Руны Перуновы
Шрифт:
РЫМСКІ ДЫПЦІХ
УЗРУШЭННЕ
Яну Паўлу ІІ
І
* * * Укленчыць і прыпасці да рукі, Якая свет мудрэць добраслаўляе. Адчуць, як ціхамірацца вякі, Як у душы зняможанай світае. Прыняць ружанец з дарчае рукі – Замроеныя пацеркі Сусвету. Пачуць сустрэчы голас трапяткі, Ўваскрослы светла Ў словах Запавету. Сцяжынай з-пад ускрыленай рукі Ісці, ані зважаючы на стому, Да маладой нябеснае ракі, Якая смутак і ўзнясе на строму. Бо багавейна нагадалі ксты, Што недасяжна блізкі Дух Святы. * * * Качае словы, быццам камяні, А не таму, што падупаў гадамі. Адзін ён чуе Голас вышыні І думкі небакрылыя гайдае. Ён бачыць нам нябачныя сляды. Ён Голас слухае душою нашчай. Уся зямля – Суцэльныя клады, А мы яе вялічым хатай нашай. Ён нашыя адмольвае грахі У Звышняга. І воляй незямною Зло хоча супыніць, Ды люд глухі І дзякуй не сказаў Дагэтуль Ною. Сагрэты сном сусветных завірух, У ім з’аблічваецца Вышні Дух. * * * Калодзежы святла – Як нашы вочы. Калодзежы зняверанага тла Глядзяць у глыбіню І па-сірочы Чакаюць абяцанага святла. Яна халодная, Зямля сырая, – Надзейны схоў ад мітусні зямной. У вечную ўсыпальню забірае Труну душы, Спавітую маной, Спавітую наіўным спадзяваннем, Што цень жывы Свой цень перажыве. Усе мы на зямлі самохаць вянем, Зайздросцім вечна маладой траве. Здаецца, нашы цені ўжо былі У катакомбах – звілінах зямлі. * * * Крыж – вольны птах, Застыглы на імгненне, Каб пераняць разнaсцежанасць рук. Цвікі напоўняць болем кожны рух. Саломай пераломіцца праменне. Паразумецца сподзеў і спакора Паспеюць, Быццам ядры спарыша. І адляціць у немаведзь душа, І захлыне мальбу людское гора. І ў далеч павандруюць небасхілы, І хмарамі прыкінуцца снягі, І ад знячэўнай роспачы й тугі У птаха ціха анямеюць крылы. Каб забыццё не ведала мяжы, Жагнаюць неба смутныя крыжы. * * * Сабе самому любіць сон прысніцца. Не хочацца настрою быць старым. Як воклічы, Ўзляцелі камяніцы, Нябёсы ў здзіве выдыхнулі: – Рым! Тут Вечнасць прыдрамала на хвіліну. Ўсяму жывому трэба перадых. Спакою цяжка вырвацца з нахлыну Гадоў і парыванняў маладых. Зялёным сном пазасыналі стоды. І Тыбр прыручаны пазелянеў. Наблізіцца да ранішняй лагоды Не мае смеласці ўначэлы гнеў. Ратунак нашых душ, як пілігрым, Шляхамі выраяў імкнецца ў Рым. * * * Белакрылы анёл І анёл чарнакрылы. Белакрылая чайка І чарнакрылы кажан. Дні відушчым святлом Маладзяць небасхілы. Ночы змрокам сляпым Смутак зводзяць у зман. Ад святла аддзяліў Усявышні цямрэчу, Надзяліў мілатой Нашых воч прамяні. І спяшаецца час З досвіткам на сустрэчу. І хапае для зор І для дум вышыні. Белата з чарнатой Узаемна жывыя. Рэха збытлівых мрой Б’ецца памяці ў скронь. Завіруха рашучасці Ўзрушана вые. Чым чарнейшая ноч, Тым зырчэйшы агонь. Прагне ўсё, што расце, Перш чым станецца тлом, Як даўжэй быць аблашчаным Ціхім святлом.Поделиться с друзьями: