Не разгадаў я ласку акварэлі.Вясёлцы я не закасаў рукаў.І ў даўніх тых, што сэрца мне сагрэлі,Я падабенства да цябе шукаў…
Белыя замовы
З аблокамі абшар на «ты».Зімовы дзень. Настрой зімовы.І снегу белыя замовыАд голасці, ад чарнаты.І вырывае вецер словы —Там… пра хвасты… пра капыты…Пра крыгаломныя падковы…Да глухаты.
* * * Сарочкай, досвіткам недаспаным забытаю…
Сарочкай, досвіткам недаспаным забытаю,Сарока бялеецца ў гарадскім двары.Пытае, бы тая вяскоўка, ды перапытвае,Чаму заляцела ў муры,Як у бор сыры.Можа, бабкаю, а ці прабабкаюБыў абстракатаныГэты ўзлесак былы.Сарока асфальт нехалодныМацае лапкаю.І мне не хапае пахуБаравое смалы.
* * * Вадой замерзлай затоплены човен…
Вадой замерзлай затоплены човен,Як след ад нагі босай велікалюда.Чарот парудзеў ад зімовых абновін.Трашчаць берагі ад лядовага склюда.Вада падмывае крысо небакраю.Варона крыло апускае абныла.Збялелы бярэзнік салодка згарае.І Нарачы чару смуга падгубіла.
* * * А жонка сябрава з другім…
А жонка сябрава з другім,Як не зусім,Дык трошкі мужам.А мы гарымНа белы дым.У вернасці клянёмся, тужым.А гэтая радня да дня,Што, як і муж,Наступным стане.І юрлівосці зайчаняПасецца на чужой паляне.А сябра ўжо даўно няма.А жонка туюМаладуюСябе забылася й сама.Я помнюІ сябе шкадую.
Канструкцыя
І восень укручвае коламі дні,Аж стогнуць вазы ад даніны.На полазе едзе ўспамінам зіма.І ад каляіны той да палазніЗ казіны скок езданіны.І сцень тойЦянейшы за хвост у сама.Скалеюць зялёнага лёду скрыліІ цёплага дыму калоныНябесную столь падапруць да цяпла.Трава пажаўцее ў чаканні,КаліІржаць будзе конік зялёны,Змахне небасхілВечарніцу з чала…
* * * Туга ў вачах згасае ціха…
Туга ў вачах згасае ціха,Аж дзень начэе ад дзяўчат.Туга ў самоце, як зайчыха,Што пагубляла зайчанят.Яны разбегліся на волі,Дзе іх чакае шрот і дрот.І не звядзецца аніколіМурожны лог,Трывожны род.Глядзі,Чадзей злёным чадам.Вясна ўсё хмеліць у жыцці.Штогоду маладзець дзяўчатамІ ў водмаладь тузе ісці.
Выдыхаючы Парыж
Маладзічок вершаў
* * * Без лістоў…
Без лістоў,У ягадах рабіна,Як начны Парыж, гарыцьУ снезе.Цыгана няма,А ёсць драбіна,Каб палезці ў неба,Аб начлезеДумаючы.Там і ў дождж шалёныМожна ўкрыццаЗорнай бараною.Тут шаломыЗ яравой саломыМог бы прызімакПрымераць Ною.ДаляглядуХістка ад патопу,Што заліўКаляды з берагамі.Хоча —Аж тапырыцца рагамі —Бык завеіВыкрасці Еўропу…
Памінанне Міхася Стральцова
Калісьці любілі мяне мерцвякі —Услед паўтараю за Апалінэрам.Іх цені яшчэ не зніцелі,якія сніліся птушкамі на досвітку шэрымі,межы, сумежыўшы ўсе, да ракіВа ўрочышчы ценяў прыпалі з даверам.На мёртвай рацэ, дзе чаўнарыць Харон,Нікому звалі яшчэ не ўсміхаліся,зоркі не спелі пулятымі гронкамі,дзе пажалі сярпамі жалюВачніцы сон незямны, як закон,Звязаўшы снапы, пазямнелі амаль імі.Мглісты Міхась, як з сузор’я Стральца,Глядзеў на мяне з-пад нябёс Нотр-Дама.І я, як жывому, яму абяцаўадведаць забытыя сны нашы ды маразоў,і паднесці з карца,З якога паіла крыніца, як мама…
Драўляны галубок
Ляцеў,ЛяцеўІ ўбокУпаўНа дол нясвежыДраўляны галубокЛя Эйфелевай вежы.І чорная рукаКрылу імпанавала,Слабога галубкаКупіць прапанавала.Не ўзяў і не купіўНягеглае стварэнне.Парыж і піў, і кпіў,І статуі старэлі.І галубок наноўІ трапятаўся, й падаў.Хто наскіпаў са сноўЛучыны для прыгадаў?Загадка пра клубок — Крыж на крыжы, Калі знаеш, не кажы. — Клубок! — Скулле табе ў бок!Кальнула напамінам.…Клубіўся галубок…Не даўся ў рукі кпінам…І расстаўляў лубокНяхітрыя мярэжы,Каб падаў галубокЛя Эйфелевай вежы…
Вушацкі сон
Я загадваў няраз, цот ці лішЗасталося мне ў долі ў прыполе.І прысніўся ў Вушачы Парыж.Заблудзіўся я ў ім,Як у полі.І, як гэта заведзена ў сне,Я спазніўся,Таму ж і не ўбачыўНечага.І хацелася мнеПеранесці, як хату, Вушачу ўПадсуседзі Парыжу,Каб вяз,Бацькаў вяз на палях ЕлісейскіхЗелнеўся на яблычны Спас,Як зямлякНа азёрах усвейскіх.Каб у гіз,Разганяючы кроў,Паспытаўшы з гарода грыжанкі,На паўдзён заганялі кароўУ шкляныя хлявы парыжанкі.І прачнуўся.Прыхмарваўся дзень,Як прытомлены думнік Радэна.І лавіла свой цень-круценьНад страхой у суседа антэна.
Парыжам поўная галава
Анёл вясёлы лыжыНастроіў на Парыж.І я жыву ў Парыжы,Бо смутак мой,Як віж,За радасцю цікуе,Што там маёй была,І похапкам цюкуеПарыжскага святлаБязважкасцю цяжкія,Як воблакі, цюкі.І смутку рэжуць шыюДакору асцюкі.З Булонскага, былога,У лес вушацкі свойЯму ляжыць дарогаЗ лірычнаю жарствой.Хай смутак пакарпее!А я наўспыш, як пыж,Са стрэльбы нецярпенняЛячу —Абы ў Парыж!
Запомнілася
Карласу Шэрману
Гляджу на афішы,І забірае ахвотаЗабраць дадому,Каб прымацаваць на фіранцыГэтаеНа фоне нацыянальнага сцягаКаляровае фотаНайлепшае срачкі Францыітысяча дзевяцьсот дзевяноста першага года…
Выходзіць…
Туга, як пад венікам мыш,Чакае тае хвіліны,Каб зноўку сасніўся ПарыжЛятучыЯк рой чмяліны.Каб вуліцу перайшла,Як рэчаньку, парыжанка,Пакуль набірае цяплаУ хаце свая ляжанка.Хай пал прабяжыць наўздрыж,Нібы той цягнік з адхону…Выходзіць з мяне Парыж,Як градусы з самагону.