Чтение онлайн

ШКОЛА ВЯДЗЬМАРСТВА і ЧАРАЎНІЦТВА

ФОРМА

Навучэнцам першага года навучання неабходна мець:

1. Простая працоўная мантыя (чорная) 3 шт.

2. Паўсядзённая востраканцовая шапка (чорная) 1 шт.

3. Ахоўныя пальчаткі (з драконавай скуры або аналагічныя) 1 шт.

4. Зімовая мантыя (чорная, з срэбнымі зашпількамі) 1 шт.

Пераканаўчая просьба прасачыць, каб на вопратку былі прышыты пазнакі з прозвішчам навучэнца.

СПІС НЕАБХОДНЫХ ПАДРУЧНІКАЎ

Кожны навучэнец павінен мець наступныя кнігі:

Міранда Гусокл "Зборнік замоваў (частка першая)"

Батыльда Бэгшот "Гісторыя магіі"

Адальберт Вафлінг "Тэорыя вядзьмарства"

Эмерык Світч "Ператварэнні. Кіраўніцтва для пачынаючых"

Філіда Спора "Тысяча чароўных зёлак і грыбоў"

Арсеніус Джыгер "Чароўныя адвары і зелля"

Ньют Саламандзер "Казачныя істоты і месцы іх рассялення"

Квенцін Трымбль "Сілы зла: кіраўніцтва па самаабароне"

ІНШАЕ АБСТАЛЯВАННЕ

Чароўная палачка, 1 шт.

Кацёл (алавяны, памер 2), 1 шт.

Набор флаконаў (шкло або крышталь), 1 шт.

Тэлескоп, 1 шт.

Медныя шалі, 1 шт.

Навучэнцам дазваляецца прывезці з сабою саву, кошку або жабу

ДА ЎВАГІ БАЦЬКОЎ: НАВУЧЭНЦАМ ПЕРШАГА ГОДА НАВУЧАННЯ НЕ ДАЗВАЛЯЕЦЦА МЕЦЬ УЛАСНЫЯ МЁТЛЫ

– І усё гэта можна набыць у Лондане?
– здзівіўся Гары.

– Месцы трэба ведаць, - адказаў Хагрыд.

Гары яшчэ ніколі не хадзіў па Лондане. Хагрыд, хоць і ведаў месцы, але не празвычаіўся трапляць у іх звычайным шляхам. Спачатку ён захраснуў у турнікеце метро, потым гучна скардзіўся, што сядзенні занадта цесны, а цягнікі занадта павольныя.

– Ну, не ведаю, як маглы абыходзяцца без магіі, - бурчэў ён, караскаючыся ўверх па эскалатары да выхаду на вузкую ажыўленую вуліцу, якая цалкам складалася з крам.

Хагрыд быў такі вялізны, што лёгка рассякаў натоўп - Гары трэба было толькі ісці ззаду яго і не адставаць. Яны ішлі паблізу кніжных і музычных крам, закусачных і кінатэатраў, але нідзе не было відаць крамы, у якой прадавалі б чароўныя палачкі. Гэта была самая звычайная вуліца, па якой ішлі самыя звычайныя людзі. Няўжо праўда, што дакладна пад імі закапаныя груды чароўнага золата? І дзе гэтыя крамы, у якіх прадаюць зборнікі замоваў і мётлы? Можа быць, усё гэта наогул благі жарт, падбудаваны дзядзькам і цёткай? Калі б Гары не ведаў, што ў сям'і Дурслі спрэс адсутнічае пачуццё гумару, ён б западозрыў розыгрыш; і ўсё ж, нягледзячы на тое, што сказанае Хагрыдам было цалкам непраўдападобна, ён не мог яму не верыць.

– Дайшлі, - абвясціў Хагрыд, спыняючыся, - "Дзіравы кацёл". Знакамітае мястэчка.

Гэта была маленечкая, несамавітага выгляду ўстанова. Калі б Хагрыд не паказаў, Гары б і не заўважыў, што яна наогул тут ёсць. Дарэчы, людзі, якія спяшаліся па вуліцы, менавіта што не прымячалі яго. Іх погляд прасклізваў паблізу, з вялікай кнігарні на дыскарню, і яны зусім не бачылі "Дзіравы кацёл". У Гары стварылася вельмі дзіўнае адчуванне, што толькі яны з Хагрыдам здольныя бачыць гэты бар. Але не паспеў ён нічога сказаць, як Хагрыд ужо правёў яго ўнутр.

Для знакамітага мястэчка ў памяшканні было занадта цёмна і ўбога. У куце сядзелі некалькіх немаладых жанчын, яны пацягвалі шэрры з маленечкіх кубачкаў. Адна з іх паліла доўгую люльку. Нізенькі мужчына ў цыліндры размаўляў са старым бармэнам, які быў лысы і пахадзіў на бяззубы грэцкі арэх. Пры з'яўленні новых наведвальнікаў ціхае гудзенне галасоў спынілася. Па ўсім, Хагрыд не быў тут выпадковым наведвальнікам; яму замахалі і заўсміхаліся, а бармэн пацягнуўся за шклянкай, спытаўшы:

– Як звычайна, Хагрыд?

– Не магу, Том, справы - "Хогвартс", - растлумачыў Хагрыд, плюхнуў руку на плячо Гары, ад чаго ў хлопчыка падхіліліся калені.

– Бог ты мой, - выклікнуў бармэн, узіраючыся ў твар Гары, - гэта… ці можа такое быць…

"Дзіравы кацёл" раптам замёр.

– Захоўвай маю душу, - прашаптаў стары, - Гары Потэр… які гонар.

Ён, спяшаючыся, абмінуў барную стойку, кінуўся да Гары і, са слязьмі ўвачох, схапіў яго за руку.

– З вяртаннем, м-р Потэр, з вяртаннем.

Гары не ведаў, што сказаць. Усе глядзелі на яго. Жанчына з люлькай старана зацягвалася, не ўсведамляючы, што тытунь даўно ўвесь выйшаў. Хагрыд ззяў.

Затым раздаўся шум ўставання мноства людзей з крэслаў, і ў наступны момант Гары ўжо паціскаў рукі ўсім наведвальнікам "Дзіравага катла".

– Дорыс Крокфард, м-р Потэр, не магу паверыць, што нарэшце вас бачу.

– Мая павага, м-р Потэр, мая павага.

– Заўсёды марыў паціснуць вам руку - надзвычай усцешаны.

– Я у захапленні, м-р Потэр, проста не магу выказаць словамі, Дынгл мяне клічуць, Дзедалус Дынгл.

– Я вас ужо бачыў!
– успомніў Гары, і ў Дзедалуса Дынгла ад захаплення звалілася шапка.
– Вы мне аднойчы пакланіліся ў краме.

– Ён памятае!
– ускрыкнуў Дзедалус Дыггл, аглядаючы ўсіх якія прысутнічаюць адначасова, - Чуеце? Ён мяне памятае!

Гары ўсё паціскаў рукі - Дорыс Крокфард уставала ў чаргу зноў і зноў.

Наперад прабраўся бледны малады чалавек, вельмі нервовы. У яго быў цік на адно вока.

– Прафесар Квіррэл!
– сказаў Хагрыд.
– Гары, прафесар Квіррэл будзе настаўнікам у цябе ў "Хогвартсе".

– П-п-п-Потэр, - заікаючыся, вымавіў прафесар Квіррэл, хапаючы Гары за руку.
– Н-н-н-не магу п-перадаць, як я ш-ш-шчаслівы, што м-мне д-д-д-давялося в-вас с-с-сустрэць.

– А што вы выкладаеце, прафесар Квіррэл?

– А-абарону ад с-с-сіл з-з-зла, - прагаварыў прафесар Квіррэлл ціха, нібы не жадаючы пра гэтае згадваць.
– Н-не тое, каб в-вам гэта б-было п-патрэбна, а, П-Потэр?
– Ён нервова засмяяўся. – М-мяркую, в-вырашылі н-набыць усё для ш-школы? А м-м-мне трэба п-п-пашукаць н-н-новую кнігу аб вампірах.
– Падавалася, сама думка аб гэтым забівала яго.

Але астатнія не далі прафесару Квірэлу цалкам завалодаць увагай Гары. Спатрэбілася хвілін дзесяць, каб вызваліцца ад жадаючых пагутарыць. Нарэшце, Хагрыду атрымалася перакрычаць гвалт: