Чтение онлайн

– Ты жадаеш пайсці першым? Упэўнены?
– спытаў Рон.
– Я не ведаю, якая там глыбіня. Перадай флейту Герміёне, каб сабака не прачнуўся.

Гары перадаў флейту. Падчас секунднай паўзы сабака паспеў заварочацца і забурчэць, але, як толькі Герміёна пачала граць, зноў глыбока заснуў.

Гары перабраўся праз сабаку і зазірнуў у люк. Ніякіх прыкмет дна.

Трымаючыся за край, Гары пачаў асцярожна апускацца ўніз, пакуль не павіс на кончыках пальцаў. Тады ён паглядзеў на Рона і сказаў:

– Калі са мной нешта здарыцца, не спускайцеся за мной. Ідзіце прама ў савятню і дасылайце саву Дамблдору, добра?

– Добра, - паабяцаў Рон.

– Тады ўбачымся праз хвіліну - я спадзяюся.

І Гары адпусціў рукі. Ён стаў падаць уніз, уніз, уніз у халодную, вільготную цемру. Нарэшце…

ПЛЮХ. З прыглушаным далікатным храбусценнем ён прызямліўся на нешта мяккае. Ён сеў і памацаў вакол, вочы яго яшчэ не абвыклі да цемры. Падаецца, ён зваліўся на нейкую расліну.

– Парадак!
– крыкнуў ён, уверх, у акенца святла памерам з паштовую марку - гэта была адтуліна люка наверсе, - тут мякка, прыгайце!

Рон адразу ж скокнуў. Ён прызямліўся, расцягнуўшыся побач з Гары.

– Што гэта за штука?
– былі яго першыя словы.

– Не ведаю, нейкая расліна. Павінна быць, адмысловы подсціл, каб было мягчэй.

Удалечыні змоўкла музыка. Раздаўся гучны брэх, але Герміёна паспела скокнуць. Яна прызямлілася з іншага боку ад Гары.

– Мы, пэўна, на глыбіні некалькіх міль пад школай, - сказала яна.

– Як удала, што тут гэтая расліна, - адклікнуўся Рон.

– Удала?!
– завішчала Герміёна.
– Ды вы паглядзіце на сябе!

Яна ўскочыла на ногі і пачала прарывацца да сцяны. Ёй прыйшлося нялёгка, таму што ў тое самае імгненне, як яна прызямлілася, паўзучыя сцябліны расліны пачалі аблытваць яе ногі. Што ж датычыцца Гары з Ронам, дык яны і не заўважылі, як іх ногі ўжо былі дужа аплеценыя.

Герміёне атрымалася вызваліцца раней, чым расліна здолела як след учапіцца за яе. І зараз яна ў жаху глядзела, як хлопчыкі адчайна ваююць з ліянамі, аддзіраючы іх ад сябе, але, чым больш яны кідаліся, тым мацней і хутчэй расліна аплятала іх.

– Не варушыцеся!
– загадала Герміёна.
– Я ведаю, што гэта такое - гэта Сеткі Д'ябла!

– Якое шчасце, зараз мы ведаем, як яно завецца, можна памерці спакойна, - раздражнёна прахрыпеў Рон, адхіляючыся назад, каб абараніць сваю шыю ад нястомных сцяблін.

– Ціха! Я спрабую ўспомніць, як яго забіць!
– прыкрыкнула Герміёна.

– Тады паспяшайся, я ўжо не магу дыхаць!
– сіпла вытхнуўся Гары, аддзіраючы галіны ад грудзей.

– Сеткі Д'ябла, Сеткі Д'ябла… што ж казала Спроўт? Яно любіць цемру і вільгаць…

– Значыць, запалі агонь!
– ускрыкнуў Гары.

– Так - вядома - але тут жа няма дроў!
– выгукнула Герміёна, ламаючы рукі.

– ТЫ З ГЛУЗДУ З’ЕХАЛА?
– закрычаў Рон.
– ВЕДЗЬМА ТЫ АБО ХТО?

– Вядома!
– узрадавалася Герміёна; і яна секанула палачкай, памахала ёю, пашаптала нешта, і накіравала на расліну магутнае блакітнае полымя, такое ж, якім падпальвала Снэйпа. Праз пару секунд хлопчыкі адчулі, што ліяны аслабілі хватку і адступіліся ад агню і святла. Курчачыся і выгінаючыся, Сеткі Д'ябла паступова адпускалі іх, і неўзабаве Гары з Ронам вызваліліся.

– Як добра, што ты была ўважлівая на гербалогіі, - Гары ўстаў побач з Герміёнай ля сцяны і пачаў выціраць пот з ілба.

– Ага, - сказаў Рон, - і як добра, што Гары не губляецца ў цяжкую хвіліну - "няма дроў", скажыце, калі ласка.

– Нам сюды, - Гары паказаў на каменны тунэль, які, уласна, быў адзінай дарогай наперад.

Акрамя сваіх крокаў, яны чулі толькі, як на падлогу, сцякаючы з вельмі вільготных сценаў, ціха падаюць кроплі вады. Тунэль вёў уніз, і Гары мімаволі ўспомніў "Грынгатс". Сэрца яго звалілася, калі ён успомніў, што чароўны банк ахоўваецца драконамі. Калі ім сустрэнецца дракон, дарослы дракон – ім і Норберта было больш чым досыць…

– Чуеш?
– шапнуў Рон.

Гары прыслухаўся. Аднекуль зверху даносіўся шоргат і клекатанне.

– Думаеш, гэты прывід?

– Не ведаю… Больш падобна на шоргат крылаў.

На выхадзе з тунэлю перад імі адкрылася ярка асветленая зала з высокай скляпеністай столлю. Зала кішэла маленькімі зіготкімі птушачкамі, яны бязладна гойсалі туды-сюды, лёталі, пырхалі. У процілеглай сцяне былі цяжкія дубовыя дзверы.

– Яны нападуць, калі мы пройдзем праз залу?
– спытаў Рон.

– Можа быць, - адказаў Гары.
– На выгляд яны бяспечныя, але, думаю, калі накінуцца ўсё разам … што ж, выбару ўсё роўна няма… я пабег.

Глыбока ўдыхнуўшы і закрыўшы твар рукамі, Гары стралой паляцеў праз залу. Ён чакаў, што ў яго вось-вось усадзяцца вострыя клювікі і сталёвыя кагаткі, але нічога падобнага не адбылося. Ён цалкам удала дабраўся да дзвярэй. Пацягнуў за ручку, але дзверы апынуліся зачыненыя.

Яго спадарожнікі рушылі ўслед за ім. Яны цягнулі і пхалі, але дзверы не паддаліся, нават калі Герміёна выпрабавала "Алахамору".

– І што цяпер?
– пацікавіўся Рон.

– Гэтыя птушкі… яны ж не могуць быць проста так… - задумалася Герміёна.

Яны стаялі і глядзелі, як птушкі носяцца ў іх над галавой, зіхоцячы... Зіхоцячы?

– Гэта не птушкі!
– раптам выгукнуў Гары.
– Гэта ключы! Ключы з крылцамі - зірніце ўважлівей! А такім чынам… - ён агледзеўся вакол, пакуль яго сябры ўзіраліся ў ключы.
– Ёсць! Глядзіце - мётлы! Мы павінны злавіць ключ ад гэтых дзвярэй!

– Але ключоў сотні!

Рон агледзеў замак.

– Тут патрэбен вялікі, старамодны ключ - хутчэй за ўсё, срэбны, такі, як ручка.

Усё схапілі па мятле, узняліся ў паветра і з разгону ўрэзаліся ў самы стрыжань зграі. Але, як дзеці не намагаліся, заварожаныя ключы лёталі гэтак хутка, што злавіць іх не было ніякай магчымасці.

І усё ж Гары нездарма быў самым маладым Лаўцом за апошняе стагоддзе. Ён валодаў здольнасцю адразу знаходзіць поглядам тое, чаго іншыя не бачылі. Памахаўшы з хвіліну рукамі ў віры рознакаляровых пёраў, ён угледзеў масіўны срэбны ключ з крылом, згорнутым набок - як быццам нядаўна яго ўжо лавілі і жорстка запіхвалі ў замочную свідравіну.

– Вось ён!
– заекатаў Гары.
– Вось той, вялікі - там - не, там - з ярка-блакітнымі крыламі - пёры змятыя набок.

Рон панёсся ў кірунку, якое паказаў Гары, урэзаўся ў столь і ледзь не зваліўся з мятлы.