Чтение онлайн

– Прафесар Дамблдор ад'ехаў дзесяць хвілін таму, - працадзіла яна ледзяным тонам.
– Яму прыйшла тэрміновая сава з Міністэрства Магіі, і ён неадкладна выляцеў у Лондан.

– Ад'ехаў?
– адчайна закрычаў Гары.
– Зараз?

– Прафесар Дамблдор - вялікі чарадзей, Потэр, і ў яго шмат тэрміновых спраў…

– Але гэта важна!

– Ваша паведамленне, Потэр, важней, чым Міністэрства Магіі?

– Разумееце… - пачаў Гары, вырашыўшы адкінуць усе засцярогі, - прафесар… гэта датычыцца філасофскага каменя…

Прафесар МакГонагал чакала чаго заўгодна, але толькі не гэтага. Кнігі выпалі ў яе з рук, і яна нават не стала падымаць іх.

– Адкуль вы ведаеце?
– невыразна вымавіла яна.

– Прафесар, я думаю… у сэнсе, я ведаю, што Сн… што нехта жадае выкрасці камень. Мне трэба паразмаўляць з прафесарам Дамблдорам.

Яна паглядзела на яго са змяшаным выразам здзіўлення і недаверу.

– Прафесар Дамблдор вернецца заўтра, - сказала яна нарэшце.
– Я не ведаю, якім чынам вы даведаліся пра камень, але, нават калі тое, што вы кажаце, праўда, ніхто не можа яго выкрасці, ён занадта добра абаронены.

– Але, прафесар…

– Потэр, я ведаю, што кажу, - адрэзала яна, нахілілася і сабрала кнігі.
– Ідзіце ў двор і пабудзьце на сонейку.

Але дзеці не паслухаліся.

– Гэта адбудзецца сёння, - загаварыў Гары, як толькі ўпэўніўся, што прафесар МакГонагал яго не чуе, - Снэйп збіраецца прабрацца ў сховішча сёння ўначы. Ён ужо ведае ўсё, што трэба, і сёння Дамблдор не зможа яму замінуць. Гэта ён даслаў занатоўку, я ўпэўнены! У міністэрстве магіі вельмі здзівяцца, калі ўбачаць Дамблдора.

– Але што мы можам…

Герміёна гучна ахнула. Гары і Рон рэзка абярнуліся.

За імі стаяў Снэйп.

– Добры дзень, - сказаў ён роўным голасам.

Дзеці моўчкі ўтаропіліся на яго.

– Вам не варта знаходзіцца ў памяшканні ў такі цудоўны дзень, - дзіўная, крывая ўхмылка з'явілася ў яго на твары.

– Мы жадалі… - пачаў Гары, не маючы ні найменшага падання аб тым, чаго яны маглі б жадаць.

– Вам варта быць асцярожней, - папярэдзіў Снэйп.
– Калі вы будзеце расхаджваць з таямнічым выглядам, то ўсе падумаюць, што вы зноў нешта ладзіце. А "Грыфіндор" больш не можа сабе дазволіць губляць балы, ці не так?

Гары ўспыхнуў. Хлопцы павярнуліся і накіраваліся да выхаду, а Снэйп крыкнуў услед:

– Майце на ўвазе, Потэр - яшчэ адзін начны шпацыр, і я асабіста прасачу за тым, каб вас выключылі. Усяго вам добрага.

І ён накіраваўся ў настаўніцкую.

Апынуўшыся на ганку, на каменных прыступках, Гары звярнуўся да астатніх.

– Такім чынам, вось што нам трэба рабіць, - пераканаўча зашаптаў ён.
– Адзін з нас павінен сачыць за Снэйпам - чакаць каля настаўніцкай і, калі ён выйдзе, пайсці за ім. Гэта лепш зрабіць Герміёне.

– Чаму мне?

– Гэта ж відавочна, - растлумачыў Рон: - Ты можаш сказаць, што, да прыкладу, чакаеш прафесара Флітвіка.
– Ён загаварыў пісклявым голасам: - Ах, прафесар Флітвік, я так хвалююся, мне падаецца, я адказала няправільна на пытанне 14б…

– Змоўкні, - раззлавалася Герміёна, але пагадзілася пайсці сачыць за Снэйпам.

– А мы пайдзем дзяжурыць ля калідора на трэцім паверсе, - сказаў Гары Рону.
– Пайшлі.

Але гэтая частка плану не спрацавала. Ледзь яны падышлі да дзвярэй, што аддзялялі Флуфі ад іншых памяшканняў школы, як з'явілася прафесар МакГонагал, якая на гэты раз выйшла з сябе.

– Думаеце, вас прайсці цяжэй, чым цэлы вагон замоваў!
– падарвалася яна.
– Хопіць займацца глупствам! Калі я толькі дазнаюся, што хтосьці з вас зноў апынуўся тут, я зніму яшчэ пяцьдзесят балаў з "Грыфіндора"! Так-так, Уізлі, з майго роднага каледжа!

Гары з Ронам папляліся ў агульную гасціную. Гары толькі паспеў сказаць: "Прынамсі, Герміёна будзе ведаць, дзе Снэйп", як адкрыўся партрэт Тоўстай Цёткі і ўвайшла Герміёна.

– Гары, прабач, - захныкала яна, - я нічога не магла зрабіць! Снэйп выйшаў і спытаў, што я тут раблю, а я сказала, чакаю Флітвіка, тады ён прывёў Флітвіка, і я толькі што ад яго выйшла і не ведаю, куды пайшоў Снэйп.

– Ну што ж, вось і ўсё, так?
– разгублена сказаў Гары.

Сябры моўчкі глядзелі на яго. Ён быў бледны, вочы ліхаманкава блішчэлі.

– Я пайду і паспрабую выкрасці камень першым.

– Ты з глузду з’ехаў!
– закрычаў Рон.

– Ні ў якім разе!
– закрычала Герміёна.
– Пасля таго, што сказалі Снэйп і МакГонагал? Цябе выключаць!

– НУ І ШТО?!
– усклікнуў Гары.
– Вы што, не разумееце? Калі Снэйп здабудзе камень, Вальдэморт вернецца! Вы што, не чулі пра тыя часы, калі ён ледзь не захапіў уладу? Не будзе ніякага "Хогвартса", адкуль можна будзе выключаць! Ён яго зраўняе з зямлёй або ператворыць у школу чорнай магіі. Што ў параўнанні з гэтым страта балаў?! Або, можа, вы лічыце, што, калі "Грыфіндор" атрымае кубак, ён пашкадуе вас або вашых родных? Калі мяне зловяць раней, чым я здабуду камень, што ж, значыць, адпраўлюся назад да Дурслі і буду чакаць, пакуль да мяне дабярэцца Вальдэморт - значыць, памру крыху пазней, чым планавалася, толькі і ўсяго... Таму што я ніколі не перайду на бок сіл зла! Сёння ўначы я пайду ў сховішча і нішто, чуеце, нішто не спыніць мяне! Вальдэморт забіў маіх бацькоў, не забывайце аб гэтым!

Яго вочы зіхацелі.

– Ты маеш рацыю, Гары, - сказала Герміёна.

– Вазьму плашч-нябачнік, - вырашыў Гары.
– Як удала, што я атрымаў яго назад.

– Але ці зможам мы пад ім усе ўтрох схавацца?
– засумняваўся Рон.

– Усе... утрох?

– Кінь, ты што, думаў, мы цябе аднаго адпусцім?

– Зразумела, не, - жыва адклікнулася Герміёна.
– Як ты збіраешся здабыць камень без нашай дапамогі? Я лепш пайду пачытаю падручнік, можа быць, мне сустрэнецца што-небудзь патрэбнае…

– Але калі нас зловяць, вас таксама выключаць.

– Мяне, можа, і не, - змрочна вымавіла Герміёна.
– Флітвік сказаў па сакрэце, што я па ягонаму прадмету атрымала сто дванаццаць адсоткаў, хоць за апошнія пяць гадоў ніхто не набіраў болей сотні. Яны не адважацца мяне так проста выкінуць.

Пасля вячэры яны сядзелі, як на іголках, у крэслах агульнай гасцінай. Ніхто іх не чапаў; ды і, уласна, Грыфіндорцам не аб чым было размаўляць з Гары. Сёння ён упершыню не знаходзіў гэта засмучальным. Герміёна ліхаманкава гартала канспекты, спадзеючыся выпадкова натрапіць на заклён, які ім неўзабаве мелася быць паспрабаваць зняць. Рон і Гары амаль не размаўлялі. Абодва абдумвалі небяспечную прыгоду.

Паступова народ разыйшоўся спаць, і пакой апусцеў.

– Усё, час прыйшоў, - прамармытаў Рон, пасля таго як апошнім, пацягваючыся і пазяхаючы, выдаліўся Лі Джордан. Гары ўзбег па лесвіцы ў неасветленую спальню. Ён дастаў плашч і тут яму на вочы выпадкова патрапіла флейта, падораная Хагрыдам на Каляды. Гары паклаў яе ў кішэню, каб усыпіць Флуфі - яму нешта не хацелася спяваць сёння ноччу.

І паспяшаўся назад у гасціную.

– Давайце прымерым плашч і паглядзім, ці хавае ён нас усіх траіх - а тое калі Філч убачыць, што па калідоры сама па сабе ідзе нага або рука…