АНЁЛ, ЯКІ НА ЛЮТНІ ГРАЕЁн будзе мроіцца тады,Анёл, які на лютні грае,Калі забытыя слядыЗгадае сцежка маладая.Калі гады, нібы дзяды,На прызбу стомы сядуць з краю,Ён будзе мроіцца тады,Анёл, які на лютні грае.Калі не позірку бяды,А зноў душа паверыць раю,Ён будзе мроіцца тады,Анёл, які на лютні грае.САЛЬЕРЫУ творцы свой Сальеры персанальны,Па сумяшчальніцтву таварыш, брат.Каб думкі творцы не пазасыналі,Заплечны брат размове шчырай рад.Былі свае Сальеры ў Куляшова,У Быкава —Хоць імі гаць гаці,Кішма кішаць.Не пыльна і грашова,Яны пры споведзі і пры куцці.I слухаюць, і нюхаюць,СпагадайПадзеляцца,Як лустай ад душы.На злыдзеяў геніяГлядзяць з пагардай,Адданыя Сальеры-спарышы.Стараюцца пацець халодным потам,Сыцеючы на дармавым аўсе.I службу дружбай называюць потым,Зрабіўшы мемуарамі дасье.ЯСЛІКаб зоркі чыстых мрояў не пагаслі,Прагнаўшы сон журлівых аблачын,Дае Ўсявышні намДушу, як яслі,Каб нараджаўся ў іхНябесны сын.ЛёсЦень памкненняўПасылае з долаўУ высі,Каб сябе ён перарос.Распазнавацьме галасы анёлаўДуша, ў якойНародзіцца Хрыстос...ВАРТА...I прыцаніцца, і патаргаваццаПаспеўшы на жыццёвым кірмашы,Сябе самога варта запытацца,А што набыў для стомленай душы?* * *Свабода —Слабо да- йсціПа асці,Па жарствеДа мяжы тае,Дзе душа даўгі аддаеЗвышняму,Які ў ёй жыве.Свабода — гэтаДуша ў таямніцы цела,Што сябе на волі прысніцьЗахацела сама.Без пакутыСвабоды няма...БЕРАСЦЕЙСКАЯ ВУНІЯКаб народ набожны не зняверыўсяПерад раздарожжам дзвюх дарог,Вернасць з вернасцюСышліся ў БерасціУ вадну, якую ўбачыў Бог.I сышліся ціха два ў вадно паліКаласіцца вераю бацькоў.Свечкі ў Рыме і ў КанстанцінопаліЗасвіталі ў позірках вякоў.Кленчыць цень крыжа перад іконаю.Горбяцца зняверу валуны.I звіняць са дна душы свянцонаеБерасцейскай вуніі званы.ДАРОГА ЯСНАЯУ свеце жыў, нібыта ў пуні, я,Не разумеючы нічога.Але пралегла ў сэрцы Вунія –Дарога ясная да Бога.І гэтаю дарогай шчыраюПамкнуліся мае памкненні,Як птушкі на радзіму з выраю,Нібыта ў вырай летуценні.Душа, як рыцарскімі латамі,Затуленая ад заганаў.Святло ўзышло над уніятамі,Калі Гасподзь на грэшных глянуў.Жыццёвы дол усланы цернямі.Усе пагляды ў неба ўзняты.Пакорнікамі богаверныміУ свет прыходзяць уніяты.* * *Унія – ў душы рунеюць зоры.Стала блізка захаду і ўсходу.Тчэцца дзеньЗ асвечанай пакоры.Слова славіць боскую лагоду.Унія яднае і гуртуе,АчужэлыхРобіць зноў братамі.Верай у Тварца душу гартуе.Да святога алтара вяртае.І зямля крывіцкая звыкаеБачыць прыхадняў,Як сны благія.І трывацьме Вунія вякамі,Як трывае ў Полацку Сафія…* * *Перапляліся промні і вужы,Перапляліся радасць і дакука.Спагадныя ўніяцкія крыжыПаганства асланілі светларука.У вечнасці й імгнення на мяжыДазорцамі змяркання і світанняЗгадзіліся ўніяцкія крыжыЧакаць,Калі ён, Судны Дзень, настане.Туляўся вінавата цень чужы,Каса з травой сцюдзёна гаварыла.Выгнанцамі ўніяцкія крыжыУ высях паўтарыліся раскрыла.РЫЗЫКУЮЗлом нявечаны, любосцю пешчаны,Гадаваны цнотай і абразаю,Гэты светМне Богам запавешчаны,За яго, пакуль жыву, адказваю.Не набыў я нaбыці для спадчыны,І не маю куфра кутавекага.Гэты свет,Вачмі маімі ўбачаны,Рызыкую пакідаць на некага.Як запалкі ад малога некалі,Ад мяне памалу ўсё прымаецца.Страшна разлучыць з маёй апекаюГэты свет,Што за мяне трымаецца…МАЛЕННЕ ЗА БЕЛАРУСЬБожа, пашлі БеларусіЛаску з Тваімі вачамі,Сэрцы суцеш у скрусе,Злітуйся над крывічамі.Знікнуць, Святы, не дай намАд рукатворнага жаху,Верацьмем вечным тайнамРуху Твайго і шляху.Божа, вярні дадомуБлудныя душы з выгнання.Поперак духу зломуВоля Гасподняя стане.Хай беларус беларусаБудзе любіць як брата.Светлая Імем ІсусаНаша крывіцкая хата.Божа, на ўсіх раздарожжахНас ад напасцяў варожыхТвой зберажэ напамін.Амін.ПАМЯЦІ АЙЦА ЯНА МАТУСЕВІЧАПайшоў ад нас пакутнік уніят,У гэтым свеце гнаны, непрызнаны.Ён, варты ўвагі нашай і пашаны,Быў позірку спагадліваму рад.Займаў з лагодай свой зямны пасад,Гаіў аблудных душ глухія раны.У служкі ласкі боскае абраны,Глядзеў, каб зелянеў людскосці сад.Ён быў асвечаны ў начы будзённайАгнём нябесным Уніі святой.Атожылак рабіўся дужай кронай.Смялей шумела вернасці дуброва.Але спагада стала сіратой.І замаўчала слова святарова…ІСЦІМЕ…Айцу Аляксандру НадсануАжно маладзеюць сцены старыя,Лягчэе з адвечнай скрухай кулёк.Трымае СынаДзева Марыя,А ў Немаўляці ў руцэ –Васілёк.У ціхай свячыцы святая праца,Што свенціць светНезямным святлом.Святло разгарыцца,Каб мог спрачаццаНаш дух вячыстыЗ вачыстым злом.Полымнакрыла б’ецца трывогаНікім не спалоханым матыльком.Душа беларуская йсцімеДа БогаЗ нябеснаю свечкаю –З васільком.