся, што ў "Прарыцацельскай газеце" дагэтуль нічога не напісалі аб усіх гэтых нападах, - працягнуў ён задуменна.
– Пэўна, Дамблдор імкнецца замоўчыць гэтую гісторыю. Яго звольняць, калі гэта неўзабаве не спыніцца. Тата кажа, што сам Дамблдор - гэта горшае, што магло здарыцца ў школе. Ён любіць маглакровак. А нармалёвы дырэктар і блізка не падпусціў бы сюды ўсякае паскудзьдзе накшталт Крыві.

 Малфой пачаў пстрыкаць уяўным фотаапаратам і здзекліва, але вельмі сапраўды, намаляваў Коліна: "Ах, Потэр, можна, я цябе сфатаграфую? Дай мне аўтограф, Потэр! Можна, я выліжу табе чаравікі, калі ласка, Потэр?"

Ён выпусціў рукі і паглядзеў на Гары і Рона.

– Ды што з вамі адбываецца?

Залішне позна, Гары і Рон выдушылі з сябе па непераканаўчым смяшку, але гэта, падаецца, задаволіла Малфоя; магчыма, да Крэба і Гойла заўсёды даходзіла як да жырафаў.

– Святы Потэр, апякун маглароддзя, - павольна вымавіў Малфой.
– Вось яшчэ адзін, хто не мае чароўнага гонару, а то бы ён не цягаўся паўсюль з гэтай задавакай Грэнджэр. А бо ўсё думаюць, што ён - Нашчадак Слізэрына!