Чтение онлайн

Гары працаваў ад ранку да вечара. Яму, апроч іншага, даводзілася стала пераадольваць боль у ілбе, які не спыняўся ні разу пасля паходу ў Забаронены лес. Нэвіл лічыў, што Гары пакутуе іспытным неўрозам у цяжкай форме, таму што Гары вельмі дрэнна спаў, але ў рэчаіснасці гэта адбывалася з-за старых кашмарных сноў, якія зноўку вярнуліся, толькі зараз, у дадатак да мінулых жахаў, у іх прысутнічала таямнічая істота пад каптуром, у якой па падбароддзю сцякала кроў.

Рон і Герміёна турбаваліся аб камені куды менш, чым Гары, ці тое таму, што яны не бачылі таго, што бачыў Гары, ці тое таму, што ў іх у ілбе не палаў ад болю шнар. Безумоўна, іх пужала сама думка аб Вальдэморце, але ён не наведваў іх у сне, а акрамя таго, яны так старанна займаліся, што ў іх не заставалася часу на бясплодныя роздумы аб намерах Снэйпа або каго бы то ні было яшчэ.

Надышоў самы апошні іспыт - гісторыя магіі. Нейкая гадзіна, падчас якой прыйдзецца адказваць на пытанні аб усякіх там выжылых з розуму ведзьмаках, вынайшаўшых рознае глупства накшталт самапамешваючых катлоў, а потым - свабода! Свабода на працягу цэлага - цудоўнага!
– тыдня, пасля чаго ім абвесцяць вынікі іспытаў. Калі прывід прафесара Бінза нарэшце вымавіў доўгачаканыя словы: "пакладзіце пёры і скруціце пергамент", Гары разам з іншымі студэнтамі выдаў крык захаплення.

– Усё аказалася значна прасцей, чым я думала, - сказала Герміёна, калі яны ўліліся ў радасны натоўп на залітым сонцам лужку перад школай, - дарэчы, мне было не абавязкова вучыць ані пра Кодэкс Гонару Маладога Пярэваратня ад 1637 года, ані пра паўстанне Эльфрыка Энергічнага.

Герміёна хацела пасля іспытаў пазвяраць адказы, але Рон сказаў, што яму ад гэтага стане блага, таму яны папляліся да возера і плюхнуліся пад дрэва. Двайняты Уізлі разам з Лі Джорданам тузалі за шчупальцы гіганцкага кальмара, які плёскаўся на цёплай водмелі.

– Ніякіх больш заняткаў, - шчаслівым голасам прагаварыў Рон, расцягваючыся на траве.
– Не будзь такім сумным, Гары, у нас ёсць цэлы тыдзень да таго, як мы даведаемся, што напісалі ўсё няправільна! А пакуль можна ні аб чым не думаць.

Гары пацёр лоб.

– Хацеў б я ведаць, што ўсё гэта значыць!
– у сэрцах выклікнуў Гары.
– Шнар жудасна баліць... Гэта і раней здаралася, але ніколі так часта, як зараз.

– Схадзі да мадам Помфры, - параіла Герміёна.

– Я не хворы, - паспрабаваў растлумачыць Гары, - мне падаецца, гэтае папярэджанне… Павінна здарыцца нешта страшнае…

Але Рона немагчыма было ўстрывожыць, для гэтага было занадта горача.

– Гары, хопіць табе, Герміёна мае рацыю: пакуль Дамблдор тут, з каменем нічога не можа здарыцца. І потым, у нас няма ніякіх падстаў думаць, што Снэйп выведаў, як прайсці паблізу Флуфі. Яму ўжо адзін раз ледзь не адарвалі нагу, наўрад ці ён так адразу сунецца зноўку. І хутчэй Нэвіл будзе гуляць за зборную Англіі, чым Хагрыд здрадзіць Дамблдору.

Гары кіўнуў, але ён не мог пазбавіцца ад няяснага адчування, што забыў нешта зрабіць, нешта важнае. Калі ён паспрабаваў падзяліцца гэтым адчуваннем з сябрамі, Герміёна сказала:

– Гэта з-за іспытаў. Мінулай ноччу я прачнулася і паўтарыла палову курсу ператварэнняў, і толькі потым успомніла, што гэты іспыт мы ўжо здалі.

Гары, аднак, быў упэўнены, што яго турбота не мае нічога агульнага з іспытамі. Ён задуменна назіраў, як па яркім блакітным небе да школы падлятае сава з занатоўкай, заціснутай у дзюбе. А вось яму лісты прыходзяць толькі ад Хагрыда. Хагрыд ніколі не здрадзіць Дамблдору. Хагрыд ніколі нікому не скажа, як прайсці паблізу Флуфі… ніколі… але…

Раптам Гары ўскочыў на ногі.

– Ты куды?
– сонна прамармытаў Рон.

– Я тут сёе аб чым падумаў, - буркнуў Гары, - Трэба тэрмінова сустрэцца з Хагрыдам.

– Навошта?
– спытала Герміёна, якая вырашыла пайсці разам з Гары.

– Табе не падаецца, што гэта трохі дзіўна?
– Гары караскаўся ўверх па здзірванелым схіле, - Хагрыд марыць аб драконе, і вось невядома адкуль з’яўляецца незнаёмец, у якога выпадкова ў кішэні аказваецца яйка дракона? Пакажы мне хоць аднаго чалавека, які разгуліваў бы з драконавым яйкам у кішэні? Улічваючы, што гэта незаконна? Як удала, што яму пашчасціла сустрэцца менавіта з Хагрыдам, табе не падаецца? Чаму я раней гэтага не зразумеў?

– Аб чым гэта ты?
– не зразумеў Рон, але Гары, які не горш усякага спрынтара бег па двары да ўзлеска, не адказаў.

Хагрыд сядзеў у крэсле перад халупай. Рукавы ў яго былі закатаныя, і ён лузаў гарох у вялізную міску.

– Прывітанне, - сказаў ён, усміхаючыся.
– Іспыты здалі? Можа, гарбаты?

– Так, давай, - папрасіў Рон, але Гары перабіў яго.

– Не, мы спяшаемся. Хагрыд, мне трэба ў цябе сёе-тое спытаць. Памятаеш тую ноч, калі ты выйграў Норберта ў карты? Як выглядаў той незнаёмец, з якім ты гуляў?

– А я памятаю?
– бестурботна кінуў Хагрыд.
– Ён і плашча не здымаў.

Ён убачыў перад сабою тры здзіўленыя твары і прыўзняў бровы.

– А чаго, нармалёва, нічога незвычайнага, у "Башцы парсюка" заўжды хапае ўсякага цудоўнага народу - гэта ж вясковая піўная. Нелегальны гандляр драконамі, чаго такога? Твар я не бачыў, ён быў у каптуры.

Гары знясілена споўз на зямлю поруч з міскай з гарохам.

– А аб чым ты з ім гаварыў, Хагрыд? Ты згадваў "Хогвартс"?

– Можа, і згадваў… - Хагрыд нахмурыўся, успамінаючы.
– Ага… Ён спытаў, чым я займаюся, ну, я сказаў, я, маўляў, тут ключнік…Ён спытаў, за якімі жывёлінамі мне даводзілася прыглядаць… Я назваў… Потым распавёў, як заўсёды жадаў дракона… а потым… не памятаю сапраўды, ён купляў мне пітво, яшчэ і яшчэ… Пачакайце… Так, потым ён сказаў, што ў яго ёсць драконава яйка і прапанаваў згуляць на яго ў карты… але ён жадаў упэўніцца, што я змагу з драконам зладзіць, не жадаю, казаў, каб яго потым выкінулі… Тады я і сказаў, маўляў, пасля Флуфі мне ніякі дракон не страшны…

– А ён - зацікавіўся Флуфі?
– спытаў Гары, імкнучыся, каб яго голас прагучаў спакойна.

– Ну… так. А што, хіба шмат сустрэнеш такіх трохгаловых сабак, хоць бы і ў "Хогвартсе"? Ну, я і сказаў, Флуфі - проста ластаўка, калі ведаеш да яго падыход: зграй яму або праспявай, і ён тут жа засынае…

Хагрыд раптам прыйшоў у жах.

– Я не павінен вам гэтага казаць!
– падарваўся ён.
– Забудзьце, што я сказаў! Гэй - вы куды?

Гары, Рон і Герміёна не вымавілі ані слова, пакуль не спыніліся як укапаныя ў вестыбюлі, які ў параўнанні з сонечным дваром здаўся ім змрочным і халодным.

– Трэба ісці да Дамблдора, - вырашыў Гары.
– Хагрыд распавёў незнаёмцу, як прайсці паблізу Флуфі, а пад плашчом быў альбо Снэйп, альбо Вальдэморт - яму не прыйшлося моцна напружвацца, раз ён напаіў Хагрыда. Спадзяюся на адно - што Дамблдор нам паверыць. Флорэнц можа пацвердзіць... Калі Бэйн яму дазволіць, вядома. Дзе кабінет Дамблдора?

Яны агледзеліся, быццам чакаючы ўбачыць ўказальнік. Ім ніколі не казалі, дзе жыве Дамблдор, і яны ні разу не чулі, каб кагосьці пасылалі да дырэктара.

– Нам трэба… - пачаў Гары, але тут у холе раптам гулка прагучаў голас:

– Што гэта вы трое тут робіце?

Гэта была прафесар МакГонагал з вялізным стосам кніг у руках.

– Мы жадаем убачыць прафесара Дамблдора, - сказала Герміёна - даволі адважна, як здалося Гары і Рону.

– Прафесара Дамблдора?
– перапытала прафесар МакГонагал так, нібы жадаць убачыць яго было па меншай меры непрыстойна.
– Навошта?

Гары праглынуў - што ж адказаць?

– Гэта сакрэт...
– сказаў ён, але неадкладна пашкадаваў аб гэтым, бо ноздры прафесара МакГонагал гнеўна раздуліся.