Чтение онлайн

– Нам трэба ісці - шмат спраў. Пайшлі, Гары.

Дорыс Крокфорд у апошні раз паціснула Гары руку, і яны з Хагрыдам наскрозь прайшлі праз бар і вышлі ў невялікі, агароджаны высокімі сценамі двор, дзе стаяў смеццевы бак і расло пустазелле.

Хагрыд з усмешкай глядзеў уніз на Гары.

– Гаварыў я табе? Гаварыў, ты знакамітасць. Прафесар Квіррэл аж увесь задрыжаў, як убачыў цябе - ды ён, праўда, амаль заўсёды дрыжыць.

– А чаго ён такі нервовы?

– Няшчасны хлапец. Быў у парадку, пакуль вучыў па кніжках, а потым з'ехаў на год, на практыку… Гавораць, сустрэў вампіраў у Чорналессі, і яшчэ была нейкая цёмная гісторыя з вядзьмаркай… З тых часоў такі. Баіцца вучняў, баіцца нават уласнага прадмета… Так, дзе парасонік?

Вампіры? Вядзьмарка? У Гары галава ішла кругам. Хагрыд тым часам лічыў цэглы ў сценцы, поруч якой стаяў смеццевы бак.

– Тры ўверх… Два ў бок… - мармытаў ён.
– Так, адыдзі, Гары.

Ён тройчы пастукаў па сцяне лязом парасона.

Сцяна задрыжала - стала выгінацца - у цэнтры з'явілася невялікая адтуліна - яна расла і расла - і праз секунду перад імі ўтварыўся праход, дастатковы вялікі нават для Хагрыда, праход на брукаваную вуліцу, якая, пятляючы, знікала ўдалечыні.

– Сардэчна запрашаем, - сказаў Хагрыд, - на Дыягон Алею.

І лагодна ухмыльнуўся здзіўленню Гары. Яны прайшлі скрозь арку, Гары хутка аглянуўся праз плячо і ўбачыў, як праём паступова ператвараецца ў звычайную цагляную сцяну.

Сонца ярка зіхацела на сценках катлоў, выстаўленых у найблізкай крамы. "Катлы - усе памеры - латуневыя, медныя, алавяныя, срэбныя - самопамешвальныя - складныя", абвяшчала шыльда.

– Ага, гэта нам трэба, - прагаварыў Хагрыд, - але перш возьмем грошаў.

Гары шкадаваў, што ў яго няма яшчэ па меншай меры васьмі пар вачэй. Яны ішлі па вуліцы, і ён ва ўсе бакі круціў галавой, імкнучыся разглядзець усё адразу: крамы, тавары, выстаўленыя перад імі, людзей, робячых пакупкі. Праходзячы паблізу аптэк, ён пачуў, як поўная дама гаворыць, калыхаючы галавой: "Печань дракона па семнаццаці сіклей за ўнцыю! З глузду з’ехаць!…"

З цёмнай крамы з шыльдай "Гандлёвы цэнтр “Совы” - совы рудыя, свірнавыя, карычневыя, палярныя" даносілася прыглушанае нізкае вуханне. Некалькі хлапчукоў прыкладна таго ж узросту, што і Гары, прыціснулі насы да вітрыны, у якой былі выстаўленыя мётлы. Адзін з іх гаварыў: "Глядзіце! "Німбус 2000" - апошняя мадэль, самая хуткасная…". Яны ішлі паблізу крам, што прадавалі мантыі, паблізу крам, дзе прадаваліся тэлескопы і дзіўныя срэбныя прылады, якіх Гары ніколі раней не бачыў, паблізу вітрын, дзе былі выстаўленыя бочкі з печанню кажана і вачыма вугра, паблізу вітрын, заваленых стосамі кніг замоваў, гусінымі пёрамі, пергаментнымі скруткамі, шклянкамі таямнічых зёлкаў, глобусамі месяца…

– "Грынгатс", - абвясціў Хагрыд.

Яны падышлі да асляпляльна белага будынка, які ўзвышаўся высока над суседнімі крамкамі. Поруч паліраваных бронзавых дзвярэй у пурпурна-залатой ліўрэі стаяў…

– Угу, гэта гоблін, - ціха кіўнуў Хагрыд, калі яны, абыходзячы швейцара, узышлі ўверх па белых мармуровых прыступках. Гоблін быў прыкладна на галаву ніжэй Гары. У яго было смуглы, разумны твар, востраканцовая бародка і, як зазначыў Гары, вельмі доўгія пальцы і ступні. Калі яны ўваходзілі ўнутр, гоблін пакланіўся. Наведвальнікі апынуліся перад другімі, унутранымі, дзвярыма, на гэты раз срэбнымі, і на гэтых дзвярах былі выгравіраваныя наступныя словы:

Уваходзячы, трэба ў разлік прымаць:

Зайздрасць тут можа сустрэць пакаранне,

Багацце не можна “за так” атрымаць,

І скрасці спроба каштуе не танна.

Падземны скарб, што тут ляжыць,

Табе ён не належыць, помні.

Праходзь, калі сумленны ты,

І прэч адсюль, калі ты злодзей.

– Я ж кажу, толькі псіх сюды сунецца, - пракаментаваў Хагрыд.

Двое гоблінаў паклонамі праводзілі іх скрозь срэбныя дзверы, і наведвальнікі апынуліся ў вялізнай мармуровай залі. За доўгай стойкай на высокіх крэслах сядзела каля сотні гоблінаў, яны драпалі нешта ў гросбухах, узважвалі манеты на медных шалях, вывучалі каштоўныя камяні праз адмысловыя акуляры. З хола ў розныя бакі вяло незлічонае мноства дзвярэй, і поруч іх незлічонае ж мноства гоблінаў дзелавіта праводзіла і сустракала кліентаў. Хагрыд і Гары падышлі да стойкі.

– Добры дзень, - сказаў Хагрыд незанятаму гобліну, - Мы тут за грашыма з сейфа м-ра Гары Потэра.

– У вас ёсць ключы, сэр?

– Дзесьці былі, - Хагрыд пачаў выгружаць змесціва кішэняў прама перад гоблінам і тут жа засыпаў гросбух дробкамі ад сабачай галеты. Гоблін зморшчыў нос. Гары ў гэты час глядзеў, як іншы гоблін, справа, узважвае гару пярлін, кожная памерам з яйка.

– Вось ён!
– Хагрыд нарэшце знайшоў і пераможна ўзняў перад сабою маленечкі залаты ключык.

Гоблін уважліва агледзеў яго.

– Усё ў парадку.

– У мяне тут яшчэ ліст ад прафесара Дамблдора, - важна вымавіў Хагрыд, - Наконт Самі-Ведаеце-Чаго ў сейфе нумар семсот трынаццаць.

Гоблін уважліва прачытаў ліст.

– Вельмі добра, - кіўнуў ён, вяртаючы ліст Хагрыду.
– Вас праводзяць уніз у сховішча. Грыпхук!

Грыпхук таксама быў гоблінам. Хагрыд разапхнуў назад па кішэнях усе свае дробкі, і яны з Гары ўслед за Грыпхукам накіраваліся да адной з дзвярэй.

– А што гэта такое, Самі-Ведаеце-Што ў сейфе нумар семсот трынаццаць?
– спытаў Гары.

– Не магу сказаць, - з загадкавым выразам на твары адказаў Хагрыд, - Страшны сакрэт. Гэтае ўсё справы "Хогвартса". Дамблдор мне давярае. У мяне праца наогул сакрэтная.

Грыпхук адчыніў перад імі дзверы. Гары, які чакаў убачыць яшчэ адзну мармуровую залу, здзівіўся, таму што гэтым разам яны патрапілі ў вузкі каменны калідор, асветлены падпаленымі паходнямі. Калідор даволі стромка сыходзіў уніз, і на падлозе былі пракладзеныя вузкія рэйкі. Грыпхук свіснуў, і на яго кліч па рэйках, грамыхаючы, пад'ехала маленькая цялежка. Яны забраліся ўнутр - Хагрыд з некаторымі складанасцямі - і адправіліся ў шлях.

Спачатку яны ехалі па заблытаным лабірынце падземных калідораў. Гары паспрабаваў было запамінаць дарогу, налева, направа, направа, налева, у сярэдзіне скрыжавання, направа, налева, але неўзабаве гэта зрабілася занадта складана. Цялежка, аглушальна бразгочучы, відаць, сама ведала, куды ехаць, таму што Грыпхук ёю не кіраваў.

Адзін раз ён убачыў сноп полымя, які вырваўся аднекуль з глыбінь калідора, і аглянуўся паглядзець, не ці дракон гэта, але было ўжо запозна. Яны апускаліся ўсё глыбей пад зямлю і ехалі зараз паблізу возера, вакол якога з падлогі і столі раслі сталакціты і сталагміты.

– Так і не ведаю, - крыкнуў Гары Хагрыду скрозь грукат цялежкі, - якая розніца паміж сталакцітам і сталагмітам?

– У сталагміте ёсць літара "м", - адказаў Хагрыд.
– І не пытай больш нічога, а тое мяне званітуе.