Скруціў вятрышча ялінавы млён,Не дамалоўшы парошу ў муку.Залістападзіла.Скалануўся клён:Дрыгатлівы агоньПавесіўся на суку…
Пад вечар
Ступаю па лістах,Што па слюдзе,Так і не ўгледзеўшы,Як дзень паменеў.ПаперадзеМой цень бязгучна йдзе,НапамінаючыПра царства ценяў…
Вачыма селяніна
Па авечках тужаць ваўначоскі.Весялей па бруку скача воз.Горад рос, як горб,Заплеччу ў вёскіІ, нарэшце, вёску перарос.Як спытаць,У згодзе ці ў кляцьбеВёска пачуваецца ў гарбе?
З якой бяды?
На гараджан, як на штукароў,Глядзяць задуманыя вяскоўцы.Праспект страшнейшы за цёмны роў.Роў пераскочыўІ будзь здароў.Сцюдзёна — плечы давер ватоўцы.У склепе — бульба, сала ў хляве,У лесе дровы, вада ў крыніцы.А клёк вядома дзе — ў галаве.У вёсцыПакуль чалавек жыве,Яму ад клопатаў не адбіцца.А гараджане ўсе штукары,Аруць і сеюць ля тэлеэкрана.Яны, як тыя дрэвы ў кары,Незагароджаныя дварыПільнуюць,Распусціўшыся рана.Штодня —Аж іхніх падэшваў шкада —Цякуць асфальтам, быццам вадаЗ сарванага крана…Там штукары,Дык з якой жа бядыВыпіхваюць дзетак у гарадыЗадуманыя вяскоўцы старанна?
* * * Я ўсё-ткі з цёмнага застою…
Я ўсё-ткі з цёмнага застоюНа волю выпускаю гнеў.Мой гнеў ступае пехатою,А некалі ж ляцець умеў.А можа, гэты гнеў і ёсцьЦі не найсамае чаканне,Няўцямнае, як сканаванне?І пераходзіць гнеў у злосць…
У адпаведнасці
Разам з восеннюНастрой свой Менск мяняе.Дол гарыцьАд лістападавых слядоў.Каштанамі,Як рудымі камянькамі,Адбіваецца каштан ад халадоў.
Усё жыве
Абгароджаны малыя саджанцыДрэвамі былымі, быццам сценамі,Што з нябыту ўсталі, як нябожчыкі,Каб убачыць: зелянее змена.Жабурынне нерастуе ў сажалцы,У здзіўленні хата водзіць сценамі,Салаўёў заснулых будзяць пошчакі,Воку змроку фарбы хлусяць смела.
Хаценне
Я — Карфаген, разбураны табою,Мне не падняцца ў неба з-пад руін.Глухі палынІ прыцемны ўспамінНе разбудзіць Архангельскай трубою.Яшчэ дасюль душа не верыць болю.Вятры, вяртаючыся з пагасцін,З сабою знеслі весніцы вясцін,Дзе радасць разміналася з журбою.Як белы свет,Самотнею адзін,Я — Карфаген, разбураны табою…
* * * У гарадах бялеецца бярэзіна…
У гарадах бялеецца бярэзіна,Як і душа на скразняках жыцця.З-пад Пцічы,З-пад Бярэзіны прывезенаБярэзіна,Сваіх лясоў дзіця.Вятрамі газавітымі мілуецца,Радзей сваіх аднашумлівак сніць,Урбанізуецца,Асімілюецца,Губляючы зялёных думак ніць.Тугу ўзвярэдзіцьГул матораў сцішаны,Абудзіць сонны ток ад забыцця,Як маладыя грудзі парадзішыны,Што раптамСтрацілі дзіця…
Над возерам ля Глыбачкі
Сяргею Законнікаву
Настрой як стаў на дыбачкі,Так і звякуе.Над возерам ля ГлыбачкіЗязюля кукуе.Лілейнай пупавінаюПерапавіта скруха.Ў імя Айца й Сына іСвятога Духа,Кукуй, вяшчуха.Гукні на ўсё наўколішчаНавіну такую,Пад гэтым небам колькі йшчэЯ пракукую?Мне, куфру ўжо бязвекаму,Не ў страхі страта.Хоць некаму, хоць некамуНаабяцай багата.Ніхто й хвіліны —Веру я —Мне не пазычыць.Табе ж ці лёгка,Шэрая,Паабяцаць, пазычыць?
Спёка-92
Аблокі, дзе ваш лёд высокі?Сухмень,Пакінь свае пракуды!Нікому не ўцячы ад спёкі,Нібы ад старасці,Нікуды.Злятае яблык вялабока.Зямля пытае:— Я сырая?Здаецца,Толькі слова спёкаУсё засмягла паўтарае.Свет выгарыць, згарыць,Здаецца,Цень у палон святлаЗдаецца.
Дзяўчаты з маладой пары
Дзяўчаты з маладой пары,Дзе вашы станы, вашы рукі,Дзе спадкаемцы скрухі — рухі,Што маладзілі дол стары?Вы тут, а я вас бачу там,Дзе вы былыя, маладыя,Сваёй нясмеласцю худыя,Непадуладныя гадам.Мне вашы з даўніх вечароўУ непадробленым сурокуЎсплываюць позіркі здалёку,Кругі нібыта з дна віроў.
Бурштынавы тост
Як вечнасць у бурштыне,Не стынь у душы на дне.Праменься,Пакуль душаНе рупіцца з кірмаша.Шалее табой душа,Як акіянамі ЗША!
* * * Ціха прывыкаеш да красы…
Ціха прывыкаеш да красы,Як сняданак посны да закрасы.У цябе,Што ў цёмныя лясы,Адчуваеш,Сівярок закраўся.І жывеш ужо не ў забыцці,Трацячы нязнойдзенае штосьці.Ростань тут жа рупіцца прыйсціМіласэрнаю сястрой мілосці.
Не хочацца
Адвіхурыцца сцюжа,Спёка з выраю вернецца,А не хочацца дужаЖыць душы па інерцыі.Па інерцыі рання,Па інерцыі вечара.Думка росная вяне,Як ахрап’е,Што ў сечыве.Аж з запасам насеклі,Ад старання пацеючы.Час,Заўчасна ніцеючы,Усміхаецца здзекліва.
Самаіранічнае
На ўснежанай галінеЧарнеецца варона.Імгненне гэта згіне,Закруціць вір шалёна.Вір клопату пустога,Вір звягі, вір знявагі.Стажар’ю стыць без стога.Масніцам славіць лагі.І недзе ва ўспамінеСарвецца жалю грона:Датлела на ялінеБылой тугі варона.
Твая мілосць з вачыма лані
Табой напоўнена да краюМая душа,Ты ведаеш сама.Сябе з ахвотай дакараю,Што месца мне ў маёй душыНяма.Ці насланнё, а ці пасланнеЗ нябёс,Дзе толькі Бог ды лёсЖыве?Твая мілосць з вачыма лані,Напэўна,Знае толк у ведзьмаўстве.Бяда й спагада —Ўсё ад Бога.Твой стыне гнеў,Як іней хрупаткі.Ці ў грудзі грукае трывога,Ці гэтаЛёгкай лані капыткі?