Чтение онлайн

Раптам раздаўся гучны стук.

"А вось і цётка Пятуння", - падумаў з горыччу Гары. Ён усё яшчэ трымаў вочы заплюшчанымі. Такі добры быў сон.

Тук-тук-тук.

– Добра, - прамармытаў Гары, - устаю.

Ён сеў, і з яго зваліўся цяжкі плашч Хагрыда. Халупа была залітая святлом, шторм скончыўся, сам Хагрыд спаў на зламанай канапе, а ў акно кагцістай лапкай стукала сава з газетай у дзюбе.

Гары ўскочыў на ногі. Яго так распірала ад шчасця, як быццам у ім надзьмулі вялізны паветраны шар. Ён падбег да вакна і з сілай распахнуў яго. Сава ўляцела ў пакой і выпусціла газету на Хагрыда. Той і не падумаў прачынацца. Трапечачы крыламі, сава апусцілася на пол і стала нападаць на плашч Хагрыда.

– Хопіць!

Гары паспрабаваў прагнаць саву, але тая толькі пагрозліва пстрыкала дзюбай і працягвала тэрарызаваць плашч.

– Хагрыд!
– гучна паклікаў Гары.
– Тут сава…

– Заплаці ёй, - прамыкаў Хагрыд у канапу.

– Што?

– Ёй трэба заплаціць за дастаўку. У кішэнях зірні.

Пры пошуках выявілася, што плашч амаль цалкам складаецца з адных кішэняў, а ў іх - звязкі ключоў, нейкія пулькі, разнакаліберныя скруткі вяровак, мятные цукеркі, пакецікі гарбаты… нарэшце, Гары выцягнуў жменю манетак дзіўнага выгляду.

– Дай ёй пяць кнатаў, - сонна прабурчаў Хагрыд.

– Кнатаў?

– Маленькія бронзавыя.

Гары адлічыў пяць маленькіх бронзавых манетак, сава працягнула лапку, і хлопчык паклаў грошы ў прывязаны да лапкі маленькі скураны кашалёчак. Пасля гэтага сава выляцела ў адчыненае акно.

Хагрыд гучна пазяхнуў, сел і пацягнуўся.

– Трэба ісці, Гары, працы ў нас на сёння шмат, у Лондан трэба, купіць розныя прычындалы для школы.

Гары круціў у руках чароўныя манеткі. Яму толькі што прыйшла ў галаву адна думка, з-за якой паветраны шарык усярэдзіне яго як быццам пракалолі.

– Эээ… Хагрыд?

– Ммм?
– адклікнуўся Хагрыд, які ў гэты час нацягваў вялізныя чаравікі.

– У мяне няма ніякіх грошай… Вы ж чулі, што ўчора гаварыў дзядзька Вернан… ён не будзе плаціць за навучанне магіі.

– Аб гэтым не хвалюйся, - сказаў Хагрыд, устаючы, - думаеш, бацькі табе нічога не пакінулі?

– Але калі іх дом быў разбураны…

– Што ж, па-твойму, яны золата ў доме трымалі? Не. Перш за ўсё мы адправімся ў "Грынгатс". Чароўны банк. З'еш сасіску, яны і халодныя нічога… Ды і я не адмоўлюся ад торціка.

– А што, бываюць чароўныя банкі?

– Толькі адзін. "Грынгатс". Ім кіруюць гобліны.

– Гобліны?

– Ага - і, скажу я табе, няма такіх псіхаў, якія задумалі б гэты банк абрабаваць. З гоблінамі жарты дрэнныя, Гары. Калі што хаваць, "Грынгатс" - самае надзейнае месца на зямлі … ну, можа, яшчэ "Хогвартс". Між іншым, мне ў "Грынгатс" і так трэба было. Дамблдор загадаў. Школьныя справы.
– прагаварыў Хагрыд .
– Па важных справах ён звычайна мяне пасылае. Цябе вось прывезці - або там розныя штукі з "Грынгатса" - давярае, разумееш. Ну, сабраўся? Тады патупалі.

Гары ўслед за Хагрыдам выйшаў на вяршыню скалы. Неба было зусім светлае, і мора зіхацела на сонцы. Лодка, якую наняў дзядзька Вернон, па-ранейшаму стаяла ўнізе, але ў яе пасля шторму налілося шмат вады.

– А як вы сюды патрапілі?
– спытаў Гары, аглядаючыся ў пошуках другой лодкі.

– Прыляцеў, - адказаў Хагрыд.

– Прыляцелі?

– Угу - але назад паплывем у лодцы. Зараз, калі ты са мной, чараваць мне больш нельга.

Пакуль яны ўсаджваліся ў лодку, Гары ўсё глядзеў на Хагрыда, спрабуючы ўявіць, як той лётае.

– Але, столькі ў вадзе бултыхацца, - пахіснуўшыся, нерашуча вымавіў Хагрыд. Ён кінуў погляд на Гары: - Калі б я трошкі паскорыў працэс, ты б не стаў казаць пра гэта ў "Хогвартсе", не?

– Вядома, не, - горача запэўніў яго Гары, згараючы ад жадання ўбачыць яшчэ якое-небудзь чараўніцтва. Хагрыд зноў выцягнуў ружовы парасонік, двойчы стукнуў ім па борце лодкі, і тая хутка заслізгала ў кірунку да берага.

– А чаму толькі псіх можа захацець рабаваць "Грынгатс"?
– спытаў Гары.

– Чараўніцтва, замовы, - коратка растлумачыў Хагрыд, разгортваючы газету.
– Гавораць, там каля сейфаў падвышанай сакрэтнасці драконы вартуюць. А потым яшчэ дарогу там не знойдзеш - "Грынгатс" пад зямлёй, пад Лонданам, на сотні міль, разумееш? Глыбока-глыбока пад Падземкай. Нават і скрадзеш што, дык потым адзін чорт - памрэш пад зямлёй з голаду.

Пакуль Хагрыд чытаў газету "Штодзённы прарок”, Гары сядзеў і думаў. Дзядзька Вернан навучыў яго, што людзі любяць, каб за гэтым заняткам іх пакідалі ў спакоі, але ўтрымацца было вельмі цяжка, у яго ў жыцці яшчэ не было столькі пытанняў.

– Зноў у міністэрстве магіі валяюць дурня, ну як заўсёды, - праварчаў Хагрыд, перагортваючы старонку.

– А што, ёсць такое міністэрства?!
– ахнуў Гары, хоць і імкнуўся маўчаць.

– Ну так, - адказаў Хагрыд.
– Зразумела, Дамблдора жадалі паставіць міністрам, ды ён "Хогвартс" нізашто не пакіне, ну, і ўзялі старога Фаджа. Карнеліўса Фаджа. Горшай кандыдатуры і не знайсці. Кожны дзень бамбуе Дамблдора совамі - рады просіць.

– А што робіць міністэрства магіі?

– Іхняя галоўная справа - сачыць, каб маглы не даведаліся пра тое, што ў краіне па-ранейшаму шмат ведзьмаў і чараўнікоў.

– Нашто?

– Нашто? Як нашто, Гары! Калі дазнаюцца, тут жа захочуць вырашыць усе свае праблемы чароўным спосабам. Не, хай ужо лепш нас пакінуць у спакоі.

У гэты момант лодка мякка ткнулася ў прычал, Хагрыд склаў газету, і па каменных прыступках яны вышлі на вуліцу.

Пакуль яны ішлі праз маленькае мястэчка на станцыю, мінакі ва ўсе вочы глядзелі на Хагрыда. І Гары не мог іх за гэта асуджаць. Хагрыд не толькі быў у два разы больш любога нармалёвага чалавека, ён яшчэ увесь час размахваў рукамі, паказваў на самыя звычайныя рэчы накшталт аўтамата з газаванай вадой і гучна выкрыкваў:

– Відаў, Гары? Чаго гэтыя маглы толькі не прыдумаюць, а?

– Хагрыд, - спытаў Гары, ледзь паспяваючы за Хагрыдам - даводзілася бегчы, каб не адстаць, - вы казалі, у "Грынгатсе" ёсць драконы?

– Ну, так гавораць, - адказаў Хагрыд.
– Чорт, жадаў б я мець дракона!

– Вы б жадалі мець дракона?

– Усё жыццё жадаў, з маленства - нам сюды.

Яны дайшлі да станцыі. Цягнік на Лондан адпраўляўся праз пяць хвілін. Хагрыд, які не разбіраўся ў маглавых грошах, аддаў Гары купюры і загадаў купіць квіткі.

У цягніку людзі таропіліся на іх яшчэ больш. Хагрыд заняў два сядзення і выцягнуў вязанне. Вязаў ён нешта падобнае да цыркавога шатра канарэйкавага колера.

– У цябе ліст з сабою, Гары?
– спытаў Хагрыд, не спыняючы свой занятак.

Гары выцягнуў з кішэні пергаментны канверт.

– Выдатна, - сказаў Хагрыд.
– Там спіс усяго, што трэба.

Гары разгарнуў другую частку ліста, якую не заўважыў напярэдадні ўвечары, і прачытаў:

"ХОГВАРТС"