Чтение онлайн

– Я - хто?
– ахнуў Гары.

– Чараўнік, вядома ж, - паўтарыў Хагрыд, зноў усаджваючыся на канапу, якая са стогнам правалілася яшчэ ніжэй, - і яшчэ які! З такімі продкамі, кім табе і быць? Ну, чаго ж… мабыць, самы час прачытаць вось гэта.

Гары працягнуў руку да жаданага жаўтлявага канверта, адрасаванаму "Мора, Хаціна-на-скале, м-ру Г. Потэру". Ён разгарнуў ліст і прачытаў:

"ХОГВАРТС"

ШКОЛА ВЯДЗЬМАРСТВА І ЧАРАЎНІЦТВА

Дырэктар: АЛЬБУС ДАМБЛДОР

(Кавалер Ордэна Мерліна першай ступені, Вялікі Чараўнік, Вярхоўны Чарадзей, Прэзідэнт міжнароднай канфедэрацыі чараўнікоў)

Паважаны м-р Потэр!

З радасцю паведамляем, што Вы прынятыя ў Школу вядзьмарства і чараўніцтва "Хогвартс".

Спіс неабходнай літаратуры і абсталявання прыкладаецца.

Пачатак заняткаў - 1 верасня. Чакаем саву з адказам не пазней за 31 ліпеня.

 Шчыра Вашая,

 Мінерва МакГонагал,

 Намеснік дырэктара

У галаве ў Гары, як феерверк, успыхнуў цэлы шэраг пытанняў, і ён не мог вырашыць, у якой паслядоўнасці іх задаваць. Пасля некаторага роздуму, ён выдавіў з сябе:

– А што значыць, "чакаем саву з адказам"?

– Гангрэн хуткаплынны, ледзь не запамятаваў!
– выклікнуў Хагрыд, пляснуўшы сябе па ілбу з сілай, дастатковай, каб збіць з ног каня, і адначасова дастаючы з чарговай кішэні саву – сапраўдную, жывую, ускудлачаную саву, - доўгае пяро і пергаментны скрутак. Ён пісаў, высунуўшы язык, а Гары ўважліва чытаў напісанае:

Паважаны прафесар Дамблдор!

Уручыў Гары ліст.

Заўтра едзем за пакупкамі.

Надвор'е жудаснае.

Спадзяюся, з Вамі ўсё добра.

 Хагрыд.

Хагрыд скруціў пасланне і аддаў саве. Тая заціснула пергамент ў дзюбе. Потым Хагрыд аднёс саву да дзвярэй і вышпурнуў у шторм. Затым вярнуўся і сеў на канапу з такім выглядам, як быццам здзейсніў штосьці самае звычайнае, накшталт размовы па тэлефоне.

 Тут Гары ўсвядоміў, што сядзеў з шырока адкрытым ротам - і закрыў яго.

– Аб чым гэта я?
– пачаткаў было Хагрыд, але ў гэты момант дзядзька Вернан, па-ранейшаму попельна-шэры ад хвалявання, але жудасна злосны, уступіў у круг святла перад комінам.

– Ён не паедзе, - выгукнуў дзядзька Вернан.

Хагрыд вылаяўся.

– Хацеў б я паглядзець, як такі магл як ты, яго спыніць.

– Хто?
– з цікавасцю перапытаў Гары.

– Магл, - паўтарыў Хагрыд, - так мы клічам усіх нечараўнікоў. Табе, яс'справа, не подфарціла, вырас у такіх жудасных маглаў, якіх яшчэ пашукаць трэба.

– Калі мы ўзялі яго, мы пакляліся пакласці канец усяму гэтаму мярзоццю, - заявіў дзядзька Вернан, - пакляліся знішчыць у ім гэта! Чараўнік, ці бачыце!

– Вы ведалі?
– уразіўся Гары.
– Ведалі, што я - чараўнік?

– Ведалі?!
– раптам завішчала цётка Пятуння.
– Яшчэ б мы не ведалі! Вядома, ведалі! Кім жа яшчэ ты мог быць, пры такой маці, як мая трыклятая сястрычка! Яна таксама ў свой час атрымала такі ліст і адправілася ў гэтую - гэтую школу - а потым з'яўлялася дома толькі на вакацыі! Заўсёдная лягушачая ікра ў кішэнях! Кубкі, якія ператваюцца ў пацукоў! І толькі я адна бачыла, якая яна… ненармалёвая! А бацькі, ну што вы, яны без канца захапляліся, ах, Лілі то, Лілі сё, былі шчаслівыя - у іх у сям'і, ці бачыце, нарадзілася ведзьма!

Яна перавяла дыханне і завялася зноў. Відаць, ёй даўно, доўгія гады, карціла выказацца.

– А потым яна пазнаёмілася з гэтым жудасным Потэрам, у школе, яны збеглі і ажаніліся. Нарадзіўся ты, і, вядома, я не сумнявалася, што ты будзеш сапраўды такі ж… такі ж дзіўны і… і… ненармалёвы, а потым яна дазваляе сябе укакошыць і - наце вам - у нас на руках чараўнік!

 Гары збялеў. З цяжкасцю узяўшы сябе ў рукі, ён спытаў:

– Укакошыць? Вы ж мне казалі, што яны загінулі ў аварыі?

– У АВАРЫІ?
– абурэнню Хагрыда не было мяжы. Сіла яго гневу прымусіла і без таго перапуджанае сямейства Дурсляў забіцца далей у кут.
– Паглядзеў б я, якая аварыя магла б забіць Лілі з Джэймсам! Абуральна! Бязладдзе! Гары Потэр сам пра сябе не ведае! Ды ў нас любое дзіцятка пра яго напамяць распавядзе!

– Як гэта? Адкуль? Чаму?
– настойліва пытаў Гары.

Гнеў знік з твару Хагрыда, саступіўшы месца турбоце.

– Не чакаў я такога, - сказаў ён збянтэжаным, ціхім голасам.
– Дамблдор гаварыў, могуць узнікнуць некаторыя цяжкасці, ды я не чакаў, што ты наогул нічога не ведаеш… Ох, Гары, Гары… не ведаю, ці добра, ці дрэнна, калі я табе ўсё распавяду, але, з іншага боку, хтосьці ж павінен, не пойдзеш ж ты ў "Хогвартс" гэткім недарэкай.

Ён кінуў на Дурслей ліхі погляд.

– Ды і вам не грэх паслухаць - праўда, я і сам не ўсё ведаю, гісторыя цёмная …

Ён сеў і некаторы час глядзеў у агонь, а потым загаварыў:

– Відаць, пачаць трэба з… з таго… не, вось жудасць! Вы і імя такога не чулі, а ў нас усё ведаюць…

– Каго?

– Ну… не люблю яго ўспамінаць. Ніхто не любіць.

– Чаму?

– Клянуся драконам, Гары, баяцца, вось чаму! Дагэтуль баяцца. Чорт, як жа ўсё гэта цяжка. Разумееш, Гары, быў адзін чараўнік, ён стаў… дрэнны. Горш няма куды. Яго клікалі… - Хагрыд праглынуў, словы не ішлі з языка.

– Можа быць, вы напішаце яго імя?
– прапанаваў Гары.

– Ды ну, пісаць яшчэ горш. Добра - Вальдэморт.
– Хагрыд здрыгануўся, - І не прымушай мяне паўтараць. Ну вось, гэты самы… чараўнік, гадоў дваццаць таму, пачаў шукаць прыхільнікаў. І знайшоў, яс'справа - адны яго баяліся, іншыя прымазваліся да ўлады, таму што яна ў яго была, улада, вельмі вялікая. Смутныя былі часы, Гары. Ніхто не ведаў, каму верыць, ніхто не вырашаўся вадзіць сяброўства з чужынцамі… здараліся розныя жудасныя рэчы. Патроху ён стаў перамагаць. Яс'справа, хтосьці спрабаваў супраціўляцца - такіх ён забіваў. Страшнай смерцю. Заставалася адно бяспечнае месца - "Хогвартс". Відаць, Ты-Ведаш-Хто баяўся аднаго толькі Дамблдора. Не адважваўся захапіць школу, прынамсі, тады.

– Вось... Твае маці з татам былі самыя лепшыя чараўнікі, якіх я толькі ведаў. Лепшыя вучні ў "Хогвартсе"! І чаго Ты-Ведаеш-Хто ні разу не паспрабаваў перацягнуць іх на свой бок?… Адчуваў, відаць: не стануць яны вадзіцца з Цёмнымі Сіламі, яны былі з Дамблдорам, разумееш?

– Можа, тады ён вырашыў іх указаць… а можа, заставіць… Хто ведае… Толькі дзесяць гадоў таму, на Хэлоўін, заявіўся ён у вёску, дзе вы жылі. Ты быў маленькі, гадок усяго. Ён прыйшоў да вас у дом і…і…

Хагрыд раптам спыніўся, выцягнуў з кішэні вельмі брудную насоўку і высмаркаўся так гучна, бы завыла сірэна.