Чтение онлайн

Гары з Ронам затаілі дыханне: ясна, што Малфой зараз прызнаецца, што насамрэч Нашчадак - ён... Але тут...

– Жадаў бы я ведаць, хто гэты Нашчадак, - раздражнёна сказаў Малфой, - я бы яму дапамог...

Рон адкрыў рот, так што Крэб стаў выглядаць тупей звычайнага. Да шчасця, Малфой не звярнуў на гэта ўвагі, а Гары сходу задаў яму пытанне:

– Ты жа павінен кагосьці падазраваць? Ёсць нейкія здагадкі?

– Ты ж ведаеш, што не, Гойл, колькі можна казаць?
– узлаваўся Малфой.
– Бацька таксама нічога не распавядае аб тым выпадку, калі Пакой была адчынены ў мінулы раз. Вядома, гэта было пяцьдзесят гадоў таму, яшчэ да яго, але яму ўсё вядома. Ён кажа, што ўсё трымалася ў вялікім сакрэце, і будзе вельмі падазрона, калі раптам высвятліцца, што я ведаю занадта шмат. А я ведаю толькі адно - у мінулы раз, калі Таемны Пакой быў адчынены, загінуў хтосьці з маглароддзя. Так што, па-мойму, гэта пытанне часу, пакуль і на гэты раз хто-небудзь з маглародаў не памрэ... спадзяюся, гэта будзе Грэнджэр, - дадаў ён са смакам.

Крэб-Рон сціснуў вялізныя кулакі. Разумеючы, які гэта будзе правал, калі Рон стукне Малфоя, Гары кінуў на Рона папераджальны погляд і пацікавіўся:

– А ты выпадкова не ведаеш, злавілі таго, хто адкрыў Пакой у мінулы раз?

– Так, вядома... хто ён там быў, не ведаю, але яго выключылі, - адказаў Малфой.
– Пэўна, ён дагэтуль у Аскабане.

– Аскабане?
– не зразумеў Гары.

– Так, у Аскабане - у чароўніцкай турме, - адказаў Малфой, усім сваім выглядам выяўляючы найглыбокае здзіўленне перад выключнай тупасцю Гойла, - На самай справе, Гойл, калі ты і далей будзеш так тармазіць, то хутка паедзеш назад.

Ён раздражнёна пахістаўся у крэсле і сказаў:

– Бацька кажа, трэба стаіцца і пачакаць, пакуль Нашчадак Слізэрына не зробіць за нас усю працу. Ён кажа, што з "Хогвартса" даўно пара прыбраць ўсё смецце, усіх бруднакровак, але самім пры гэтым лепш застацца як бы ні пры чым. У яго, вядома, зараз сваіх клопатаў поўны рот. Ведаеце, што ў нашым асабняку на мінулым тыдні была праверка?

Гары, як мог, састроіў з малавыразных рыс Гойла грымасу занепакоенасці.

– Вось-вось...
– сказаў Малфой.
– Да шчасця, ім мала што атрымалася знайсці. А ў таты ёсць некаторыя вельмі каштоўныя прадметы чорнай магіі. Так добра, што ў нас пад гасцінай ёсць свой сакрэтны пакой...

– Хо!
– выпаліў Рон.

Малфой звярнуўся да яго. І Гары таксама. Рон увесь пакрыўся фарбай. Нават валасы счырванелі. І нос стаў паступова даўжэць - гадзіна прайшла, Рон пачаў ператварацца ў самога сябе, і, па панічным выразе ў яго на твары, Гары зразумеў, што з ім, мабыць, адбываецца тое ж самае.

Абодва ўскочылі на ногі.

– Мне трэба што-небудзь ад жывата, - бухнуў Рон і, без далейшых прамаруджанняў, яны ірванулі з Слізэрынскай гасцінай, ледзь не праламаўшы па шляху каменную сцяну, і панесліся па калідоры, ад душы спадзяючыся, што Малфой ні аб чым не здагадаўся. Гары адчуў, як скурчваюцца яго нагі ў гіганцкім абутку Гойла. Яму прыйшлося падабраць крысы адзення, таму што яго рост імкліва памяншаўся. Пераскокваючы праз некалькі прыступак, яны прамчаліся па лесвіцы ў неасветлены вестыбюль. З шафы, дзе былі зачыненыя сапраўдныя Крэб і Гойл, даносіліся раўнамерныя глухія ўдары. Хлопцы паставілі запазычаныя чаравікі поруч дзверы ў шафу і ў шкарпэтках пабеглі па мармуровай лесвіцы да туалета Плаксы Міртл.

– Што ж, нельга сказаць, што мы дарма страцілі час, - праз сілу вымавіў задыханы Рон, зачыняючы за сабою дзверы туалета.
– Мы, вядома, так і не пазналі, хто ў нас тут брыдуе, але затое я заўтра жа напішу таце і намякну, што яму варта пашукаць лепей пад гасцінай Малфоеў.

У треснуўшам люстэрку Гары даследаваў свой твар. Ён цалкам вярнулся да нармалёвага стану. Гары надзеў акуляры, а Рон тым часам барабаніў у кабінку, дзе хавалася Герміёна.

– Герміёна, выходзь, нам столькі ўсяго трэба табе распавесці!...

– Сыйдзіце!
– пранізліва завішчала Герміёна.

Гары з Роном пераглянуліся

– Што з табой?
– здзівіўся Рон.
– Ты бо ўжо павінна была вярнуцца ў свой звычайны выгляд, мы, напрыклад....

Тут скрозь дзверы з кабінкі нечакана выслізнула Плакса Міртл. Гары яшчэ ні разу не бачыў яе такой натхнёнай.

– Ооооо, зараз вы ўбачыце!
– выклікнула яна.
– Гэта так жудасна!...

Яны пачулі, як засаўка слізганула ў бок, і з'явілася ўсхліпываюшчая Герміёна. Яна зачыняла галаву падолам.

– Ды ў чым справа?
– няўпэўнена спытаў Рон.
– У цябе што, застаўся нос Мілісэнты? Або што?

Герміёна апусціла падол, Рон адхіснуўся і сёлаў на ракавіну.

Твар дзяўчынкі пакрываў густы чорны мех. Вочы сталі ярка-жоўтымі, з густых валасоў тырчалі доўгія, вострыя вушкі.

– Гэта быў каціны волас, - зарыдала яна.
– Пэўна, у М-Мілісэнты Булстроўд ёсць кошка! А Пераваротнае зелле не п-прызначана д-для ператварэння ў жывёлін!

– Ой, матухна, - сказаў Рон.

– Цябе будуць цвяліць чым-небудзь кашмарным!
– пажадліва прагаварыла Міртл.

– Не хвалюйся, Герміёна, - сказаў Гары.
– Мы адвядзем цябе ў лякарню. Мадам Помфры ніколі не задае занадта шмат пытанняў...

Ім спатрэбілася шмат часу на то, каб пераканаць Герміёну пакінуць туалет. Калі нарэшце гэта атрымалася, Плакса Міртл праводзіла іх да дзвярэй вантробным гогатам:

– Пачакаеце, пакуль усё пазнаюць, што ў яе ёсць хвост!

Герміёна ляжала ў лякарні ўжо некалькі тыдняў. Калі скончыліся вакацыі, і навучэнцы вярнуліся ў школу, з нагоды яе знікнення папаўзлі ўсякія нядобрыя чуткі - усё, зразумела, вырашылі, што на яе таксама было здзейснен напад. Вакол бальнічнага аддзялення хісталася столькі народу, прагнуўшага выведаць, што жа насамрэч адбылося з Герміёной, што мадам Помфры была змушаная абгарадзіць ложак дзяўчынкі шырмай, каб схаваць ад нясціплых поглядаў яе касматы твар.

Гары з Роном наведвалі Герміёну штовечар. Як толькі пачаўся семестр, яны сталі прыносіць ёй Хатнія заданні.

– Калі бы ў мяне адраслі каціныя вусы, я бы скарыстаўся выпадкам і нічога бы не рабіў, - сказаў неяк Рон, паклаўшы стос кніг на столік, які стаяў каля ложка.

– З глузду з’ехаў, мне нельга адставаць!
– жыва адказала Герміёна. Настрой у яе значна палепшыўся: з твару ўжо сыйшла практычна ўся поўсць, а вочы павольна, але дакладна змянялі колер з жоўтага на звычайны кары.
– Дарэчы, а як у вас справы? Не з'явілася ніякіх новых версій?
– дадала яна ледзь адрозным шэптам, каб не пачула мадам Помфры.

– Не-а, - змрочна адказаў Гары.

– Я быў на ўсе сто ўпэўнены, што гэта Малфой, - сказаў Рон, ужо, пэўна, у соты раз.

– А гэта што такое?
– Гары ткнуў пальцам у нешта залатое, крайком якое высоўвалася з-пад падушкі.

– Гэта? Паштоўка з пажаданнем папраўкі, - буркнула Герміёна, адводзячы вочы і імкнучыся засунуць бліскучае пасланне глыбей, але Рон апярэдзіў яе. Ён выхапіў паштоўку, расчыніў і гучна зачытаў:

– "Любаснай міс Грэнджэр, з пажаданнямі скарэйшага акрыяння, ад занепакоенага выкладчыка, прафесара Гілдэроя Локхарда, кавалера Ордэна Мерліна трэцяй ступені, ганаровага чальца Лігі абароны ад сіл зла, а таксама пяціразовага лаўрэата прэміі часопіса "Ведзьмапалітэн" за самую абаяльную ўсмешку."