ТАМНе адлучаўся я зусімЗ вушацкай хаты анікуды.Дратоў з'інелых перагудыМой цягнуць сонЗ далёкіх зім.І дні спяшаюцца ўпадбежВярнуцца ў цішыню нязлую.Там толькі,Дзе душа начуеІ прачынаецца,Жывеш...СЦЕРАЖЫ…І сабака брэша па-зямляцку,Брэх адтуль, з маленства, з той зямлі,Дзе пчалой у залатым вулліСонейка ўсміхнулася знянацку.Ад душы брашы, старайся, браце.За жыццё абрыд мне брэх чужы.Адбрашуся сам, ты сцеражыСон мой, недаснёны ў роднай хаце…СТВАРЫ!Паэт!Ствары сабе Радзіму,Дзе пахнуць снамі мурагі,Каб ад слабога ўздыху дымуШугала полымя тугі.Па незабытным, непазбытнымТугойКругі свае заверш,Каб першастрахам першабытнымІ кожны гук дрыжэў за верш.Верш,Дзе жыве твая Радзіма,Дзе рэчка чуе берагі.А ты ўтрапёнымі вачымаГлядзі на бераг свой другі.ДУША ВЯРТАЕЦЦА ДАДОМУНепадуладная нікому,З захмарнай вераю на ўзноў,Душа вяртаецца дадомуДа першавоч,Да першасноў.Яна й мяне з сабою клічаЎ сваё чарговае жытлоАдсюль,Дзе ліха сыталычаТрымценню рохкаць пачало.З сабой бярэ,Каб там ласкаваДазволіць мне ў зямлю пайсці –Цягнуцца ў неба каласкаміЦі слухаць вецер у трысці…FATUMПясок ў касцях.У жылах стома.Як ні добра ў гасцях —Паміраць трэба дома.ЧУЖЫЯ пасівеў, як гэтыя аблокі,Што пасвіліся ў роднай старане.Стаю такі чужы, такі далёкі,Што ўжо мой цень не пазнае мяне...ЛЮБІМЛюбіць час мінулы небыліцы й былі.Любіць памяць рассцілаць журбы кілімы.Рэўнасць той зямлі, дзе першы след згубілі,Любім называць любоўю да радзімы...ЯРМОНе літасцюВяжа снапы вязьмо.Не ласкайГнецца кашэль з лучыны.Жаданае толькі адно ярмо —Ярмо Айчыны...ПРАЦЯГ ВЯКОЎНа белай кашулі чырвоны пісягАд злосці падступнага меча.Бел-чырвона-белы балючы сцягСклікае на сумнае веча.На веча,Дзе ў вечнасці мусім спытаць,Ці нам заставацца народам,Ці толькі аб'едкі надзеі спьггаць,І моўкнуць, і глыбіцца ў одум.Ці нам у агульным застоллі людзейПаблізу ля покуці сесці,Ці ціха чакаць, каб які дабрадзейНаш хлеб не пярэчыў нам есці.Узвіўся, як крык, на крыжацкіх касцяхІ погань кіруе ў прадонне —Бел-чырвона-белы крывіцкі сцягУ вечным памкненні Пагоні!А ШТО Я ПАЖАДАЦЬ МАЮ?Колькі вякоў у КітаіКожны сабе жадаеНарадзіцца і жыць ў Ханчжоу,Харчавацца ў Гуанчжоу,Ажаніцца ў Сучжоу,Паміраць у Лючжоу.Адпаведна ў ХанчжоуЛагодна і плодна.У ГуанчжоуНе бедна і не галодна,У Сучжоу дзяўчаты,Як ветру павевы,А ў Лючжоу багатаКамфорнага дрэва,З дрэва камфорнага дамавінаДоўга захоўваць цела павінна.Паўтараю ў Кітаі,Меркаваць бяруся,Што я пажадаць маюСабе і сябру ў маёй Беларусі?Нарадзіцца і жыць па-людскуУ Слуцку,Харчавацца ў Белавежы,Дзе ежа свежа,Ажаніцца ў Полацку,Каб ад палачанкіАблізвацца, як ад мачанкі,Было,Да чарнобыльскай эрыТак было пажадана.I на вечны спачын —Толькі б не рана! —АдыходзіцьУ зямельку, некалі шчырую,Можа паўсюль-такі —Радыяцыя на вякіЗабальзаміруе.ДА БЕЛАРУСАЎ СВЕТУБеларусы ўсіх краеў, яднайцеся!Нас няшмат, а будзе менш яшчэ,Як адступім, зломімся пад націскам,Як ад нас рашучасць уцячэ.Праз усе вякі нас толькі ціснуліІ хадзіць хацелі як па тлі,Нас душылі волгамі і вісламі,Кожны тужыў зашмаргу пятлі.Нас турылі з Бацькаўшчыны, з Дзедзіны,Нам, панам крывіцкае зямлі,Котласы, Чарнобылі адведзены,Маем права мы на мазалі.Нас палілі, катавалі, праталі,Малацілі нас, нібы кулі,Каралі, забойцы, імператарыІ бацькі працоўных мас,КаліБеларусь, як палатніну, кроіліНа мундзіры ды на каптаны,Каб магілы з нашымі герояміУціскалі валуны маны.Над святынямі пазруйнаваныміПаклянемся дбаць пра карані.Будзем Янкамі, а не Іванамі,Што не ведаюць свае радні.Працавалі мы на ўсе імперыі,Папрацуем на сябе, браты.Дык адродзімся душой і вераю.З намі Бацька Бог І Дух Святы!IN MEMORIAНад БеларуссюСонца марудна ўстае,I спяшаецца за навалай навала.Адам Міцкевіч паліцьБеларускія вершы свае,Каб напісаў іх Янка Купала...* * *На нічыйных гарадскіх дварах,Нібы сны ў разбураным Сезаме,Па сваіх былых гаспадарахВішні плачуцьБелымі слязамі...МАЛІТВА НАСТУПНАСЦІХай свеціцца імя Тваё,Беларусь,У стронцыі, цэзіі, ліціі!Як і ва ўсе вякі,Душу быць ласкавай змусь,Дазволь слязам,Ужо радыеактыўным,Ліцца.Хай свяціцца імя Тваё,У палыновым вянку,Гаратніца.Хай цвіце твой дзядоўнікКалючы, таму што безабаронны.У цябе на слыху перагукваюццаРадыяцыя і Радаўніца.Чакаючы ў гнёзды буслоў,Дагніваюць на ліпах бароны.Хай свяціцца імя Твае,Маці Сумная!Хмару радыеактыўнуюХусцінай ад БогаТы на самыя вочы насунула —Не чуеш, не бачышНічога.АКАФІСТ УЛАДЗІМЕРУЁн нарадзіўся —I зрабілася болей на адну зоркуУ сузор'і славутых імёнаў Беларушчыны.Уладзімер Караткевіч прыйшоў,Каб сцвердзіць жывучасцьI трываласць духу беларускага,Усёабдымнасць крывіцкага розуму.Ён быў дойлідам,Які ўзводзіў светлы гмах,Цвярды мур для беларускай душы,Выгнанай з дому свайго чужынцамі.Ён быў майстром цяжкой.I няўдзячнай справы —Лучыў ланцуг часін парваных.Шчырэў адзін за ўсіх.Ён быў майстрамI чаляднікам у сябе ж самога,Бо памагатых не меў.Небяспечнай была справа,Якой аддаў гады сваеБеларускі геній.Ён быў аратаем,Які араў дзірваныБяспамяцця й знявагі,Крыўды й абразыЁн быў сейбітам,Які сеяў зерне любовіДа ўсяго роднага, наскага,Крывіцкага,Ён сеяў зерне думкі,А такое зерне даеРунь надзеі.Звышнім пасланы быў намУладзімер, сын Сямёнаў,Каб не забыліся,Што мы беларусы,Што мы народ,Варты ўвагі сусветнага людства.Гісторыю твораць асобы.Уладзімер КараткевічТварыў нашую гісторыю.Ён зрабіў свой вольны пераказАповесці старавеччыны.I пераказ гэты быў дакладны,Бо пераказаны сэрцам,Закаханым у крывіцкасць,Сэрцам аднагоЗ найлюбімейшых сыноў Беларусі.Зямны й даступны ў штодзённым бытаванні,Уладзімер Караткевіч быў недаступныПадчас размоваў сваіх з Вечнасцю,Калі адкрываліся ямуВяршыні горныя ісціны й еэнсу.Ён падставіў сваё інтэлігенцкае плячоПад непамерную ношку,Якую неслі Кастусь КаліноўскіI Янка Купала.Ён нёс і не гнуўся.Ён нёс свой крыж,Ён нёс свой крыж і за нас.Будзьма любіць БеларусьI быць ёй адданымі,Як Уладзімер Караткевіч,Каб вярнулася святлоУ душы нашыя,Каб цемра ад нас адвярнулася.На развітанне нястомны працаўнік,Як трохзор'е,Як трохзярняцце,Абраніў трохслоўе:Быў. Ёсць. Буду.Гукнем жа ўслед глыбіннадумцу,Гукнем яму ў вячніну:Быў! Ёсць! Будзеш!Будзеш!Будзеш!НІКОЛІУ кватэры, ў якіх я калісьці жыў,Я яшчэ не заходзіў ні разу.Ні забыты матыў,Ні надрыў, ні парыўНе пускаў у душу, як абразу.Каб не ўшчуліць таго,Што было, што сплыло,Засталося ўспаміннай гасподай.Бо жытло, дзе душа гасцявала,Ў святло перайшло,Разлілося лагодай.ЗАСУМАВАЛА...Былосць засумавала па радзіме,Па той зямлі,Што першаю была.І плакала жніво слязьмі сухімі,Хацеў пазычыць дзеньЖурбе святла.І незнаёма ўсё, і ўсё знаёмаІ забыццю, і памяці было.І прамянёў палючая саломаСпадала небасхілу на чало.Каб чула ўдзячнасць незямныя крокі,На момант мову адняло ў грамоў.Цішэй плылі высокія аблокі.І папрасілася душа дамоў...